Οι κάτοικοι του χωριού συμβάλουν στην διατήρηση του εθίμου.
Το ανοιξιάτικο καρναβάλι είναι η χαρά του χωριού Νάρτα και πραγματοποιείται στο τέλος της Ορθόδοξης Νηστείας του Πάσχα. Καθώς όμως, η τοπική κοινωνία συρρικνώνεται λόγω της ραγδαίας αύξησης της μετανάστευσης, η τύχη του παραδοσιακού αυτού εθίμου αρχίζει να απειλείται σοβαρά.
Ο θρύλος λέει ότι πριν από εκατοντάδες χρόνια, μια επιδημία χολέρας αποδεκάτισε αυτή την ελώδη περιοχή στην Αλβανία, γνωστή για το γραφικό της μοναστήρι που χτίστηκε πριν από αιώνες σε ένα νησί που περιβάλλεται από λιμνοθάλασσα, καθώς και για τα νόστιμα ψάρια, τα χέλια και το δυνατό κόκκινο κρασί.
Καθώς οι κάτοικοι της Νάρτας συνήλθαν από τη δεινή κατάσταση, αποφάσισαν να οργανώσουν μια μεγάλη γιορτή όπου θα έσφαζαν μια νεαρή αρκούδα για να τη δαμάσουν, καθώς και να φάνε και να πιουν, στο τέλος της Νηστείας. Αιώνες αργότερα, οι κάτοικοι της περιοχής προσπαθούν σκληρά να προστατεύσουν αυτές τις παραδόσεις.
Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Αλβανία το 1991, οι κάτοικοι της Νάρτας, που μιλούν τα ελληνικά ως μητρική τους γλώσσα, έφυγαν μαζικά για την Ελλάδα και άλλες χώρες, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή.
Σήμερα, το χωριό δεν έχει περισσότερους από 250 κατοίκους, το ένα δέκατο από τα 2.500 άτομα που βρίσκονταν εκεί πριν από τρεις δεκαετίες.
Ωστόσο, πολλοί από αυτούς που έφυγαν δεν χάνουν την ευκαιρία να επιστρέψουν στο σπίτι για το καρναβάλι. Ο Αντρέας κάτοικος Νάρτας, είπε ότι επέστρεφε στο σπίτι του κάθε χρόνο τα τελευταία 33 χρόνια, καθώς μετανάστευσε στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Το κλαρίνο παίζει και ο νεαρός είναι πανευτυχής καθώς οι ηθοποιοί παίζουν τους ρόλους τους, άλλοι φορούν δέρμα αρκούδας, άλλοι παίζουν τον παλάτσο, τον ντόπιο κλόουν, με στόχο να γελάσουν μετά τις δύσκολες στιγμές του χειμώνα.
Οι εορταστικές εκδηλώσεις διαρκούν τρεις μέρες στην πλατεία μπροστά από την εκκλησία Αγία Κυριακή.
Ο Κωνσταντίνο Ζάρκα, ένας άλλος ντόπιος που ζει στην Ελλάδα για δεκαετίες, λέει ότι τα καρναβάλια είναι μια ευκαιρία να επιστρέψουν στην παιδική ηλικία και να επανασυνδεθούν με φίλους, αλλά και με προγόνους. Πιστεύει ότι περίπου το 10% του προηγούμενου πληθυσμού επιστρέφει για αυτές τις γιορτές.
«Αυτές οι φορεσιές και οι μάσκες συμβολίζουν τους παππούδες μας που ξαναγεννιούνται κάθε Πάσχα και γυρίζουν το χωριό για τρεις μέρες, όπως συνέβη με τον Ιησού, που πέθανε την Παρασκευή και αναστήθηκε τα μεσάνυχτα μεταξύ Σαββάτου και Κυριακής», είπε.
«Αυτές οι φορεσιές κληρονομήθηκαν από τους προγόνους μας», συμφώνησε μια 88χρονη ντόπιος. «Ήταν μετά από ξέσπασμα χολέρας. Οι πρόγονοί μας ξεκίνησαν το καρναβάλι για να ξεφύγουν όσο το δυνατόν περισσότερο από την πικρή πραγματικότητα εκείνης της εποχής», πρόσθεσε. Αλλά φοβάται ότι ο χρόνος που περνά και η συνεχιζόμενη μετανάστευση διαβρώνει τις παλιές παραδόσεις.
«Τα κοστούμια έχουν φθαρεί και οι νέοι δεν δείχνουν πρόθυμοι να διατηρήσουν την παράδοση όπως θα έπρεπε», παρατήρησε.
Photos by Nensi Bogdani
