Το «Ωδηπορικό 2» δεν αποτελεί απλώς μια θεατρική παράσταση, αλλά μια διαδρομή μέσα στον ήχο και τη μνήμη. Μια πορεία όπου το τραγούδι δεν συνοδεύει την αφήγηση, αλλά τη χαράζει, με τη σκηνή να λειτουργεί ως τόπος μετάβασης.
Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται το ηπειρώτικο πολυφωνικό τραγούδι, μια μουσική μορφή που κινείται όπως η ίδια η ζωή: μετατοπίζεται, επιστρέφει, χάνεται και ξαναγεννιέται. Οι φωνές βαδίζουν μαζί, χωρίζουν και επανενώνονται, όπως οι άνθρωποι στις κρίσιμες στιγμές της ύπαρξής τους.
Η σκηνική αφήγηση αναπτύσσεται μέσα από μια αλληλουχία μεταβάσεων: από την παιδική αγκαλιά στη γυναικεία ταυτότητα, από τη μάνα στην κόρη, από τον έρωτα στη σύγκρουση, από τον τόπο στη ξενιτιά και, τελικά, από τη ζωή στο μοιρολόι. Κάθε τραγούδι αντιμετωπίζεται ως κατώφλι μνήμης και κάθε φωνή ως σταθμός μιας κοινής διαδρομής.
Το σπικάζ και η μουσική εναλλάσσονται, διαμορφώνοντας μια τελετουργική ροή που αναπτύσσεται σε άμεση σχέση με τον θεατή. Η αφήγηση εκτείνεται από το ατομικό στο συλλογικό, από το παρόν στο διαχρονικό και από την προσωπική εμπειρία στη μνήμη που υπερβαίνει το άτομο.
Στο «Ωδηπορικό 2» η παράδοση δεν παρουσιάζεται ως ανάμνηση, αλλά ως ζωντανό σώμα που αναπνέει και συνομιλεί με το σήμερα. Οι ιστορίες έρωτα, αποχωρισμού και απώλειας δεν εξηγούνται· βιώνονται και μεταφέρονται μέσα από τον ήχο και την παρουσία.
Η παράσταση παρουσιάζεται το Σάββατο 21 Μαρτίου, στις 21:00, στον Πολυχώρο Auditorium (Σίνα 2-4 Αθήνα), με τη μορφή μιας εμπειρίας ακρόασης και συμμετοχής, όπου η ανθρώπινη πορεία συναντά το τραγούδι ως κοινό τόπο μνήμης.
Το πολυφωνικό τραγούδι είναι κομμάτι της παράδοσης μας, των Αλβανών. Χαίρομαι που ζωντανεύει, αρκεί να αναγνωριστεί η καταγωγή.
Το πολυφωνικό τραγούδι ανήκει στην αλβανική μας παράδοση. Η σκηνική του αναβίωση είναι ωραία, αλλά μην ξεχνάτε τις ρίζες!
Πολύ ενδιαφέρον! Η ιδέα το τραγούδι να χαράζει την αφήγηση αντί να την συνοδεύει, ειδικά με ηπειρώτικο πολυφωνικό, ακούγεται πολύ πρωτότυπη. Θα ήθελα να το δω!