Παρακολουθώντας στην τηλεόραση συζητήσεις με αφορμή τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν και άλλες γενικότερες αναφορές για το κλίμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις παρατήρησα να επανέρχεται μία παλαιότερη άποψη που προτείνει με απλά λόγια: Ας το πάρουμε απόφαση. Η Τουρκία είναι ισχυρή λόγω πληθυσμού, στρατού και γεωγραφικής θέσης. Η Ευρώπη την χρειάζεται, ειδικά τώρα που ο Τράμπ δεν πιστεύει φανατικά στο ΝΑΤΟ. Άρα ας κάνουμε ότι δεν βλέπουμε την αυταρχικότητα του καθεστώτος και τις επεκτατικές διαθέσεις της.

This view may be well-intentioned, but it leads to wrong decisions. I recall that in recent decades, voices have been heard in Greece claiming that we should retreat towards Turkey for various reasons.

First we heard the view that we should support the Kemalist - non-Islamic regimes, for example the government Of yilmaz or Ciller so that the ... bad Islamists do Not come. finally, the Supposedly moderate ciller caused the Imia crisis and the Supposedly Europeanist yilmaz admitted that Turkey is burning our islands.

Then we heard the yielding logic with a new argument: Let's utilize economic diplomacy and civil society to solve the problems. The Turkish FINANS BANK was bought by Greek interests, declarations of friendship were made between mayors of the two countries, but the nationalism and neo-Ottomanism of the neighbor was strengthened. It did not bend!

And let us not forget the famous diplomacy of textbooks. It was the central line during the governments of K. Simitis. We saw articles by academics calling on us to incorporate a … new national identity in order to understand the other, namely Turkey. We saw textbooks that talked about “overcrowding” in Izmir and the like. But Turkey’s textbooks did not change a single point in terms of their nationalist content.

Και τώρα μάς προτείνουν να στηρίξουμε τη στενότερη συνεργασία της Τουρκίας με την Ευρώπη και με χρηματοδοτικά προγράμματα, όπως ο SAFΕ, και να μην πολυασχολούμαστε με την έλλειψη δημοκρατίας ή με τις προκλητικές δηλώσεις για τη Θράκη. Άραγε αν είχαμε δίπλα μας το θεοκρατικό Ιράν θα έλεγαν τα ίδια; Ότι είναι ισχυρό, άρα ας μην ασχολούμαστε με την καταπίεση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων; Όλα αυτά θυμίζουν τη λογική των Αγγλογάλλων στο Μόναχο του 1938: Δεν μας απασχολεί το καθεστώς του Χίτλερ αρκεί να «εξασφαλίσουμε την ειρήνη»! Και εξασφάλισαν πόλεμο, διότι αποθράσυναν τους επεκτατικούς δικτάτορες Γερμανίας και Ιταλίας!

Fortunately, there are also opposing views on how to deal with Turkey, and not only within Greece. On the same day that the Supreme Council for Greek-Turkish Cooperation was held in Ankara, parliamentarians and internationalists from the 3 1 initiative: Greece, Cyprus, Israel and the USA met in Washington. At the meeting organized by the Israeli Parliament – Knesset and the Middle East Forum, the following positions were heard, among others (Kathimerini, 12.2.2026):

Republican US Representative Roddy Finn described Turkey as a destabilizing factor with neo-Ottoman ambitions. Israeli Representative Ohan Tal accused Turkey of harboring Islamist movements. And Cypriot Representative Haris Georgiades declared that Turkey is an authoritarian, nationalist, and revisionist state.

Let's not repeat the mistakes of the Past. complacency hurts!

Article in PARAPOLITIKA, 14.2.2026