Η φτώχεια στα μεγάλα αστικά κέντρα της Αλβανίας –όπως τα Τίρανα, το Δυρράχιο, η Ελμπασάν και το Φίερι– εμφανίζεται σχεδόν διπλάσια σε σχέση με τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συγκεκριμένα, το 41,8% του πληθυσμού που ζει στις πόλεις θεωρείται ότι βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας, δηλαδή έχει εισόδημα χαμηλότερο από το 60% του εθνικού μέσου όρου. Στην ΕΕ, το αντίστοιχο ποσοστό φτάνει μόλις το 21%, σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat.
Οι χώρες με τα χαμηλότερα ποσοστά φτώχειας στον αστικό πληθυσμό είναι η Τσεχία, η Σλοβακία και η Πολωνία, όπου η κατάσταση κυμαίνεται γύρω στο 11–12%. Στον αντίποδα, η Αλβανία μαζί με το Βέλγιο, την Ισπανία και την Ιταλία συγκαταλέγονται στις χώρες με τα υψηλότερα επίπεδα φτώχειας στις πόλεις τους.
Οι βασικές αιτίες που οδηγούν σε αυτή την εικόνα στην Αλβανία σχετίζονται κυρίως με τα χαμηλά εισοδήματα και την εκτεταμένη αδήλωτη εργασία. Οι μισθοί στις αστικές περιοχές παραμένουν πολύ χαμηλότεροι από τα ευρωπαϊκά δεδομένα, ενώ πολλοί εργαζόμενοι δουλεύουν χωρίς συμβάσεις και ασφάλιση, γεγονός που τους αποκλείει από την κοινωνική προστασία και τα συνταξιοδοτικά συστήματα. Παράλληλα, το κόστος ζωής στις πόλεις είναι ιδιαίτερα υψηλό, με τα ενοίκια, την ενέργεια, το νερό και τις βασικές υπηρεσίες να πιέζουν δυσανάλογα τα νοικοκυριά. Η έλλειψη κοινωνικής στέγης δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την καθημερινότητα των οικογενειών με χαμηλά εισοδήματα.
Αν και οι υποδομές είναι πιο αναπτυγμένες στα αστικά κέντρα, η ποιότητα των κοινωνικών, εκπαιδευτικών και υγειονομικών υπηρεσιών παραμένει ανομοιογενής και συχνά ανεπαρκής. Σημαντικό ρόλο έχει παίξει και η εσωτερική μετανάστευση. Τα τελευταία χρόνια, τα Τίρανα, το Δυρράχιο και η Ελμπασάν έχουν δεχτεί μαζική εισροή πληθυσμού από την ύπαιθρο, δημιουργώντας περιφερειακές συνοικίες με αυθαίρετη δόμηση και περιορισμένη πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες. Το φαινόμενο αυτό ενίσχυσε περαιτέρω τα ποσοστά των πολιτών που βρίσκονται στο όριο της φτώχειας.
Η κοινωνική πολιτική του κράτους αποδεικνύεται ανεπαρκής, καθώς το σύστημα οικονομικής ενίσχυσης είναι περιορισμένο και συχνά δεν κατευθύνεται προς τις πιο ευάλωτες ομάδες. Το φορολογικό και κοινωνικό πλαίσιο δεν έχει πραγματική αναδιανεμητική λειτουργία, σε αντίθεση με τις πρακτικές που εφαρμόζονται σε πολλές χώρες της Ευρώπης.
Σε αρκετές χώρες της ΕΕ, η κατασκευή κοινωνικών κατοικιών για ευάλωτες ομάδες, τα προγράμματα επιδότησης ενοικίου για νέους και οικογένειες, η ενίσχυση της επαγγελματικής εκπαίδευσης ώστε οι νέοι να ενταχθούν στην αγορά εργασίας των πόλεων, καθώς και η διεύρυνση της πρόσβασης σε παιδικούς σταθμούς και νηπιαγωγεία, έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικά μέτρα για τον περιορισμό της φτώχειας. Η άμεση οικονομική στήριξη των οικογενειών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, σε συνδυασμό με την τυποποίηση της αγοράς εργασίας και τη διασφάλιση συμβάσεων και κοινωνικής ασφάλισης, αποτελούν πρακτικές που έχουν μειώσει ουσιαστικά την αστική φτώχεια στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το Himara.gr στο Google News
