Η συνάντηση Βούτσιτς – Πούτιν στο Πεκίνο και τα μηνύματα της κινεζικής παρέλασης

Η επικείμενη συνάντηση του Προέδρου της Σερβίας, Αλεξάνταρ Βούτσιτς, με τον Ρώσο Πρόεδρο, Βλαντίμιρ Πούτιν, στο Πεκίνο, στο περιθώριο των εκδηλώσεων για την 80ή επέτειο της λήξης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, έχει βαρύνουσα σημασία. Οι δύο ηγέτες αναμένεται να συζητήσουν για το Κόσοβο, τις εξελίξεις στη Republika Srpska και την ενεργειακή συνεργασία, σε μια περίοδο όπου η Σερβία παραμένει άμεσα εξαρτημένη από το ρωσικό φυσικό αέριο.

Σύμφωνα με τον σύμβουλο του Ρώσου προέδρου, Γιούρι Ουσακόφ, στην ατζέντα θα βρεθούν και ζητήματα που αφορούν τις υποδομές, τη γεωργία και την τεχνολογική συνεργασία. Για τον Βούτσιτς, η παρουσία του στο Πεκίνο πλάι σε ηγέτες που διατηρούν στενές σχέσεις με τη Μόσχα και το Πεκίνο ενισχύει την εικόνα της Σερβίας ως χώρας με πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Για τον Πούτιν, είναι μια ευκαιρία να δείξει ότι η Ρωσία διατηρεί επιρροή στα Βαλκάνια και ότι δεν βρίσκεται σε διεθνή απομόνωση.

Η στρατιωτική παρέλαση που θα πραγματοποιηθεί στις 3 Σεπτεμβρίου, με τη συμμετοχή 26 ξένων ηγετών, αποτελεί για την Κίνα μια θεαματική επίδειξη ισχύος και ταυτόχρονα μια «παράλληλη διπλωματική σύνοδο κορυφής». Η συμμετοχή ηγετών όπως ο Κιμ Γιονγκ Ουν, ο Αλεξάντρ Λουκασένκο, ο Μασούντ Πεζεσκιαν και ο Ιλχάμ Αλίεφ αναδεικνύει την πρόθεση του Πεκίνου να τοποθετηθεί ως κόμβος ενός πολυπολικού κόσμου, με εναλλακτικά κέντρα ισχύος πέρα από τη Δύση.

Επισήμως, το Πεκίνο μιλά για «ειρηνική ανάπτυξη» και προστασία της κυριαρχίας του, ωστόσο η παρουσία των Πούτιν και Κιμ ενισχύει την εικόνα ενός αντι-δυτικού μετώπου. Η κοινή προβολή ισχύος Μόσχας–Πεκίνου στέλνει μήνυμα ότι η συνεργασία τους παραμένει ανθεκτική, παρά τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις δυτικές κυρώσεις.

Για τη Σερβία, η συμμετοχή Βούτσιτς λειτουργεί και ως μήνυμα προς τις Βρυξέλλες: το Βελιγράδι μπορεί να παραμένει υποψήφιο για ένταξη στην ΕΕ, αλλά εξακολουθεί να έχει επιλογές και πέρα από το δυτικό πλαίσιο. Η εικόνα του Σέρβου προέδρου δίπλα στους Πούτιν, Κιμ Γιονγκ Ουν, Ρόμπερτ Φίτσο και Νικόλ Πασινιάν καταδεικνύει ότι η Σερβία επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση, αξιοποιώντας το ρόλο της ως γέφυρα σε μια εποχή μεταβαλλόμενων παγκόσμιων ισορροπιών.