Η ισοπέδωση του σταδίου της Χιμάρας και το έργο των 7 εκατομμυρίων

Η παραθαλάσσια πόλη της Χειμάρρας χάνει με γοργούς ρυθμούς τα δημόσια περιουσιακά της στοιχεία. Σύμφωνα με τις τελευταίες εικόνες και αναφορές που μεταδόθηκαν στις 7 Μαρτίου 2026 από μέσα ενημέρωσης, το μοναδικό στάδιο της πόλης – ο μόνος πραγματικός αθλητικός και κοινωνικός χώρος για τη νεολαία της Χειμάρρας – ισοπεδώνεται οριστικά. Στη θέση του πράσινου γηπέδου όπου προπονούνταν η τοπική ομάδα, αναμένεται να κατασκευαστεί ένας τεράστιος χώρος στάθμευσης, ένα έργο που αγγίζει το αλμυρό ποσό των περίπου 7 εκατομμυρίων ευρώ.

Αυτή δεν είναι απλώς μια αμφίβολη πολεοδομική εξέλιξη, αλλά μια πράξη που αποκαλύπτει ξεκάθαρα τη σύνδεση μεταξύ διαγωνισμών πολλών εκατομμυρίων και των βαθιών πολιτικών ελιγμών που έχουν πνίξει τη Χειμάρρα τα τελευταία δύο χρόνια.

Θλίψη στη Χιμάρα για τον θάνατο του διευθυντή του σχολείου «Όμηρος»

Η Περίπτωση του Κηπαρού και “Η Αλβανία όπως όλη η Ευρώπη”

Αυτό το είδος καταστροφής των δημόσιων περιουσιακών στοιχείων στην ακτή δεν είναι νέο φαινόμενο· έχει ένα σκοτεινό ξεκίνημα που αρχίζει αμέσως μετά τις αρχές της δημοκρατικής μετάβασης. Ένα πικρό και σημαντικό προηγούμενο είναι αυτό του αθλητικού γηπέδου στο Κηπαρό. Τότε, αυτός ο πολύτιμος δημόσιος χώρος δόθηκε εντελώς δωρεάν σε μια ιδιωτική εταιρεία για την κατασκευή ενός θερέτρου. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό για την κοινότητα: όχι μόνο εξαφανίστηκε το αθλητικό γήπεδο όπου έπαιζαν ολόκληρες γενιές, αλλά μειώθηκε στο ελάχιστο και η περιοχή της δημόσιας παραλίας, πνίγοντας τους κατοίκους και τους παραθεριστές.

Είναι βαθιά ειρωνικό να βλέπεις την αντίθεση αυτής της προσέγγισης με την Ευρώπη. Στις δυτικές χώρες, οι κυβερνήσεις και οι δήμοι επενδύουν συνεχώς για να προσθέσουν αθλητικές εγκαταστάσεις και πάρκα, τόσο για να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων όσο και για να προσφέρουν στους τουρίστες ένα υγιές περιβάλλον. Εν τω μεταξύ, οι αλβανικές κυβερνήσεις κάνουν ακριβώς το αντίθετο: σβήνουν κάθε χώρο πρασίνου για να ανοίξουν τον δρόμο στο τσιμέντο και την άσφαλτο. Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ η πολιτική τάξη δεν σταματά να επαναλαμβάνει το μπαγιάτικο και υποκριτικό σύνθημα ότι θέλουν “την Αλβανία όπως όλη την Ευρώπη”.

Πότε ήρθε στο φως το έργο και ποιος το υλοποιεί;

Το σχέδιο να μπει η αξίνα στο στάδιο της Χειμάρρας είναι προϊόν ενός καλά μελετημένου κεντρικού σχεδίου. Ενώ οι εικόνες των μηχανημάτων που καταστρέφουν το γήπεδο έκαναν τον γύρο των μέσων ενημέρωσης στις αρχές Μαρτίου 2026, τα πρώτα έγγραφα για αυτό το έργο είχαν αρχίσει να κυκλοφορούν το περασμένο φθινόπωρο. Ήταν ακριβώς το Αλβανικό Ταμείο Ανάπτυξης (FSHZH) που εμπνεύστηκε και άνοιξε τις διαδικασίες διαγωνισμού, η αξία του οποίου φτάνει περίπου τα 7 εκατομμύρια ευρώ με την πλήρη υλοποίηση.

Αυτό που κάνει αυτή τη διαδικασία ακόμη πιο σκανδαλώδη είναι η βαθιά έλλειψη διαφάνειας. Παρόλο που τα βαρέα μηχανήματα ισοπεδώνουν το γήπεδο μπροστά στα μάτια των πολιτών, το όνομα της συγκεκριμένης κατασκευαστικής εταιρείας που έχει αναλάβει αυτόν τον διαγωνισμό παραμένει στη σκιά και δεν δηλώνεται σαφώς στις ανοιχτές δημόσιες αναφορές. Αυτή η πρακτική αποδεικνύει ότι το όραμα για τη Χειμάρρα βασίζεται αποκλειστικά στο κέρδος μιας χούφτας ανθρώπων.

Επιπλέον, ένα ακόμη σκανδαλώδες στοιχείο αυτού του έργου είναι η παντελής έλλειψη εναλλακτικής λύσης. Η κυβέρνηση δεν έχει δώσει καμία σαφή υπόσχεση ούτε έχει παρουσιάσει κάποιο σχέδιο για την κατασκευή ενός άλλου σταδίου που θα αντικαταστήσει αυτό που καταστρέφεται. Αξίζει επίσης να υπογραμμιστεί το γεγονός ότι το λύκειο της πόλης βρίσκεται ακριβώς δίπλα σε αυτόν τον αθλητικό χώρο, αποτελώντας ζωτικό κομμάτι της καθημερινότητας των μαθητών. Επομένως, προκύπτει ένα πολύ λογικό ερώτημα: Στην περίπτωση που κατασκευαστεί ποτέ ένα νέο στάδιο σε κάποια άλλη τοποθεσία, μήπως θα μεταφερθεί και το λύκειο μαζί του;

Το Πολιτικό Μωσαϊκό Ολοκληρώνεται

Υπό το πρίσμα αυτού του σκοτεινού διαγωνισμού πολλών εκατομμυρίων, οι δραματικές εξελίξεις που συγκλόνισαν τον Δήμο Χειμάρρας αποκτούν πλήρες νόημα. Είναι πλέον σαφές γιατί ο Πρωθυπουργός Έντι Ράμα ήταν πρόθυμος να επενδύσει ένα τεράστιο πολιτικό και νομικό κεφάλαιο για να διατηρήσει με κάθε κόστος τον έλεγχο αυτού του δήμου.

Αυτή η ζωτική ανάγκη να περάσουν έργα όπως αυτό του χώρου στάθμευσης (ή των θέρετρων πάνω σε πρώην αθλητικά γήπεδα), εξηγεί τον λόγο για τον οποίο “εισήχθη” μια φιγούρα όπως ο Βαγγέλης Τάβος. Ρίχτηκε στον αγώνα προσποιούμενος ότι ήταν ένας φυσικός εκπρόσωπος της ελληνικής κοινότητας, με μοναδικό σκοπό να διχάσει τους τοπικούς ψηφοφόρους και να νομιμοποιήσει την πλήρη κατάληψη της εξουσίας.

Ο Τάβος χρησιμοποιήθηκε απλώς ως βιτρίνα μιας στημένης πολιτικής επιχείρησης, η οποία είχε την αφετηρία της στην επαίσχυντη και βαθιά ενορχηστρωμένη διαδικασία κατά του Φρέντη Μπελέρη. Ο Μπελέρης, ο οποίος κέρδισε τη βούληση των πολιτών στις κάλπες, αντιμετώπισε έναν κρατικό μηχανισμό που τον συνέλαβε και τον εμπόδισε να ορκιστεί. Ο σκοπός δεν ήταν η δικαιοσύνη, αλλά ο “καθαρισμός” του πεδίου από οποιονδήποτε δήμαρχο θα μπορούσε να πει “Όχι” σε αυτού του είδους τους καταστροφικούς διαγωνισμούς. Σήμερα, ο Φρέντης Μπελέρης στέκεται με αξιοπρέπεια ως Ευρωβουλευτής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ενώ η Χειμάρρα έχει παραμείνει όμηρος μιας διοίκησης που στρώνει άσφαλτο πάνω στα αθλητικά γήπεδα της νεολαίας της.

Συμπέρασμα

Η καταστροφή του σταδίου της Χειμάρρας είναι η συνέχεια μιας παλιάς νοοτροπίας μετάβασης, όπου τα δημόσια περιουσιακά στοιχεία αντιμετωπίζονται απλώς ως λεία προς μοιρασιά. Αυτό το έργο εκατομμυρίων ευρώ αποδεικνύει ότι η βάναυση πολιτική παρέμβαση στις τοπικές εκλογές της Χειμάρρας είχε έναν και μόνο σκοπό: να ανοίξει ελεύθερο δρόμο στα συμφέροντα του τσιμέντου. Η Χειμάρρα, όπως και το Κηπαρό πριν από χρόνια, πληρώνει τον λογαριασμό αυτής της αιχμάλωτης βούλησης με την ισοπέδωση της ταυτότητας και των ζωτικών της χώρων.

Πηγές δεδομένων: Αναφορές των μέσων ενημέρωσης (SYRI TV, 7 Μαρτίου 2026), δεδομένα από δημόσιες συμβάσεις και το ιστορικό της μετάβασης.