ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ
Φεβρουάριος 1991. Ο Πύρρος Δήμας με ένα γατάκι παραμάσχαλα και μια μικρή αθλητική τσάντα με λίγα ρούχα καταχωνιασμένα μέσα της φθάνει δια της επισήμου οδού στα Γιάννενα και όχι μέσω των βουνών. Είναι 19.5 χρονών και με ένα τρικ του προπονητή του Ζοζέφ που τον λάτρευε πραγματικά μπαίνει στην Ελλάδα με άδεια εξόδου του αλβανικού κράτους προκειμένου να υποβληθεί σε σοβαρή εγχείριση μηνίσκου.
Αυτή ήταν η επίσημη δικαιολογία προς τις αρχές. Η μητέρα του Ελευθερία, ο πατέρας του Βίκτωρ και βέβαια ο πρωτεργάτης της φυγής Ζοζέφ ήξεραν την αλήθεια. Ο Πύρρος έμεινε στην μητέρα Ελλάδα με ενέργειες του περιφερειάρχη Αττικής σήμερα και τότε πρόεδρου της ομοσπονδίας άρσης βαρών Γιάννη Σγουρού.
Οι Αλβανοί πίεζαν για την επιστροφή του. Ο Πύρρος ήταν ανένδοτος. Οι Αλβανοί πρότειναν στον Πύρρο να αγωνιστεί στους Μεσογειακούς Αγώνες της Αθήνας το 1991 με τα χρώματα της Αλβανίας και κατόπιν να του επιτρέψουν τη συμμετοχή με την Ελλάδα. Η απάντηση του Πύρρου τότε προς τους παράγοντες της γειτονικής χώρας ήταν: «Προτιμώ να δουλέψω σε οικοδομή αλλά με την Αλβανία δεν αγωνίζομαι».
Οι μήνες περνούσαν, το κλίμα και οι σχέσεις με την Αλβανία, κυρίως λόγω της παρουσίας του Ζοζέφ στην ομοσπονδία των δυνατών βελτιώθηκαν σημαντικά και όλα ήταν έτοιμα ώστε ο Πύρρος να αγωνιστεί με τα ελληνικά χρώματα στο μέλλον. Συμφώνησαν οι δύο ομοσπονδίες, συμφώνησαν οι δύο Ολυμπιακές επιτροπές, συμφώνησε και η διεθνής ομοσπονδία. Διαφώνησε μόνο ένας άνθρωπος σε αυτή τη προοπτική.
Ο τότε υφυπουργός αθλητισμού επί ΝΔ Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, ο οποίος θεωρούσε ότι ο Πύρρος Δήμας ήταν Αλβανός και όχι Έλληνας και ως εκ τούτου δεν υπέγραφε τα σχετικά έγγραφα για την απόκτηση διαβατηρίου. Το θέμα έλυσε τότε ο ΓΓΑ και ανιψιός του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο μετέπειτα δήμαρχος Χανίων και πρόεδρος για πολλά χρόνια της υγειονομικής επιτροπής της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας ομοσπονδίας άρσης βαρών.
Με παρέμβαση δική του, υπήρξε πολιτική λύση. Και επειδή πολλοί δεν το γνωρίζουν, το διαβατήριο του Πύρρου Δήμα εκδόθηκε τελικά μόλις 16 ώρες πριν από τη λήξη της προθεσμίας της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής και στάλθηκαν μάλιστα οι σελίδες του άρον – άρον με fax στον ”αθάνατο” της ΔΟΕ Λάμπη Νικολάου που πρόλαβε με τις γνωριμίες και τις άριστες σχέσεις του να καταθέσει τις φωτοτυπίες. Ο Πύρρος έπαιξε, κέρδισε και συγκλόνισε όταν στη τελευταία του προσπάθεια στο ζετέ φώναξε ”για την Ελλάδα…”
Αυτόν ακριβώς τον αθλητή που σήμερα είναι πολυολυμπιονίκης, πρόεδρος της ομοσπονδίας άρσης βαρών και βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου θεωρούσε Αλβανό ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος. Και στη συνέχεια, δεν είχε βέβαια καμιά ενοχή ή ντροπή ώστε να μη παραστεί στο αεροδρόμιο της Βαρκελώνης κατά την άφιξη των γονιών του Πύρρου, που έφθασαν εκεί καλεσμένοι της Ολυμπιακής Αεροπορίας.
Ο Παπαγεωργόπουλος κοστουμαρισμένος με γραβάτα, τους αγκάλιασε, τους φίλησε και τους έδωσε θερμά συγχαρητήρια για το χρυσό μετάλλιο του παιδιού τους. Ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος έγινε ένας άλλος άνθρωπος όταν μπήκε στην πολιτική. Έγινε πολύ διαφορετικός. Σαν αθλητής ήταν σαφώς καλύτερος, με καλύτερη ποιότητα, πιο αγνός, ήταν πράγματι ο ”φτερωτός” γιατρός λόγω των σπουδών του στην οδοντιατρική. Ένας μεγάλος πρωταθλητής, ένας μικρός πολιτικός, ένα σοκ, μια άσχημη κατάληξη…
