Σε κλίμα κατάνυξης εορτάστηκαν τα Εισόδια της Θεοτόκου στην Εκκλησία της Αλβανίας. Στα Τίρανα τελέστηκε όρθρος και θεία λειτουργία στον ναό του Ευαγγελισμού, προεξάρχοντος του Επισκόπου Κρούγιας Αναστασίου.
Εόρτασε και η ιστορική Μονή της Αλβανίας, ανακαινισμένη και αυτή από τον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο, της Γεννήσεως της Θεοτόκου Αρδενίτσας που το παρελθόν της ξεκινάει από τα χρόνια του Δεσποτάτου της Ηπείρου.
Προς το τέλος της Θείας Λειτουργίας τελέστηκε λιτανεία της εικόνας του Γενεθλίου της Παναγίας, περιμετρικά του καθολικού της Μονής (σύμφωνα με καταγραφές το σωζόμενο καθολικό της Μονής είναι πολύ μεταγενέστερο του αρχικού).
Στο Ελμπασάν, στο Ναό του Αγίου Αθανασίου, ιερούργησε ο Μητροπολίτης Αντώνιος.
Στα κηρύγματα στους ναούς τονίστηκε ότι ο Ιωακείμ και η Άννα, άνθρωποι δίκαιοι, δεν είχαν αποκτήσει παιδί και έτσι η λύπη τους ήταν μεγάλη και μεγάλωνε ακόμη περισσότερο όταν έβλεπαν τα χρόνια να κυλούν και τα μαλλιά τους να ασπρίζουν.
Το πρόβλημά τους το αντιμετώπισαν με προσευχή. Και ο Θεός ικανοποίησε τον πόθο τους. Όταν η μικρή Μαριάμ έφτασε στα τρία χρόνια από την γέννηση της, οι ευσεβείς γονείς της οδήγησαν τα βήματά της στο ναό, εκπληρώνοντας το τάμα, που είχαν κάνει ότι θα αφιέρωναν στον Ύψιστο το παιδί, που θα τους χάριζε.
Μια απλή κόρη ήταν η Παναγία, όμως, λόγω της ταπείνωσής της αξιώθηκε να υψωθεί. Να δοξασθεί και επίγεια και επουράνια. Άσπιλη, όπως ήταν, στάθηκε ικανή να χαριτωθεί από το Άγιο Πνεύμα και να γεννήσει τον Χριστό, προσφέροντά μας, σε όλους εμάς τους δούλους της αμαρτἰας, την ποθητή ελευθερία μας.
Η ζωή της Παναγίας από τη στιγμή, που γεννήθηκε, μέχρι τη στιγμή, που κοιμήθηκε, είναι μια προτροπή να είμαστε ταπεινοἰ μπροστά στο Θεό, αλλά και στα υπόλοιπα δημιουργήματά του.
Ούτε να μας ξιπάζουν τα κατορθώματα του κόσμου. Το μυαλό των ανθρώπων, όσα επιτεύγματα και αν κατορθώσει, όσο καλλιεργημένο και αν είναι, πάντοτε στενό και περιορισμένο θα παραμένει.
Η ανθρώπινη σοφία έχει και αυτή μέτρα και όρια. Η σοφή, όμως, ταπείνωση της Παναγίας δεν είχε ούτε μέτρα, ούτε όρια.
Γι’ αυτό πέτυχε το τέλειο, ενώ εμείς, που αυτοθαυμαζόμαστε ως σπουδαίου, στην ουσία είμαστε φαντασμένοι ατζαμήδες.
Μεγάλη η αμοιβή της Παναγίας για την αρετή της ταπείνωσης. Μεγάλη αρετή, μεγάλη αμοιβή. Ταπεινώθηκε ο Υιός της, ταπεινώθηκε και εκείνη. Αλλά ταυτόχρονα ο Θεός την υπερύψωσε, ακριβώς γιατί τόσο ταπεινώθηκε.
Το Himara.gr στο Google News
