Πουθενά στον κόσμο ο ηγέτης οργάνωσης που διεκδικεί εθνικά δικαιώματα δεν νομιμοποιείται να εμφανίζεται στη συνέχεια ως επίσημος εκπρόσωπος του κράτους του οποίου αντιπαλεύονταν! Είναι σαν να λέμε πως, ο Ιμπραήμ Ρουγκόβα, αναλάμβανε να εκπροσωπήσει τη Σερβία, ως πρόξενός της π.χ. στη Σκόδρα. Αν αυτό συνέβαινε ποτέ, το πιθανότερο θα ήταν ο μακαρίτης σήμερα Ιμπραήμ, να είχε συναντήσει νωρίτερα τον Αλλάχ του…

Η πίστη μας στα δημοκρατικά ιδεώδη, πως ορίζεται; Πως μπορείς να υπερασπίζεσαι ταυτόχρονα και το θύμα και τον θύτη; Πότε ήμασταν τίμιοι με τα όσα πρεσβεύαμε, όταν υπερασπιζόμασταν τους καταπιεσμένους ή τώρα που γίναμε η βιτρίνα του καταπιεστή; Ποιο γενικότερο συμφέρον υπηρετεί μια τέτοια εξέλιξη; Ή μήπως θυσιάζουμε το εθνικό στην υπηρεσία του προσωπικού οφέλους; Με όλα αυτά θα πιστέψουμε τους «κακούς» που λένε ότι κάποτε εξοφλούνται οι παλιοί λογαριασμοί. Η Θεσσαλονίκη ήταν η αρχή, αλλά δεν θα είναι και ο επίλογος!