Τα περίφημα Σιβυλλικά Βιβλία ήταν συλλογές ελληνικών χρησμών που φυλάσσονταν μυστικά και τα οποία οι ηγεμόνες της αρχαίας Ρώμης συμβουλεύονταν σε περιόδους μεγάλων κρίσεων. Απο αυτά έχουν σωθεί μόνο αποσπάσματα. Η πρώτη μεγάλη καταστροφή ήρθε με τη φωτιά που έκαψε τον Ναό του Διός στο Καπιτώλιο το 83–82 π.Χ., ενώ η οριστική τους εξαφάνιση έγινε όταν ο στρατηγός Φλάβιος Στιλίχων (365–408 μ.Χ.) έδωσε εντολή να καούν.
Γύρω από τα βιβλία αυτά πλέκονται θρύλοι. Οι χρησμοί τους αποδίδονταν σε ελληνικούς εξάμετρους στίχους και λέγεται ότι προέρχονταν από τη Σίβυλλα, προφήτισσα της αρχαιότητας. Στην Ελλάδα και στις αποικίες της υπήρχαν αρκετές σίβυλλες, όμως η πιο θρυλική ήταν η Σίβυλλα της Κυμαίας, από την οποία ο τελευταίος βασιλιάς της Ρώμης, Λεύκιος Ταρκύνιος ο Υπερήφανος, αγόρασε τα Σιβυλλικά Βιβλία (Libri Sibyllini). Οι χρησμοί χρησιμοποιούνταν σε περιόδους πολέμου, λοιμών, φυσικών καταστροφών και γενικά σε στιγμές που το ρωμαϊκό κράτος βρισκόταν σε κίνδυνο. Οι Ρωμαίοι ηγεμόνες, είτε της Βασιλείας είτε της Δημοκρατίας και αργότερα της Αυτοκρατορίας, στρέφονταν στα βιβλία αυτά όταν τα πράγματα έπαιρναν κρίσιμη τροπή.
Σύμφωνα με την παράδοση, η Σίβυλλα παρουσιάστηκε στον βασιλιά προσφέροντάς του εννέα βιβλία με χρησμούς. Όταν εκείνος αρνήθηκε να τα αγοράσει, εκείνη έκαψε τρία και ζήτησε την ίδια τιμή για τα υπόλοιπα έξι. Ο Ταρκύνιος ξανααρνήθηκε, κι εκείνη έκαψε άλλα τρία, απαιτώντας και πάλι το ίδιο ποσό για τα εναπομείναντα τρία. Η επιμονή της προκάλεσε την περιέργεια του βασιλιά, που τελικά τα αγόρασε. Αμέσως μετά, η Σίβυλλα εξαφανίστηκε, αφήνοντας πίσω της έναν θρύλο που έμεινε ζωντανός στη ρωμαϊκή παράδοση.
Τα βιβλία ήταν γραμμένα στα ελληνικά, γλώσσα που οι Ρωμαίοι θεωρούσαν ιερή και κατάλληλη για προφητείες. Φυλάσσονταν στο Καπιτώλιο, στον Ναό του Διός, και η πρόσβαση σε αυτά επιτρεπόταν μόνο σε ένα σώμα δεκαπέντε ιερέων, τους Quindecimviri sacris faciundis. Όταν ξεσπούσε κρίση, εκείνοι διάβαζαν τους χρησμούς και μετέφεραν τα σχετικά αποσπάσματα στη Σύγκλητο, η οποία αποφάσιζε αν θα ακολουθήσει τις οδηγίες. Οι χρησμοί δεν φαίνεται να περιείχαν συγκεκριμένες προφητείες για το μέλλον, αλλά μάλλον τελετουργικές οδηγίες για το πώς να εξευμενιστούν οι θεοί. Η αυστηρή μυστικότητα γύρω από το περιεχόμενό τους ήταν τέτοια, ώστε κάποτε ένας από τους φύλακές τους εκτελέστηκε επειδή αποκάλυψε τα μυστικά.
πάντα με ιντριγκάρουν αυτές οι ιστορίες με αρχαία μυστήρια. κρίμα που χάθηκε το περιεχόμενό τους!
Pali ta idia. Kala re, oi Romanoi den eixan dikous tous sofois na grapsoun vivlia? Panta ellinika?
Η αξιοποίηση αρχαίων χρησμών ως κρατικού εργαλείου διαχείρισης κρίσεων αποκαλύπτει διαχρονικές πτυχές της γεωπολιτικής επιρροής και της στρατηγικής πληροφόρησης. Η απώλεια τους, κρίσιμη.
Οι αρχαίοι Ρωμέοι, λέει, τα είχαν για τις κρίσεις. Κρίσεις; Μάλλον για να σπρόχνουν τον κόσμο εκεί που ήθελαν. Κι μετά εξηφανίστηκαν βολικά.
Άσε, κι αυτοί μαντείες είχαν, όχι κανονικό πλάνο. Και μετά, κάηκαν όλα. Χαμός!
ρε φίλε, αυτά τα βιβλία ήταν κάτι σαν χρησμοί που οι ρωμαίοι συμβουλεύονταν όταν είχαν δύσκολα; και κάηκαν μετά; κρίμα.
kala re den yparxei pia tipota apo ayta poly kairo apo tote pou kaike to prwto
Η αξιοποίηση των ελληνικών χρησμών από τη Ρώμη αποτελούσε κομβικό στοιχείο κρατικής στρατηγικής και ελέγχου σε περιόδους κρίσεων. Μια ενδιαφέρουσα πτυχή επιρροής.
Δηλαδή οι Ρωμαίοι έπαιρναν χρησμούς απο Έλληνες; Είχανε κι αυτοί τους ‘ειδικούς’ τους να δικαιολογούν τις αποφάσεις. Τί άλλο να κρύψανε και κάψανε;
Δηλαδή, τα έπαιρναν στα σοβαρά αυτά τα χαρτιά; Και μετά τα έχασαν κιόλας. Άσε μας κουκλίτσα μου, πλάκα κάνουν.