Σοβαρά προβλήματα προκάλεσαν στη Χιμάρα οι έντονες βροχοπτώσεις των πρωινών ωρών, με δρόμους να μετατρέπονται σε ποτάμια και τα νερά να εισχωρούν ακόμη και σε δημόσια κτίρια.
Η δημοτική αρχή απηύθυνε έκκληση προς τους κατοίκους να περιορίσουν τις μετακινήσεις τους, τόσο με οχήματα όσο και πεζή, μέχρι να υποχωρήσουν τα καιρικά φαινόμενα, ενώ συνεργεία του δήμου κινητοποιήθηκαν για την αντιμετώπιση της κατάστασης.
Μέχρι εδώ, όλα μοιάζουν τυπικά. Ανακοινώσεις, συστάσεις προς τους πολίτες και παρεμβάσεις «πυροσβεστικού» χαρακτήρα, αφού το πρόβλημα έχει ήδη εκδηλωθεί. Το ερώτημα, όμως, που επανέρχεται κάθε φορά με τον ίδιο τρόπο, δεν αφορά το πώς διαχειρίζεται κανείς τις συνέπειες, αλλά το γιατί αυτές οι συνέπειες εμφανίζονται ξανά και ξανά.
Δεν πρόκειται για ένα απρόβλεπτο φαινόμενο. Οι πλημμύρες στη Χιμάρα δεν είναι εξαίρεση αλλά σχεδόν κανόνας όταν σημειώνονται ισχυρές βροχοπτώσεις. Αυτό παραπέμπει ευθέως στην κατάσταση των υποδομών: ανεπαρκή αντιπλημμυρικά έργα, ελλιπή συντήρηση ρεμάτων και αποστραγγιστικών δικτύων, απουσία σοβαρού σχεδιασμού πρόληψης.
Και εδώ ακριβώς ξεκινά το πραγματικό πολιτικό ζήτημα. Η Χιμάρα δεν είναι ένας δήμος χωρίς πόρους. Αντιθέτως, πρόκειται για έναν από τους οικονομικά ισχυρότερους δήμους, με σημαντικά έσοδα και αυξημένη τουριστική αξία. Παρ’ όλα αυτά, η εικόνα των βασικών υποδομών δείχνει ότι η καθημερινή ασφάλεια των πολιτών δεν αποτελεί προτεραιότητα.
Την ίδια στιγμή, ο δήμαρχος Βαγγέλης Τάβος φαίνεται να επενδύει πολιτικό χρόνο και ενέργεια σε ζητήματα που ελάχιστη σχέση έχουν με τις άμεσες ανάγκες της πόλης. Η ενασχόλησή του με την ίδρυση τουρκικού εκπαιδευτηρίου στη Χιμάρα, καθώς και με τη δημιουργία εταιρίας για την εκμετάλλευση της ακίνητης περιουσίας του δήμου, δημιουργεί την αίσθηση ότι τα «μεγάλα σχέδια» προηγούνται των βασικών υποχρεώσεων απέναντι στους δημότες.
Το αποτέλεσμα είναι μια πόλη που, παρά τα έσοδά της, παραμένει ευάλωτη σε κάθε ισχυρή βροχόπτωση. Οι πολίτες καλούνται να δείξουν κατανόηση, να περιορίσουν τις μετακινήσεις τους και να περιμένουν να περάσει η κακοκαιρία. Αυτό που δεν βλέπουν, όμως, είναι ένα συνεκτικό σχέδιο που να διασφαλίζει ότι το ίδιο σκηνικό δεν θα επαναληφθεί.
