Πραγματοποιήθηκε η πολυαναμενόμενη ψηφοφορία στην Αλβανική Βουλή για την διοικητική διαίρεση. Δεν ξέρω για πόσους το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο, εάν όμως δει κανείς τον κοινοβουλευτικό συσχετισμό δυνάμεων, μάλλον ήταν. Μάλιστα με την βοήθεια και των ψήφων της αντιπολίτευσης του PDIU πέρασε με άνεση τον απαραίτητο αριθμό ψήφων φθάνοντας τους 88.
Οπότε η ήττα δεν ήρθε στην ψηφοφορία, ήταν μαθηματικά βέβαιο πως θα συνέβαινε. Η ψηφοφορία έκανε την διαφαινόμενη ήττα πανηγυρική, με ψήφους υπέρ του νομοσχεδίου και κατά της ΕΕΜ, κατά της Χιμάρας, κατά του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου από ανθρώπους όπως ο Ανδρέας Μάρτος, που τόσα χρόνια θεωρούσαμε πως είχε μια ελάχιστη ελληνική συνείδηση. Γιατί κακά τα ψέματα όλοι έχουν – έχουμε – κάνει λάθη κατά το παρελθόν. Η διχόνοια και η διάσπαση είναι μόνιμο γεγονός στους κόλπους της ΕΕΜ. Αυτό που αναζητούνταν ήταν η ελάχιστη συνείδηση, το μίνιμουμ της συμμαχίας των Ελλήνων όπως σημειώσαμε σε προηγούμενο άρθρο.
Η ήττα λοιπόν ήρθε αρκετό καιρό πριν. Τότε που η Ελληνική κυβέρνηση έδωσε το πράσινο φως για την είσοδό της Αλβανίας στην ΕΕ, χωρίς να διασφαλίσει ακριβώς τίποτα για την ΕΕΜ. Τότε που οι πολιτικοί μας συνδιαλλάσσονταν με το Αλβανικό κράτος, το Αλβανικό σύστημα εξουσίας για προσωπικό και μόνο όφελός τους. Τότε που σε μας τους απλούς Βορειοηπειρώτες επικρατούσε ο ωχαδερφισμός και φθάσαμε λίγες ημέρες πριν την ψήφιση πανικόβλητοι, χωρίς να μπορούμε να οργανώσουμε μια αξιοπρεπής διαμαρτυρία.
Θα μπορούσαμε να πούμε πως όλο αυτό ίσως ήταν ένα καλό μάθημα για την δικιά μας συμπεριφορά, εάν οι συνέπειες αυτής της διοικητικής διαίρεσης δεν είχαν ιστορική σημασία.
Η Συμμαχία των Ελλήνων, παρά την μερική σύγκλιση των δυο Βαγγέλιδων δεν ήρθε, αλλά θα ήθελα να σταθώ σε αυτό γιατί έχει σημασία να βλέπουμε και τα θετικά, όσο σημαντικά κι αν είναι.
Θα ξεκινήσω από τον Βαγγέλη Τάβο, βουλευτή της Δρόπολης χωρίς καμία εκλογική δέσμευση έναντι της Χιμάρας και του Βούρκου. Παρόλα αυτά δεν ψήφισε “ναι”. Δεν ψήφισε “όχι”, αλλά κοινοβουλευτικά είχε την ίδια αξία η αποχή, συμβολικά προφανώς όχι, αλλά ήταν θετικό. Όπως θεωρώ θετική την σημείωση της ΟΜΟΝΟΙΑΣ που του το αναγνωρίζει.
Βαγγέλης Ντούλες. Δεν μου αρέσουν πολλά από αυτά που κάνει και έχει κάνει στο παρελθόν. Οφείλω όμως να αποδεχτώ πως ουσιαστικά και συμβολικά ήταν αυτός που βγήκε μπροστά σε αυτήν την ιστορία. Ήταν αυτός που λόγω ικανότητας ή συγκυρίας σήκωσε στους ώμους του αυτήν την ιστορία εντός κι εκτός κοινοβουλίου.
Θεωρώ πως έχει μια ευκαιρία επανεκκίνησης. Υπάρχει έλλειψη κι ανάγκη ηγέτη, αρκεί να το θέλει κι αρκεί βεβαίως να μην μείνει εδώ. Πρέπει να αποχωρήσει από τον κυβερνητικό συνασπισμό για να πειστούμε όλοι πως δεν έγινε για τα μάτια του κόσμου “ο καυγάς”. Το εάν θα το κάνει τώρα ή στο άμεσο μέλλον, αφού ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία – Πρόεδρος Δημοκρατίας, Συνταγματικό δικαστήριο, δημοψήφισμα, διεθνείς οργανισμοί- δεν έχω την ικανότητα να το κρίνω, αλλά με το φτωχό μου το μυαλό μπορώ να κρίνω πως η σχέση με την κυβέρνηση Ράμα πρέπει να διακοπεί, γιατί έτσι είναι το ηθικά σωστό και γι’αυτά που είπα παραπάνω.
Μπορεί να μην ήρθε η συμμαχία των Ελλήνων, αλλά ξεχώρισε η ήρα από το στάρι
Μπορεί να χάσαμε πανηγυρικά, αλλά οφείλουμε να διδαχθούμε από αυτό.
