Η ιδέα ότι οι Αρχαίοι Έλληνες ενδέχεται να έφτασαν στην Αμερική αιώνες πριν τον Χριστόφορο Κολόμβο μπορεί να μοιάζει απίθανη, ωστόσο ορισμένοι ερευνητές πιστεύουν πως έχει βάση. Η θεωρία αυτή στηρίζεται σε μια νέα ερμηνεία ενός διαλόγου του Πλούταρχου (46–119 μ.Χ.), με τίτλο «Περί του εμφαινομένου προσώπου τῷ κύκλῳ τῆς Σελήνης» (De Facie). Στο κείμενο ο Συλλάς ο Καρχηδόνιος αφηγείται μια ιστορία για έναν ταξιδιώτη που, επιστρέφοντας από ένα μακρινό ηπειρωτικό μέρος, επισκέφθηκε το ιερό του Κρόνου στην Καρχηδόνα.

Ο καθηγητής αρχαιομετρίας Ιωάννης Λυριτζής, του Πανεπιστημίου Αιγαίου, μελέτησε το έργο και υποστήριξε ότι αναφέρεται σε ταξίδια Ελλήνων στη Βόρεια Αμερική. Η έρευνά του, σε συνεργασία με ειδικούς από διαφορετικά επιστημονικά πεδία, συνδέει την αφήγηση με αστρονομικά φαινόμενα. Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, τέτοια ταξίδια πραγματοποιούνταν κάθε τριάντα χρόνια, όταν ο Κρόνος εμφανιζόταν στον αστερισμό του Ταύρου. Οι ερευνητές εντόπισαν μια ολική έκλειψη Ηλίου το 75 μ.Χ. που φαίνεται να ταιριάζει με την περιγραφή, και υπολόγισαν ότι ένα ταξίδι ξεκίνησε το 56 μ.Χ., με άφιξη στην Αμερική το 57 μ.Χ. και επιστροφή το 58 μ.Χ.

Ο Πλούταρχος περιγράφει μια «μεγάλη ήπειρο» πέρα από την Ωγυγία, νησί που βρισκόταν δυτικά της Βρετανίας και απείχε πέντε ημέρες ταξιδιού με τριήρη. Ο Λυριτζής συνδύασε τα στοιχεία με χαρτογραφικά δεδομένα και κατέληξε ότι οι περιγραφές οδηγούν στον Κόλπο του Αγίου Λαυρεντίου στον Καναδά. Οι λόγοι για ένα τέτοιο ταξίδι μπορεί να σχετίζονταν με την εξερεύνηση, την αναζήτηση πλούτου ή με θρησκευτικές πρακτικές συνδεδεμένες με τον Κρόνο. Η ύπαρξη του Μηχανισμού των Αντικυθήρων, ενός πρωτόγονου αστρονομικού υπολογιστή, δείχνει ότι οι Έλληνες παρακολουθούσαν με ακρίβεια τις κινήσεις των άστρων και των πλανητών.

Παρά τις ερμηνείες αυτές, αρκετοί αρχαιολόγοι παραμένουν σκεπτικοί. Υποστηρίζουν ότι, αν και ένα τυχαίο πέρασμα στον Ατλαντικό δεν είναι εντελώς αδύνατο, δεν υπάρχουν χειροπιαστά στοιχεία που να αποδεικνύουν την παρουσία Ελλήνων στην Αμερική. Ο θαλάσσιος αρχαιολόγος Brendan Foley επισημαίνει ότι οι Έλληνες δεν διέθεταν την απαιτούμενη ναυτική τεχνολογία για μακρινά υπερατλαντικά ταξίδια.

Παρόμοια άποψη με τον Λυριτζή διατυπώνει και ο ελληνοκαναδός ερευνητής Μηνάς Τσικρίτσης, ειδικός στη μελέτη αιγαιακών γραφών. Μελετώντας επίσης το De Facie, υποστήριξε ότι οι Έλληνες γνώριζαν την ύπαρξη μιας μεγάλης ηπείρου δυτικά της Βρετανίας. Κατά την άποψή του, οι πρώτες επαφές ξεκίνησαν ήδη από τη μινωική εποχή και συνεχίστηκαν ως τα ελληνιστικά χρόνια. Ο βασικός λόγος ήταν το εμπόριο χαλκού υψηλής ποιότητας από τη λίμνη Σουπίριορ, στα σημερινά σύνορα ΗΠΑ–Καναδά. Οι Μυκηναίοι συνέχισαν αυτά τα ταξίδια, αλλά με την έλευση της Εποχής του Σιδήρου η δραστηριότητα περιορίστηκε. Σύμφωνα με τη θεωρία του, ελληνικά πλοία έφταναν κάθε τριάντα χρόνια στις βόρειες περιοχές της Αμερικής, όπου διατηρούσαν λατρευτικές παραδόσεις προς τιμήν του Κρόνου.