Συνεχίζοντας την περιήγηση στην σελίδα μας αποδέχεστε την χρήση της τεχνολογίας cookies.

Ο Στρατηγός Ζιαζιάς αναλύει: Τα Πρωτόκολλα και οι Συμφωνίες που καθορίζουν τα Ελληνοαλβανικά Σύνορα!

 Ο Στρατηγός Ζιαζιάς αναλύει: Τα Πρωτόκολλα και οι Συμφωνίες που καθορίζουν τα Ελληνοαλβανικά Σύνορα!

Διαβάζουμε και ακούμε το τελευταίο χρονικό διάστημα, δημόσιες δηλώσεις του πρόσφατα παραιτηθέντος Υπουργού Εξωτερικών, για εθνικά θέματα που άπτονται της ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ της χώρας. Θέματα τα οποία πρέπει να συζητούνται ΜΟΝΟ στα δημοκρατικά θεσμοθετημένα όργανα της Πολιτείας και όχι δημόσια,δηλώνοντας:

«Ο στρατός αρνείται να αναγνωρίσει τα σύνορα Ελλάδας-Αλβανίας. Ο στρατός πρέπει να κάνει κάποιες ενέργειες για να εκφραστεί η αναγνώριση των συνόρων και δεν τις κάνει…Υπάρχουν δυνάμεις στην Ελλάδα που δεν αναγνωρίζουν το πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, των Παρισίων, οι οποίοι ανατρέχουν σε πρωτόκολλα του 1914, όπως είναι αυτό της Κέρκυρας, το οποίο δεν είναι νομικώς ζωντανό».

Η δήλωση του Πρώην Υπουργού Εξωτερικών παρουσιάζει ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μας δεν υφίστανται πολιτικό έλεγχο και ότι προβαίνουν σε ενέργειες που υπερβαίνουν τις συνταγματικές αρμοδιότητές τους. Δήλωση έντονα υπονομευτική και δυσφημιστική για τις Ένοπλες Δυνάμεις και τους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας.

Επίσης εκτιμώ, με όλο τον σεβασμό προς τον θεσμό του Υπουργού Εξωτερικών, ότι είναι τελείως ρηχή, επιφανειακή, ιδεοληπτική και αυθαίρετη η επιχειρούμενη από την πλευρά του ερμηνεία των Διεθνών Συνθηκών και Πρωτοκόλλων, που αφορούν το Εθνικό θέμα της Βορείου Ηπείρου και της εκεί Ελληνικής Μειονότητας. Ερμηνεία που είναι βέβαιο ότι θα αξιοποιηθεί ανάλογα από τους ενδιαφερόμενους γείτονες στο απώτερο μέλλον, διότι γίνεται από Πρώην Υπουργό Εξωτερικών της χώρας.

Επιπλέον όλοι πρέπει να γνωρίζουν ότι η ΑΠΟΣΤΟΛΗ των Ένοπλων Δυνάμεων είναι η προστασία της εδαφικής ακεραιότητας, της εθνικής ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της χώρας, εναντίον οποιασδήποτε επίθεσης η απειλής καθώς και η υποστήριξη των Εθνικών Συμφερόντων, όπως καθορίζονται στην Πολιτική Εθνική Άμυνα.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις υλοποιούν τους στόχους της Πολίτικης Εθνικής Άμυνας, εφαρμόζοντας μια συνεχώς επικαιροποιημένη στρατηγική εθνικής ασφάλειας και άμυνας, ακρογωνιαίος λίθος της οποίας είναι η προάσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, ο σεβασμός των ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ και ΣΥΝΘΗΚΩΝ, η τήρηση του διεθνούς δικαίου και η ειρηνική επίλυση των διαφόρων.

Οι Ένοπλες Δυνάμεις της χώρας μας είναι προσηλωμένες στην ΑΠΟΣΤΟΛΗ τους και ΜΟΝΟ και είναι φρόνιμο να αποφεύγονται υπονοούμενα και κατηγορίες… για να καλύψουμε προσωπικές πικρίες και κομματικές διαμάχες… Όμως είναι εθνικά ωφέλιμο να γνωρίζουν, χρονικά, οι Έλληνες, την εξέλιξη του παραμελημένου Βορειοηπειρωτικού ζητήματος.

Η Βόρειος Ήπειρος απελευθερώθηκε από τον τουρκικό ζυγό το 1913 μαζί με την υπόλοιποι Ήπειρο. Δυστυχώς όμως οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής αυτής παρασύρθηκαν από την Ιταλία και Αυστροουγγαρία και ίδρυσαν το ανύπαρκτο μέχρι τότε αλβανικό κράτος, στο οποίο προσαρτήθηκε με το πρωτόκολλο της Φλωρεντίας (17 Δεκ. 913), ολόκληρος η Βόρειος Ήπειρος. Η απόφαση αυτὴ γνωστοποιήθηκε στην ελληνικὴ κυβέρνηση στις 13 Φεβρουαρίου 1914. Στην ίδια απόφαση περιλαμβανόταν και η κατακύρωση στην Ελλάδα των νήσων του Αιγαίου (πλὴν Ίμβρου και Τενέδου) με την προϋπόθεση να αποχωρήσουν τα ελληνικὰ στρατεύματα από την Βόρειο Ήπειρο.

Με βάση τη Συνθήκη Ειρήνης του Λονδίνου, της 30ης Μαΐου του 1913, ανατέθηκε στις Μεγάλες Δυνάμεις η ρύθμιση των συνόρων της Αλβανίας και στις 29 Ιουλίου του ίδιου χρόνου, η πρεσβευτική συνδιάσκεψη κατέληξε με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου στην ανακήρυξη της Αλβανίας σε ανεξάρτητο κράτος, χωρίς όμως να καθορίσει τα όριά της. Συγκροτήθηκε επιτροπή από αντιπροσώπους των έξι Μεγάλων Δυνάμεων για ρύθμιση των συνόρων της.

Για την συγκρότηση του νεοσύστατου κράτους της Αλβανίας, οι εκπρόσωποι των «Μεγάλων Δυνάμεων» δεν έλαβαν υπόψη τους για ευνόητους λόγους, την εθνική ταυτότητα του ντόπιου πληθυσμού, αλλά μόνο τη γλωσσική σύνθεση, με αποτέλεσμα περιοχές που κατοικούνταν από Έλληνες βλάχοφωνους, αλβανόφωνους κλπ. να δοθούν στο μελλοντικό Αλβανικό κράτος. Στο πλευρό της Ιταλίας και της Αυστροουγγαρίας και σε βάρος της χώρας μας, τάχθηκε και η Ρουμανία, ο πρεσβευτής της οποίας ζήτησε από τη Συνδιάσκεψη «… όπως πάσαι αι μεταξύ Ιωαννίνων, Μετσόβου, Γρεβενών, του όρους Γράμμου και Κορυτσάς χώρες, συσσωματωθούν μετά της Αλβανίας…». Τις θέσεις αυτές υποστήριξαν επίσης η Τουρκία και η Βουλγαρία…

Την ίδια περίοδο, μεγάλα συλλαλητήρια έγιναν σ” όλες τις μεγάλες πόλεις της Βορείου Ηπείρου για ένωση με την Ελλάδα, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Πολλά μέλη της Διεθνούς Επιτροπής, εξέφραζαν την αγανάκτησή τους για τη συμπεριφορά και τις επιδιώξεις των εκπροσώπων της Ιταλίας και της Αυστροουγγαρίας, οι οποίοι είχαν αποφασίσει να δημιουργήσουν μια «μεγάλη» (για τα δεδομένα του 1913) Αλβανία . Ο Άγγλος συνταγματάρχης Murray, στις 25/11/1913 στην Κορυτσά, είπε προς τα μέλη της Επιτροπής, αγανακτισμένος και αηδιασμένος απ” όσα συνέβαιναν: «Δεν θέλω να γελοιοποιήσω τους κυρίους της Διεθνούς Επιτροπής, γιατί το σφάλμα δεν ήταν δικό τους αλλά των Μεγάλων Δυνάμεων, οι οποίες τους έφεραν σε τόσο δύσκολη κατάσταση».

Στις 27/11/1913,η επιτροπή συνεδριάζει για τελευταία φορά στο Αργυροκάστρου, εν μέσω επεισοδίων και αποχώρησε για την Φλωρεντία, όπου και υπογράφει το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας στις 17/12/1913 , που καθόριζε τα σύνορα (όριο γραμμή) μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας.

Εκεί, οι εκπρόσωποι της Γαλλίας και της Ρωσίας, οι οποίοι είχαν πειστεί για την τεράστια αδικία σε βάρος της Ελλάδας αντέδρασαν έντονα. Όμως, η επιμονή της Αυστροουγγαρίας και της Ιταλίας με τη συνδρομή της Γερμανίας και η ανοχή της Μεγάλης Βρετανίας, είχαν σαν αποτέλεσμα να υπογραφεί το περιβόητο Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας.

Με το Πρωτόκολλο αυτό της Φλωρεντίας της 17/12/1913, οι Βόρειες περιοχές της Ηπείρου μετονομάστηκαν «Νότιος Αλβανία», οι δε Έλληνες Ηπειρώτες «Ελληνική Μειονότητα». Αξίζει να επισημάνουμε ότι την εγκληματική αυτή απόφαση των Μ. Δυνάμεων κατεδίκασε και ο ίδιος ο – τότε πρεσβευτής της Γερμανίας – Πρίγκηπας Λιχνόβσκι και μέλος της Πρεσβευτικής Διάσκεψης του Λονδίνου, ο οποίος στα απομνημονεύματά του, που δημοσιεύτηκαν το 1918, μεταξύ των άλλων αναφέρει και τα εξής: «Εις το μεγαλύτερο μέρος της Αλβανίας ο πολιτισμός είναι ελληνικής προελεύσεως. Εις το νότιο τμήμα της χώρας (Β. Ήπειρος), αι πόλεις είναι απολύτως ελληνικαί. Η προσάρτησις συνεπώς των «Αλβανών» τούτων, κατά το πλείστον Ορθοδόξων ή μουσουλμάνων εις την Ελλάδα ήτο η καλυτέρα και φυσικοτέρα λύσις».

Οι κάτοικοι όμως της Βορείου Ἠπείρου ποτὲ δεν αποδέχτηκαν το επαίσχυντο αυτό πρωτόκολλο. Έτσι στις 17 Φεβρουαρίου 1914 οι Μητροπολίτες Δρυϊνουπόλεως Βασίλειος και Κονίτσης Σπυρίδων συγκάλεσαν στο Αργυροκάστρο πανηπειρωτικὴ συνέλευση και ανακήρυξαν την αυτονομία της Βορείου Ηπείρου. Τότε σχηματίστηκε η πρώτη κυβέρνηση με πρωθυπουργὸ τον Γεώργιο Χρηστάκη Ζωγράφο.

Αλβανικές δυνάμεις με επικεφαλείς Ολλανδούς αξιωματικούς επιτίθενται για να διαλύσουν την νεοσύστατη πολιτεία. Ήταν τόσο ζωντανὸ το αγωνιστικὸ φρόνημα των Βορειοηπειρωτών, ώστε σε τρεις μήνες οι αλβανικὲς δυνάμεις νικήθηκαν κατὰ κράτος και απομακρύνθηκαν από τα ελληνικά εδάφη της Βορείου Ηπείρου.

Στις 17 Μαΐου 1914 υπογράφεται το πρωτόκολλο της Κέρκυρας με το οποίο αναγνωρίστηκε η ελληνικότητα και η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου και παραχωρούνται στους Βορειοηπειρώτες συγκεκριμένα διοικητικά, θρησκευτικὰ και εκπαιδευτικά δικαιώματα, ελευθερία γλώσσας και άλλες μεταβατικής φύσεως ρυθμίσεις. Πρόκειται για ένα πρωτοποριακὸ για την εποχή του κείμενο στον τομέα των συλλογικών δικαιωμάτων.

Με την υπογραφή του Πρωτοκόλλου της Κέρκυρας ,τερματίστηκαν οι ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ αλβανικής χωροφυλακής-ατάκτων και Βορειοηπειρωτών (Ιερών Λόχων). Η κυβέρνηση της Β. Ηπείρου αξίωνε να εγκριθούν και να εγγυηθούν για το Πρωτόκολλο οι Μεγάλες Δυνάμεις. Τελικά στις 1 Ιουνίου οι πρεσβευτές των έξι Μεγάλων Δυνάμεων, στην Αθήνα, ανακοίνωσαν στον Έλληνα Υπουργό Εξωτερικών ότι οι κυβερνήσεις τους επικύρωσαν αυτή την συμφωνία και λίγες μέρες αργότερα η αλβανική κυβέρνηση αποδέχτηκε τελικά την συμφωνία και απέδωσε το επίσημο έγγραφο του πρωτοκόλλου στις 23 Ιουνίου 1914 στην αυτόνομη κυβέρνηση. Λίγες μέρες αργότερα η αποδοχή της συμφωνίας ανακοινώθηκε στην Διεθνή Επιτροπή Ελέγχου.

Προτού όμως τεθεί το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας σε εφαρμογή, κηρύχθηκε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας δεν αναιρέθηκε ποτέ από κάποια μεταγενέστερη συνθήκη. Κάποιοι ισχυρίζονται πως δεν έχει πλέον ισχύ. Η ισχύς μίας διεθνούς συμφωνίας πηγάζει όχι τόσο από το αν είναι νέα ή παλαιά, αλλά από την αποφασιστικότητα, την θέληση και την ισχύ για να επιβληθεί η εφαρμογή της. Παράδειγμα, το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας είναι του έτους 1913 και το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας του έτους 1914. 5 μήνες χωρίζουν το ένα από το άλλο. Το πρώτο βρίσκεται σε πλήρη ισχύ, το δεύτερο όμως όχι.

Στις 28 Ιουνίου 1914 δολοφονείται στο Σαράγιεβο ο διάδοχος του Αυστριακού θρόνου Αρχιδούκας Φερδινάνδος και η σύζυγός του. Η Αυστρία κατηγορεί ως υπεύθυνη την Σερβία και της κηρύσσει τον πόλεμο. Είναι η έναρξη του 1ουΠαγκοσμίου Πολέμου. Αυτό αλλάζει ριζικά τα πάντα. Τον Οκτώβριο του 1914 οι Μεγάλες Δυνάμεις με την ανοχή της Ιταλίας έδωσαν εντολὴ στην Ελλάδα να ανακαταλάβει και στρατιωτικὰ τη Βόρειο Ήπειρο. Αυτὸ έγινε για δύο λόγους: Πρώτον για την εκεί επιβολὴ της τάξεως και δεύτερον για να έχουν την Ελλάδα με το μέρος τους στον πόλεμο. Έτσι τον Οκτώβριο του 1914 τα ελληνικὰ στρατεύματα επανήλθαν στη Βόρειο Ήπειρο και έμειναν εκεί μέχρι το καλοκαίρι του 1916.

Τον Μάρτιο του 1916 η Ελλάδα κηρύσσει την ένωση της Βορείου Ηπείρου με την μητέρα πατρίδα και Βορειοηπειρώτες βουλευτές εγκαθίστανται στα έδρανα της βουλής των Ελλήνων. Δύο νομοί, Αργυροκάστρου και Κορυτσάς δημιουργούνται και όλες οι ελληνικές αρχές εγκαθίστανται παντού.

Δυστυχώς όμως οι διαρκείς παρεμβάσεις της Ιταλίας και ο διχασμὸς του Έθνους συνέβαλλαν στο να παραδοθεί και πάλι η Βόρειος Ήπειρος στην Αλβανία με την πρεσβευτικὴ διάσκεψη των Παρισίων (9 Νοεμβρίου 1921), που επέβαλε το μεθοριακὸ καθεστώς του πρωτοκόλλου της Φλωρεντίας (1913). Την απόφαση αυτὴ επικύρωσε και δεύτερο πρωτόκολλο που υπογράφτηκε μεταξὺ των ενδιαφερομένων χωρών το 1926 πάλι στη Φλωρεντία.

Οι συνεχείς αθετήσεις από την πλευρὰ της Αλβανίας των συμφωνιών του πρωτοκόλλου της Κέρκυρας ανάγκασαν την Ελλάδα να προσφύγει στο Διεθνὲς Δικαστήριο της Χάγης, το οποίο καταδίκασε την αλβανικὴ τακτικὴ τον Απρίλιο του 1933. Αυτὸ είχε ως συνέπεια να αναγκασθεί η αλβανικὴ κυβέρνηση να συμμορφωθεί με την απόφαση αυτή.

Γενικὰ η εθνική συμφορά του 1922 απορρόφησε εξ ολοκλήρου το ενδιαφέρον της ελληνικής κυβέρνησης με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν στη Βόρειο Ήπειρο τέτοιες καταστάσεις, που κάθε άλλο παρά ευνοούσαν την ενσωμάτωση του τμήματος αυτού στο ελληνικό κράτος. Η αμφισβήτηση των ελληνοαλβανικών συνόρων, συνεχίστηκε και τα επόμενα χρόνια.

Στις 9/11/1921, η Πρεσβευτική Διάσκεψη αποφάσισε την οριστική ενσωμάτωση της Β. Ηπείρου στην Αλβανία. Η απόφαση υπογράφτηκε από τους αντιπροσώπους των κυβερνήσεων Μ. Βρετανίας, Ιταλίας, Γαλλίας και Ιαπωνίας. Με την απόφαση της ίδιας Πρεσβευτικής Διάσκεψης, αποφασίστηκε η σύσταση διασυμμαχικής τετραμελούς επιτροπής για τη διαχάραξη των νοτίων και νοτιοανατολικών συνόρων της Αλβανίας. Η επιτροπή αυτή, είχε επικεφαλής τον Ιταλό στρατηγό Tellini (Τελίνι). Η δολοφονία του Τελίνι και της ακολουθίας του από αγνώστους κοντά στην Κακαβιά στις 27/8/1923, είχε σαν αποτέλεσμα να διακοπούν οι εργασίες της .Στα τέλη Μαρτίου 1924, η επιτροπή τελικά ολοκλήρωσε τις εργασίες της και υπέβαλε το πόρισμά της στην Πρεσβευτική Διάσκεψη, η οποία, μετά από πιέσεις της Ιταλίας, στις 19/4/1924, ανακοίνωσε στον Έλληνα πρεσβευτή στο Παρίσι, ότι η Ελλάδα έπρεπε να δώσει στην Αλβανία, εκτός της Βορείου Ηπείρου, και πρόσθετο ελληνικό έδαφος κοντά στις Πρέσπες! Έτσι, 14 ελληνικά χωριά ,που από το 1912 βρισκόταν υπό ελληνική διοίκηση, παραχωρήθηκαν στην Αλβανία.

Εδώ να επισημάνω ότι μερικά χρόνια αργότερα, ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος, ως Υπουργός Εξωτερικών ,επιδιώκοντας την επανάκτησή των χωριών των Πρεσπών, μετά από εντολή του πρωθυπουργού, τότε, Ελευθέριου Βενιζέλου, απευθύνθηκε στον Γάλλο Υπουργό Εξωτερικών Μπριάν (Aristide Briand), τιμημένο με Νόμπελ Ειρήνης το 1926 μάλιστα, και πήρε την εξής κυνική απάντηση: «Μην ανησυχείτε κύριε Μιχαλακόπουλε! Ασφαλώς θα βρεθεί κάποια λύση. Ή θα δοθούν τα χωριά σε εσάς και οι κάτοικοι τους εις τους Αλβανούς ή θα δοθούν τα χωριά στους Αλβανούς και σε εσάς οι κάτοικοι».

Η οριστική επιδίκαση της Β. Ηπείρου στην Αλβανία, επικυρώθηκε στις 27/11/1925 με το Δεύτερο Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, που υπογράφτηκε από τους: Στρατηγό Pietro Cazzera (Ιταλός), Συνταγματάρχη I.A. Ordioni (Γάλλος), Αντισυνταγματάρχη F. Giles (Βρετανός) και τον Έλληνα Αντισυνταγματάρχη Χρήστο Αβραμίδη.

Για την δημιουργηθείσα κατάσταση στην Βόρειο Ήπειρο, ο Γάλλος πρωθυπουργός , Κλεμανσό, έγραφε στην παρισινή εφημερίδα «L” Homme Libre» («Ελεύθερος Άνθρωπος»), τα εξής συγκλονιστικά: «Ιδού 350.000 αληθινοί Έλληνες διανεμόμενοι εις χωρία των οποίων και μόνο τα ονόματα δηλώνουν την ελληνικήν καταγωγήν. Κατόρθωσαν να κρατήσουν την εθνικότητα των εναντίον των Τούρκων και όταν έφθασαν τα ελληνικά στρατεύματα προς απελευθέρωσίν των εκ του Οθωμανικού ζυγού, τους είπον και τους επανέλαβον ότι τώρα ήτο οριστική η αποκατάστασίς των εις την πατρίδα. Διότι αρχικώς θέμα της κυβερνήσεως των Αθηνών και της διπλωματίας της ήτο η επιστροφή ολοκλήρου της Ηπείρου στην Ελλάδα. Και ξαφνικά, χωρίς καμιά προπαρασκευήν, χωρίς να λάβουν δια τους δυστυχείς αυτούς πληθυσμούς καμίαν εγγύησην… καληνύχτα σας, αγαπητοί συμπατριώται και καλήν τύχην με τους ληστάς Αλβανούς!!».

Το 1940 ο ελληνικός στρατός, μετά την απόκρουση της ιταλικής επιθέσεως, ανακατέλαβε τη Βόρειο Ήπειρο, την οποία απελευθέρωσε για τρίτη φορά. Δυστυχώς όμως το μαρτυρικό αυτό τμήμα ατύχησε και αυτή τη φορά. Ο ελληνικός Στρατός απεχώρησε μετά την εισβολή των Γερμανών.

Μέτα τη λήξη του Β” Παγκοσμίου πολέμου τα σύνορά της Αλβανίας τέθηκαν υπό διεθνή αναθεώρηση, ύστερα από αίτηση της Ελληνικής κυβέρνησης. Με το θέμα αυτό ασχολήθηκε η Διάσκεψη των 21 εθνών που έγινε στο Παρίσι. Στη συνεδρία της 30 Αυγούστου 1946 έγιναν οξύτατες συζητήσεις, λόγω αντιδράσεως του Σοβιετικού Υπουργού Εξωτερικών Μολότωφ, ο οποίος πέτυχε τελικά την παραπομπή του ζητήματος στο Συμβούλιο των τεσσάρων Υπουργών Εξωτερικών των Μεγάλων Δυνάμεων. Στη Διάσκεψη των τεσσάρων Υπουργών των Εξωτερικών στη Νέα Υόρκη, συμφωνήθηκε ότι η απόφαση για τη Βόρειο Ήπειρο θα ληφθεί μετά την υπογραφή της συνθήκης ειρήνης με την Αυστρία και την Γερμανία. Η συνθήκη ειρήνης με την Αυστρία υπογράφηκε στις 15 Σεπτεμβρίου 1955. Η συνθήκη ειρήνης με την Γερμανία υπογράφηκε στη Μόσχα στις 12 Σεπτεμβρίου 1990 , γεγονός που οδήγησε στην ένωση των δυο Γερμανιών. Για την Βόρειο Ήπειρο ουδεμία απόφαση, ουδεμία συζήτηση… μέχρι σήμερα.

Το 1987 έγινε, μονομερώς , με δήλωση του τότε Έλληνα Υπουργού Εξωτερικόν, η άρση της εμπολέμου καταστάσεώς μεταξύ Ελλάδος και Αλβανίας , που ίσχυε από το 1940 , χωρίς να υπογράφει συνθήκη ειρήνης , που να διασφαλίζει τα εθνικά δίκαια και τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου. Δεν τηρήθηκε η αρχή του διεθνούς δικαίου, που προβλέπει ότι η εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ δυο εμπόλεμων κρατών τερματίζεται με συνθήκη ειρήνης , η οποία ρυθμίζει όλες τις εκκρεμότητες μεταξύ των δυο αντιπάλων κρατών.

Το Βορειοηπειρωτικό, ως εθνικό θέμα ιστορικά, παρόλο ότι είχε τις περισσότερες ευκαιρίες, από τα άλλα εθνικά θέματα, δυνατότητες να λυθεί ευνοϊκά για την χώρα μας, εν τούτοις δεν έγινε εφικτό αυτό λόγω των γεωστρατηγικών και γεωπολιτικών συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων, του δημιουργηθέντος διπολικού συστήματος διακυβέρνησης του Κόσμου, αλλά και ορισμένες φορές λόγω όχι δυναμικής απαίτησης της ελληνικής διπλωματίας, αν και η χώρα μας ήταν πάντοτε με το μέρος των νικητών, με τεράστια συνεισφορά και στους δυο Παγκόσμιους πολέμους.

Μέτα την παραπομπή του θέματος στο Συμβούλιο των τεσσάρων Υπουργών των Εξωτερικών, δεν έγινε καμία ουσιαστική ενέργεια από την πλευρά της Ελλάδος. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να οδηγηθεί το Βορειοηπειρωτικό σε πλήρη αποτελμάτωση.

Όπως παρατηρεί σύγχρονος ιστορικός το Βορειοηπειρωτικὸ ζήτημα εξελίχθηκε σε δίπρακτο δράμα, του οποίου η μεν πρώτη πράξη παίχθηκε στα πεδία των μαχών και κατάληξε σε νικητήριο θρίαμβο, ενώ η δεύτερη πράξη εκτυλίχθηκε στα σκοτεινά παρασκηνικά της διπλωματίας και μεταβλήθηκε σε εθνική τραγωδία, που αναμένει ακόμη την προσήκουσα κάθαρση…

Γενικά χρειάζεται και για το μεγάλο αυτό εθνικό μας πρόβλημα, σωστή εθνική στρατηγική και υπεύθυνη αντιμετώπιση, γιατί «οι καιροί οι μενετοί» και οι ιστορικές συνθήκες είναι πολύ ρευστές και επικίνδυνες .

*Ο κ. Κωνσταντίνος Ζιαζιάς είναι Επίτιμος Α/ΓΕΣ Στρατηγός ε.α.

πηγή: pronews.gr

Εις μνήμη Κοσμά (Κλέαρχου) Παπασάββα
Ποια χώρα θεωρούν μεγαλύτερη απειλή οι Έλληνες (Βί...
 
  1. Σχόλια (3)

  2. Σχολίασε

Σχόλια (3)

This comment was minimized by the moderator on the site

Ελληνοαλβανοι και Τουρκοαλβανοι στη σημερινη Σιπερία

Για τους Τουρκαλβανούς της κεντρικής Αλβανίας

Τελικα οι γνωστοί »»’Τουρκαλβανοι»»
ηταν απλά και μόνο,…….”’εξισλαμισμενοι Αλβανοί”’;;;;;;

Τουρκοι εγκαταστάθηκαν ναι η οχι , σε ορισμένες περιοχές της Αλβανίας
ιδίως σε κεντρική Αλββανία ,Κοσσοβο αλλα
ιδιως σε κάθε πόλη και κωμόπολη της ;;;

Εγινα ποτέ κάποια ανταλλαγή πληθησμών μεταξυ Αλβανίας και Τουρκίας και δεν το ξέρουμε;;;;

Τι απέγιναν όλοι αυτοί οι Τούρκοι;;;;

Ειναι γνωστο οτι ένα μερος των προγονων
των 2 γνωστοτερων Αλβανων,
του Χοτζα και του Αλη Πασα,
ειχανε έρθει απο την Ανατολία δηλαδή είχανε τουρκική καταγωγή …..

Τα ιδια πάνω κάτω ισχύουν και για αρκετους Τουρκοτσάμηδες-Aλβανοτσάμηδες
και για αρκετους Κοσσοβάρους.

Οταν ο Ερντογαν ειχε πει
”’Το Κοσσοβο εναι Τουρκία και η Τουρκία Κοσσοβο”
υπήρξανε οι αναμενόμενες αντιδράσεις;;;;
Γιατί δεν υπήρξανε;;;

””Ο στρατιωτικός ακόλουθος της τουρκικής πρεσβείας διάβασε μήνυμα του επικεφαλής του τουρκικού Γενικού Επιτελείου, Ντεζντέτ Όζελ:
«Η Αλβανία και η Τουρκία έχουν 500 χρόνια κοινής ιστορίας, οι Αλβανοί είναι αδέλφια μας.””
Για ποιο λόγο αυτά ειπόθηκαν και μάλιστα χωρίς κανένα αντίλογο από την επίσημη Αλβανία;;;;

Για ποιο λόγο στην κεντρικη Αλβανία και το Κοσσοβο
πριν λίγο καιρό οι Αλβανοί πανηγυρισανε την εκλογική νίκη του Ερντογάν
κρατώντας αλβανικές αλλα και τουρκικές σημαίες ;;;;
Μα είναι απλό ….

Γιατί σε αυτές τις περιοχές
είχανε [και συνεχιζουν να έχουν σε μικρότερο βαθμό ]
τουρκική εθνική συνείδηση λόγω της μεικτής αλβανοτουρκικής καταγωγής τους.

Τι εγινε στην κεντρικη Αλβανια
πριν 104 χρόνια ;;;;

Ενώ λοιπόν είχε ηδη υψωθει η αλβανική σημαία στην Αυλώνα ,
στην κεντρική Αλβανία συνεβησαν τα παρκάτω ……αξιοπερίεργα.

τις 12 Οκτωβρίου 1913
ο Εσάτ πασάς
συγκρότησε στο Δυρράχιο
τη λεγόμενη «Γερουσία τής κεντρικής Αλβανίας» ,
ως αντίβαρο στην κυβέρνηση τής
Αυλώνας. …..¨¨¨
Εδω βλεπουμε οτι οι περισσοτεροι κατοικοι της κεντρικης Αλβανιας
δεν θελανε να ενταχθουν
σε μια ανεξαρτητη Αλβανια
οπως ειχε αυτη ανακυρυχθει μολις στην Αυλωνα
και για αυτό αυτονομησανε την περιοχη τους.

Τι όμως πραγματικά επιδιώκανε θα φανει παρακάτω.

¨¨Το κύριο αίτημά τους ήταν η απομάκρυνση τού «γκιαούρη» ηγεμόνα Wied
και η εγκατάσταση στον αλβανικό θρόνο μουσουλμάνου πρίγκιπα.
Το σύνθημά τους ήταν
«Dum babën» (στη διάλεκτο τής κεντρικής Αλβανίας σημαίνει «Θέλουμε τον πατέρα
μας», δηλ. τον σουλτάνο””….
Εδω βλεπουμε
οτι όχι μόνο δεν θέλανε να ζησουν σε ένα ανεξαρτητο κράτος
αλλά οτι θελανε μάλιστα
για αρχηγο του κρατους τους
τον Οθωμανο αυτοκρατορα
τον οποιο μάλιστα αποκαλουσανε ”’μπαμπα”” οπως κάνανε όλοι οι Τουρκοι τα χρόνια εκείνα .
¨

¨¨Οτιδήποτε σχετιζόταν με το ανεξάρτητο αλβανικό κράτος, οι ισλαμιστές το θεω-
ρούσαν βέβηλο προς τη θρησκεία τους.
Σε κάθε περιοχή, πόλη ή χωριό που καταλάμ-
βαναν,
κατέβαζαν την αλβανική σημαία
και ύψωναν την τουρκική.¨¨
Δηλαδη τα αισθματα τους ηταν τοσο εντονα Οθωμανικα
ωστε να κατεβαζουν την αλβανικη σημαια
και να υψωνουν την τουρκικη ,ακουσον άκουσον.

¨Από την πρωτεύουσα τού κράτους τους ,
το Δυράχιο ,
στην οποία κυμάτιζε η τουρκική σημαία,
απηύθυναν χαιρετισμό στον σουλτάνο,¨¨¨

Δηλάδη οι κατοικοι της κεντρικης Αλβανιας ,
υψωσανε την τουρκικη σημαια
στο Δυρραχιο κανοντας το πρωτευουσα του κρατους τους
και μάλιστα απυθυναν χαιρετισμο στον Σουλτανο
τον οποίο θέλανε αρχηγό τους
οπως είδαμε παραπάνω.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΙΑ

https://ikee.lib.auth.gr/record/285338/files/GRI-2016-17641.pdf

Μια πολύ ορθή παρατήρηση για τις απαρχές αυτής της συμμαχίας

Ο Aλβανος διανοουμενος Σαμι Φρασερη στο βιβλιο του »’Sqiperia c’ka qene» αναφερει.
»’Οι Αλβανοι υποδουλωθεντες στους Τουρκους γινανε συνεργατες τους»
»Μαζι με αυτους
επετιθοντο κατα των αλλων εθνων
,απεγυμνωνων ,ελεηλατουν,και επεστρεφον στην Αλβανια καταφορτοι λαφυρων»
»Εκατονταδες χρονια εζησαν ετσι οι Αλβανοι»

Mαρτυρία για τη διγλωσσία πολλών Κοσσοβάρων

Αυτό το αναφέρει και ο John R. Lampe για τους Γκέγκηδες του Κοσόβου στην διάσημη ιστορία της Γιουγκοσλαβίας του.

Σύμφωνα με τον Lampe, κατά την περίοδο των Νεότουρκων οι μουσουλμάνοι Γκέγκηδες του Κοσόβου εν γένει αδιαφορούσαν για τον πολιτισμικό αγώνα των Τόσκηδων μουσουλμάνων λογίων
για την καταστολή της τουρκοφωνίας και την προώθηση της αλβανοφωνίας.

Παραθέτω την σλδ 92:

https://imgur.com/a/sgbsBDu

Τουρκολαβανικοι χοροι πολλα χιλιομετρα μακρυα από την Τουρκία

https://www.youtube.com/watch?v=v3hAHFag7RU

Καθολου τυχαιο οτι παλιοτερα οι Αλβανοτσάμηδες μας καλουσανε
τοσο Γραικους
οσο και Γιονάνους
δηλαδη οπως μας καλουσανε και οι Τούρκοι συμμαχοί τους

Για την πολιορκια των Ιωαννινων το 1913 από τον ελληνικό στρατό και τα Λιαμπικα και Αλβανοτσάμικα στρατεύματα
λιγοι στιχοι απο τραγουδια απο τους μουσουλμάνους της Τσαμουριάς

””Ικεν νδιεμτ εδε βανε
Νενατ χαμπερ νουκ κανε
Γιαν Γκιαλ απο ου βρανε
Καν Λουφτε με Γιουνανε””[εχουν πόλεμο με τους Ελληνες]

Και σε αλλο σημείο λένε
‘Βουρε Γκρεκουν νε νισαν””[Βαλανε σημαδι τους Ελληνες]

Στο σημερινό αλβανικό κράτος ,εκτός από τα 103 ελληνοφωνα μειονοτικά χωρία
αναγνωρισμένα προπολεμικά ως ”ελληνικά μειονοτικά”
όπως υπήρχανε [και υπάρχουν ως σημερα] οι Τουρκαλβανοί
έτσι υπήρχανε και υπάρχουν ως σήμερα και οι Ελληνοαλβανοί.

2 χαρακτηριστικές περιοχές Ελληνοαλβανών
Λιούντζη και Ζαγοριά

Η περιοχη της Λουντζης ειναι μια τετοια χαρακτηριστικη περιοχη ανθρωπων μεικτης καταγωγης
Βρισκετε μεταξυ Αργυροκαστρου και Τεπελενιου και φυσικά δεν συμπεριλαμβάνεται στη λεγόμενη μειονοτικη ζώνη.

Ας δουμε λιγα στοιχεια από το βιβλίο

Published in R. King, N. Mai, S. Schwandner-Sievers (eds.), The New Albanian Migration.
Brighton-Portland, Sussex Academic Press (2005), p. 173-194.

https://halshs.archives-ouvertes.fr/file/index/docid/165725/filename/de_Rapper_2005a.pdf

Λιγα χαρακτηριστικα αποσπασματα απο την παραπανω εργασια …….

¨¨¨¨ Είναι επίσης γνωστό ότι, σε αυτό το τμήμα των Βαλκανίων, και
πίσω στους Οθωμανικούς χρόνους, οι ονομασίες «Έλληνες» και «Ορθόδοξοι Χριστιανοί» ήταν σε μεγάλο βαθμό
συνώνυμο騨¨¨
Γιατί άραγε μόνο σε αυτό το τμήμα των Βαλκανίων ίσχυε σχεδόν πάντα το Ορθόδοξος = Ελληνας=Γραικός
και οχι ας πούμε στην Βουλγαρία και τη Σερβία;;;;;;;
Θα φανεί παρακάτω το γιατί….

Συνεχίζει ο συγγραφέας….
¨¨¨¨Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι, στη ξενιτειά οι περισσότεροι δήλωσαν Έλληνες:
αναμνήσεις από το κουρμπέτ που δείχνουν ότι στην Κωνσταντινούπολη οι Lunxhots
ζώντας μαζί με άλλους ορθόδοξους χριστιανούς από την Ελλάδα και πηγαίνοντας στις ίδιες
εκκλησίες ήταν μέρος της ελληνικής μειονότητας εκεί.
Και στην Αμερική, φάνηκε ευκολότερο,
να δηλώσουν τους εαυτούς τους ως Έλληνες και όχι ως Αλβανοί.¨¨
Δηλαδή τοσο στην Πολη οσο και στην Αμερική
αντι αν δηλώνουν »Αλμπάνιας»
δηλώνανε Γκρικς.

Συνεχιζει ο συγγραφέας ….
¨¨¨¨Μέχρι το τέλος του δέκατου ένατου αιώνα
οι Lunxhots κινήθηκαν μεταξύ δύο ακραίων θέσεων όσον αφορά την εθνοτική υπαγωγη
Από τη μία πλευρά, υπήρξαν όσοι εντάχθηκαν στο αλβανικό εθνικό κίνημα,
και προσπάθησαν να διαδώσουν ένα συναίσθημα της ύπαρξης Αλβανών
Lunxhéri……
Από την άλλη πλευρά ήταν εκείνοι που
επέμεινε στην ελληνικότητα των Lunxhots και αντιτάχθηκαν στην ανάπτυξη μιας
Αλβανική εθνική ταυτότητα μεταξύ των χριστιανών¨¨»’”””
Καθόλου τυχαίες οι λέξεις ΕΠΕΜΕΝΑΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ
και
ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑΝ ΝΑ ΔΙΑΔΩΣΟΥΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΑΛΒΑΝΙΚΟΤΗΤΑΣ……
Αρα στην περιοχή προυπύρχε ελληνικότητα και όχι αλβανικότητα .

Συνεχίζει ο συγγραφέας …
¨¨¨¨Το 1913 και πολλές οικογένειες εγκατέλειψαν την περιοχή
κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο,
να αποφύγουν να γίνουν πολίτες του νέου Αλβανικού κράτους.
Αυτοί οι άνθρωποι καλούνται απο την αλβανικη προπαγανδα ως ¨¨φιλογκρεꨨ
Δηλαδη πολλοί ανθρωποι αναχωρησαν γιατι ακριβως ασθανονταν Ελληνες και ηρθαν στην Ελλαδα.
Παρολα αυτα ο συνεχιζομενος ελληνισμοςτης περιοχης
απασχολησε τα αλβανικα καθεστώτα οπως θα φανεί παρακάτω.

Συνεχίζει ο συγγραφέας….
¨¨¨¨¨¨Λόγω των αναχωρήσεων των »»φίλογκρεκ» το 1914
και της πολιτικής αλβανισμού που ανέλαβε
το αλβανικό κράτος από τη δημιουργία του, …»’
Aν πράγματι ηταν ”καθαροι Αλβανοί”
δεν θα χρειαζοτανε το αλβανικό κράτος να αναλάβει ”πολιτική αλβανισμού””.
Κάπως έτσι εξαλβανίστηκε συνειδησιακά η περιοχή .

Συνεχίζει ο συγγραφέας….
¨¨¨¨ Ακούμε σήμερα
από τους ίδιους τους Λουντζιώτες οτι……
«Το 1945 δημιουργήθηκε μια μουσουλμανική ζώνη ασφαλείας
μεταξύ Δροπολης[περιοχη μειονοτικών] και Λουντζης
για να σταματήσει Ελληνισμός της Λιουντζης .
Εκείνη την εποχή, ο κίνδυνος εξελληνισμού ήταν πραγματικός στο Lunxheri ».
Στο χωριό Këllëz ανεφεραν «η Lunxheri περιβάλλεται από μια μουσουλμανική ζώνη ασφαλείας από τον Enver
Hoxha, ο οποίος ήταν ο ίδιος μουσουλμάνος ».¨¨¨¨
Δηλαδη ακομα και το καθεστως Χοτζα-αριστερο κατα τα αλλα
προσπαθησε μεσω εποικισμων
να σιγουρέψει την συνειδησιακή αλλοίωση της περιοχής
μεσω της αποκοπής της απο τις υπολοιπες νοτιότερες ,και αναγνωρισμενες ως μειονοτικές περιοχές.

Συνεχζει ο συγγραφέας….
»»Για παράδειγμα, για να μιλήσουν τα οικογενειακά τους ιστορικά, τα πράγματα γίνονται πολύ λιγότερο σαφεις:
Πχ η μετατοπιση από τη μια εθνική ταυτότητα σε μια άλλη δεν είναι σπάνια ,
Έτσι, πολλές οικογένειες αναγνωρίζουν μια ελληνική καταγωγή λίγες γενιές πριν……¨¨¨¨
Δηλαδη παροτι αισθανοντε σημερα Αλβανοι
κανουν συχνα λογο για προγονους Αλβανους και Ελληνες
η για ελληνικη ριζα της οικογενειας …..

Και καταληγει ο συγγραφεας
»’Όλα είναι σαν να χτίστηκε η εθνότητα σε αυτη την
αντίφαση, να είσαι ταυτόχρονα Αλβανός και Έλληνας»»…..

Ακριβως αυτο ειναι σήμερα μετα από 100 χρονια αλβανικου κράτους….
και Ελληνες και Αλβανοι.

Χαρακτηριστικό είναι ότι ο ερευνητής Αραβαντινός
ανέφερε ότι στα χωριά της Λουντζερίας
[Κρίνα Κεστοράτι ,Κακοζι,Δοξάτες,Τρανοσίστα,Σαρακινιστα.Στεγοπουλα,Λάμποβο,Λέκλα κλπ]
μιλιότανε και οι δύο γλώσσες ,πράγμα που σήμερα εχει μεταβληθει σε αμιγή αλβανοφωνία μετα τον αυθαίρειτο ορισμό της λεγόμενης »’μειονοτικής ζώνης»»
των 99 αμιγως ελληνοφωνων χωρίων
και την απαγόρευση της ομιλίας της ελληνικής λαλιάς εκτος αυτών των χωριών.
Ετσι όλοι όσοι ηταν δίγλωσσοι βλεπε Λουντζερία
μετεβλήθηασαν μέσα σε 4 γενιές σε αμιγώς αλβανόφωνους ,πράγμα που όπως είδαμε παραπάνω μετέβαλε σταδιακά και την συνείδησή τους.

Η ελληνική εθνική συνείδηση φαίνεται και από όσα αφορούν της περιοχή της Ζαγοριάς γετονική της Λιούντζης .

Μια γειτονικη της Λιουντζης περιοχη
με παρομοιο με αυτη παρελθον ηταν αυτη της Ζαγοριάς.

Ας δουμε ενα υπομνημα που εστειλαν οι κατοικοι της το 1913
και ενα γραμμα ενος Ζαγορισιου πριν 5 γενιες στους χωριανους του
και θα καταλαβουμε πολλα για το παρελθον των περιοχων αυτων.

..Στις 16 Ιουνίου 1913, οι αντιπρόσωποι των «τμημάτων Ρίζης και Ζαγοριάς» έστειλαν ένα υπόμνημα προς τις Μεγάλες Δυνάμεις.
Χρησιμοποιούν ιστορικά, γεωγραφικά και εθνολογικά επιχειρήματα για να τεθούν τα σύνορα «της Ελληνικής Ηπείρου και της Αυτονόμου Αλβανίας, της οποίας σχεδιάζεται η δημιουργία».
Μεταξύ άλλων αναφέρονται και στο φαινόμενο της διγλωσσίας (που με το καθεστώς του Τζάτζη , επι Χοτζα μεταβλήθη σε αποκλειστική αλβανογλωσσία): «Η στενότης των σχέσεων μετά των Αλβανών εισήγαγε την χρήσιν εκτός της Ελληνικής και της Αλβανικής γλώσσης … το εξαγώμενον εκ της χρήσεων της αλβανικής γλώσσης εις τα βόρεια της Ηπείρου καταπίπτει προ της πραγματικότητος της Εθνικής συνειδήσεως των χριστιανών».
Παρακάτω, προχωρούν στην έκδοση ψηφίσματος μέσω του οποίου ζητούν από την ελληνική κυβέρνηση να εξοπλίσει και να εκπαιδεύσει όλους τους άνδρες από 20 – 40 ετών και μάλιστα τα χωριά τους θα αναλάβουν όλα τα έξοδα. Οι αντιπρόσωποι αυτών των περιοχών εξέλεξαν πενταμελή επιτροπή
για να τηλεγραφήσει τις αποφάσεις τους στον Ελευθέριο Βενιζέλο:
1. Ντίλιος Κ. Βασίλειος, εκ Λαμπόβου
2. Χαρίτος Πέτρος, εκ Νίβανης
3. Χατζηβασιλείου Θωμάς, εκ Μικράς Τσέτας Λαμπόβου
4. Μαρκόπουλος Θεοδώσιος, εκ Λέκλης
5. Γιάσσου Αναστάσιος, εκ Σέπερης….

Ενα ακομα τρανταχτο παραδειγμα για το πως καποιοι πρωην »μη Αλβανοι»
εξελιχθηκαν σε Αλβανοι
με κινητρα ομως ιδιοτελη τις περισσοτερες φορες….

»»Από ένα γράµµα που προέρχεται από τον αποδηµούντα στην Tolosa της Αµερικής, Μ. Μάρκο από το Τόποβο και στέλνεται στον πατέρα του, βλέπουµε ότι στις αρχές του 20ου αι.
οι Ζαγορίσιοι ως προς τη συνείδηση ήταν διηρηµένοι σε δύο στρατόπεδα.
Χαρακτηριστικό του γράµµατος είναι το παρακάτω …..
»’Σας παρακαλώ όπως αφήσετε τον Ελληνικό φανατισµόν,»’
Αρα μεχρι τοτε στο χωριο τους υπηρχε »ελληνικος φανατισμος» δηλαδη εντονη Γραικική συνειδηση.

Τους παρακινουσε ομως να τον εγκαταλειψουν τον »ελληνκό φανατισμό»’
και εξηγουσε τους λογους
»»….αφήσετε την Μεγάλην Ιδέα, διότι δεν µας δίδει ψωμι….»»»
Αυτα ακριβως ηταν σε πολες περιπτωσεις τα κινητρα που κανανε πολλους διγλωσσους χριστιανους ,
στις Αμερικες και τις Ρουμανιες,
να το ριξουν στον Αλβανισμο.

Ενω για τη γλωσσα της περιοχης εχουμε τα παρακατω.

»»Ως προς το θρήσκευµα όλοι οι κάτοικοι ήταν και είναι χριστιανοί ορθόδοξοι και ως προς την γλώσσα µιλούσαν την αλβανική παραφθαρµένη και λιγότερο την ελληνική µέχρι που µετά το 1913 περιορίστηκε τόσο πολύ που εγκαταλήφθηκε …
Η µη σωστή χρήση της αλβανικής γλώσσας939 στην περιοχή της Ζαγοριάς, όπως και στις γύρω αλβανόφωνες περιοχές…..»’
939. Vasil Bici, Ceshtje te dygjuhesise ne shkollat e pakicave, σελ. 70

Δηλαδή μιλουσανε και ελληνικά
ενω τα αλβανικά τα μιλούσανε παρεφθαρμένα.
Βεβαια και αυτοί γίνανε αλβανοφωνοι μετα το 1913 ιδιως μετα την εποχη Χοτζα.

Κατι χαρακτηριστικο ειναι η διατηρηση επωνυμων με κατάληξη
σε οπουλος και ακης αλλα στην αλβανοποιημενη μορφη -οπουλι ,-ακ ,
κατι που συμβαινει ως σημερα στην νοτια Ιταλια
με επωνυμα ανθρωπων ελληνικής καταγωγής
σε καταληξεις οπως
άκης(-ace, -acci,-achi,-aci), -όπουλος(-opolli,-opulo,-opullo,-pollo κτλ), -εας( -ea), -ούδης(-oudi)….

O μελετητης Αραβαντινός αναφερει – διαχωριζει τους κατοικους Ηπειρου και Αλβανιας σε

α]Γραικους η Ελληνες
β]Αλβανους η Σκιπεταρους
γ]Γραικοαλβανους

Για τους τελευταιους αναφερει οτι ειναι απογονοι Ελληνων και Αλβανων
Σε αυτους περιλαμβανει τα χωρια και της Λουντζης και της Ζαγοριας.

Ο παρακάτω χάρτης έχοντας λιγοστά λάθη [ Το Βουνο ηταν δίγλωσσο και οχι ελληνοφωνο
οπως αμιγως αλβανοφωνη [και οχι διγλωσση ηταν η επαρχια Μαργαριτιου και εν μέρη Κοσνπολεως ]
δινει με ασφαλεια ομβωςτι γενικοτερη εικόνα

https://zsgiannina.gr/wp-content/uploads/2018/01/883.2-Carte-Glottologique-d-Epire.jpg

This comment was minimized by the moderator on the site

Το Πρωτόκολλο της Κερκύρας δεν ισχύει πλέον, καθώς έχει περιπέσει σε αχρησία.

Με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας της 17/12/1913, οι Βόρειες περιοχές της Ηπείρου μετονομάστηκαν «Νότιος Αλβανία», οι δε Έλληνες Ηπειρώτες «Ελληνική Μειονότητα».

Στις 9/11/1921, η Πρεσβευτική Διάσκεψη αποφάσισε την οριστική ενσωμάτωση της Β. Ηπείρου στην Αλβανία. Η απόφαση υπογράφτηκε από τους αντιπροσώπους των κυβερνήσεων Μ. Βρετανίας, Ιταλίας, Γαλλίας και Ιαπωνίας.

Η οριστική επιδίκαση της Β. Ηπείρου στην Αλβανία, επικυρώθηκε στις 27/11/1925 με το Δεύτερο Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας, που υπογράφτηκε από τους: Στρατηγό Pietro Cazzera (Ιταλός), Συνταγματάρχη I.A. Ordioni (Γάλλος), Αντισυνταγματάρχη F. Giles (Βρετανός) και τον Έλληνα Αντισυνταγματάρχη Χρήστο Αβραμίδη.

O Ελευθέριος Βενιζέλος στις 30/12/1918 διατύπωσε τις ελληνικές διεκδικήσεις. Αυτές αφορούσαν στα εδάφη νοτίως μιας νοητής γραμμής που ξεκινούσε από την Αδριατική, 25 περίπου χλμ. βορείως της Χιμάρας, περνούσε βορείως της Πρεμετής, αφήνοντας τα τμήματα των καζάδων Τεπελενίου και Πρεμετής βορείως του ποταμού Αωού (Vjosë) στην Αλβανία, και συνέχιζε προς βορρά στη Μοσχόπολη (Voskopojë) και τη Μεγάλη Πρέσπα, περιλαμβάνοντας και την Κορυτσά - μια περιοχή κατοικούμενη τότε από 128.000 Έλληνες και 95.000 Αλβανούς, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή που είχε πραγματοποιηθεί από τις οθωμανικές αρχές στην περιοχή το 1908. Από τους Χριστιανούς όμως, μόνο 30.000 με 47.000 είχαν τα ελληνικά ως μητρική τους γλώσσα. (Wolfgang Stoppel, 'Minderheitenschutz im östlichen Europa', Universität Köln, 2001, σελ. 8)

«Η (ελληνική) απαίτηση στη νότια Αλβανία (Ήπειρος) στηρίζεται απόλυτα στον ισχυρισμό ότι η πλειονότητα του πληθυσμού είναι Έλληνες. Οι Έλληνες αριθμούν 120.000 ως Έλληνες και ως Αλβανούς 80.000. Αλλά ποιοι είναι οι ‘Έλληνες’; Τουλάχιστον τα 5/6 από αυτούς [περίπου το 80%] - αν όχι περισσότεροι - είναι Αλβανοί Χριστιανοί του ορθόδοξου δόγματος, Αλβανοί στην καταγωγή και στη γλώσσα, οι οποίοι επειδή αναγνωρίζουν το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, θεωρούνται Έλληνες υπό την έννοια ότι έχουν αφομοιωθεί από την ελληνική κουλτούρα.» (“The Nineteenth Century and After XIX-XX a Monthly Review”, founded by James Knowles, Vol. LXXXVI, July-December 1919, page 645.)

Το ίδιο διατυπώνει και ο Βρετανός περιηγητής και συγγραφέας Edmund Spencer στο βιβλίο του ‘Travels in European Turkey, in 1850, through Bosnia, Servia, Bulgaria, Macedonia, Thrace, Albania, and Epirus, with a visit to Greece and the Ionian Isles’ (εκδόθηκε στο Λονδίνο το 1851) στο μέρος εκείνο του βιβλίου που ονομάζει ‘A journey from Ohrid to Janina’, όπου θεωρεί ότι μεγάλο μέρος των Ελλήνων και των ελληνόφωνων του νότου της Αλβανίας, ήταν στην πραγματικότητα Αλβανοί χριστιανοί ορθόδοξοι, οι οποίοι επηρεάστηκαν - γλωσσικά και πολιτισμικά - από την ελληνορθόδοξη εκκλησία και την ελληνική κουλτούρα.

Το ίδιο αναφέρει η εγκυκλοπέδια Britannica το 1910, ότι δηλαδή υπήρχε ένας πληθυσμός Ελλήνων στην Ήπειρο, που όμως δεν ήταν γνήσιοι Έλληνες (υπονοώντας ότι ήταν πληθυσμός που είχε αφομοιωθεί από τους Έλληνες και ήταν πλέον ελληνόφωνοι): «Υπάρχει ένας αξιόλογος πληθυσμός ελληνόφωνων στην Ήπειρο, οι οποίοι ωστόσο, πρέπει να διαχωριστούν από τους γνήσιους Έλληνες των Ιωαννίνων, της Πρέβεζας και των πιο νότιων περιοχών. Αυτοί μπορούν να υπολογιστούν γύρω στις 100.000.» (Encyclopedia Britannica, section on Albania, 1910, p. 483)

Ο Βαρώνος John Cam Hobhouse Broughton, αναφερόμενος όχι μόνο στην Ήπειρο, μας λέει για τους ‘Έλληνες’ που είναι Αλβανοί, Βλάχοι ή Βούλγαροι στην καταγωγή, που στην πραγματικότητα δεν είναι ελληνικής καταγωγής αλλά μέλη της Ελληνο-ορθόδοξης Εκκλησίας και γι’ αυτό αποκαλούνται συνήθως και αυτοί ως ‘Έλληνες’ ή ‘Ρωμαίοι’ (Ρωμιοί):
«Ένα μεγάλο ποσοστό από αυτούς που συμπεριλαμβάνονται υπό τον όρο ‘Ρωμαίοι’ ή Χριστιανοί της Ελληνο-ορθόδοξης Εκκλησίας…είναι σίγουρα μεικτής καταγωγής…Αυτοί λοιπόν είναι οι Αλβανοί, οι Μανιάτες, οι Μακεδόνες, οι Βούλγαροι και οι Βλάχοι Έλληνες…Αν δούμε συνολικά τους Έλληνες, δεν μπορούν παρ’ όλα αυτά, να αναφερθούν ξεκάθαρα ως μεμονομένος λαός, αλλά περισσότερο ως μία θρησκευτική ομάδα που αντιτίθεται στην καθεστηκυία τάξη της εκκλησίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας…» (John Cam Hobhouse, A Journey Through Albania and Other Provinces of Turkey in Europe and Asia to Constantinople, during the years 1809 and 1810, (James Cawthorn, London 1813), Vol. II, p. 58)

«Τελικά μία συνθήκη στην Κωνσταντινούπολη τον Ιούλιο του 1881, με την οποία η οριοθέτηση μιας (συνοριακής) μεθορίου λιγότερο ευνοϊκής για την Ελλάδα, ανατέθηκε σε μία διεθνή επιτροπή…Η Ελλάδα δεν εγκατέλειψε την πρόθεση της να εισβάλει στη νότια Αλβανία μέχρι που μία ναυτική διαμαρτυρία και αποκλεισμός των ακτών της διενεργήθηκε απ’ τις Μεγάλες Δυνάμεις…Έκτοτε η Ελλάδα πραγματοποίησε κάθε πιθανό βήμα ώστε να αποσπάσει τη νότια Αλβανία απ’ την Τουρκία με μία βαθμιαία διείσδυση και εξελληνισμό του πληθυσμού.» (Stavro Skendi, The Albanian national awakening, 1878-1912, Princeton, N.J. : Princeton University Press, 1967, p. 57)

Ας δούμε την καταγραφή πληθυσμού που πραγματοποιήθηκε από το II Γραφείο του Ελληνικού Επιτελείου το 1913 και δημοσιεύτηκε το 1919. Ενώ ο πληθυσμός της νότιας Αλβανίας (Βόρειας Ηπείρου) κατηγοριοποιείται σε Ελληνες και Αλβανούς, διαπιστώνεται ότι ως ελληνικά έχουν χαρακτηριστεί όλα τα χριστιανικά χωριά ανεξαρτήτως του εάν οι κάτοικοι τους είναι Έλληνες ή Αλβανοί, ανεξαρτήτως αν η μητρική τους γλώσσα είναι ελληνικά ή αλβανικά.

Αξίζει εδώ να σημειωθεί ότι η διεθνής επιτροπή συνόρων που συστήθηκε το 1913 για να εξετάσει τη χάραξη των συνόρων της Αλβανίας με την Ελλάδα, είχε να αντιμετωπίσει αστεία τεχνάσματα που δημιουργούσαν οι Έλληνες (προσπαθώντας να δείξουν ότι διάφορες περιοχές της Αλβανίας κατοικούνταν από Έλληνες), όπως αυτό που διηγείται ο λοχαγός Leveson Gower: «Η επιτροπή φτάνει το βράδυ σε κάποιο χωριό. Τους πλησιάζει ένας άντρας που μιλάει ελληνικά και ακούν τον ήχο από το χτύπημα μιας καμπάνας. Δεν θα έπρεπε λοιπόν να βασιστούν σε ένα τόσο 'αδιάψευστο' στοιχείο;...όχι μόνο δεν υπάρχουν Έλληνες στο χωριό αλλά δεν υπάρχει ούτε καν εκκλησία εκεί. Οι Έλληνες έχουν στήσει αυτοσχέδιο καμπαναριό πάνω σ’ένα δέντρο και χτυπάνε την καμπάνα δυνατά για να ξεγελάσουν τους αντιπροσώπους της Ευρώπης.» (Richard Crampton, "The Hollow Detente, Anglo-German Relations in the Balkans 1911-14", London, 1979, p. 128)

This comment was minimized by the moderator on the site

Ανά πάσα στιγμή μπορεί να ζητηθεί η εφαρμογή τού Πρωτοκόλλου τής Κερκύρας 1914, αφού ποτέ δεν αναιρέθηκε. Η Β. Ήπειρος τελεί υπό αλβανική κατοχή!

Δεν υπάρχει κάποιο σχόλιο στο άρθρο

Αφήστε τα σχόλια σας

Συνημμένα (0 / 3)
Share Your Location

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ

Μπορείτε να μας βρείτε και να συνδεθείτε μαζί μας στα παρακάτω μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Ακολουθήστε μας:


Η σελίδα είναι αφιερωμένη στην μνήμη του Γιώργου Γκιώνη