Για τους Φειδίες που αγνοούν το ιστορικό τραύμα της Κύπρου…

Εδώ και καιρό, παρακολουθώντας την κατηφορική πορεία ενός ανεκδιήγητου Κύπριου ευρωβουλευτή (ο οποίος τείνει να γίνει σύμβολο διακωμώδησης της κυπριακής τραγωδίας του ’74 και λόγος ακύρωσης των προσπαθειών του Προέδρου Χριστοδουλίδη για ένωση του κατεχόμενου από τους Τούρκους – επί 51 χρόνια – 37 % της Κύπρου με το ελεύθερο τμήμα της), άρχισε να εδραιώνεται μέσα μου μια ζοφερή διαπίστωση.

Η διαπίστωση ότι ο κινούμενος στις Βρυξέλλες ή το Στρασβούργο ανιστόρητος… “πυροκροτητής” δυσμενών εξελίξεων (Φειδίας Παναγιώτου) – εξελίξεων σε βάρος των εθνικών συμφερόντων της πατρίδας του – λειτουργεί (στα μάτια Ελλαδιτών, Ελληνοκυπρίων και Ευρωπαίων) εκτός του εθνικού πλαισίου στρατηγικής της Κύπρου.

Δίνει την εντύπωση, δηλαδή, ότι βρίσκεται σε… διατεταγμένη υπηρεσία εξυπηρετώντας το παιχνίδι της Τουρκίας μέσω Ρωσίας. Κι αυτό μόνο υπερβολικό δε φαίνεται είναι, αφού από πέρυσι κιόλας (2024) άρχισε να εκτοξεύει “συστοιχίες” κατάπτυστων βίντεο σε πνεύμα… φιλοτουρκικό, που παραπέμπει στη γραμμή Τραμπ-Μασκ, ενισχύοντας τη φαρέτρα της κατοχικής Τουρκίας.

Αν προσθέσουμε μάλιστα σε αυτά, τα νέα του “κατορθώματά” του – τα οποία δείχνουν ιδεολογική σύγχυση και εμπέδωση μιας παραχαραγμένης ιστορίας της Κύπρου, με συνοδό τον λαϊκισμό (λαϊκισμό που κάνει τον Φειδία να δημοσιοποιεί βιντεάκια με τον ίδιο να συμπεριφέρεται ως… “πρόσφυγας” ο οποίος κοιμάται στον καναπέ του γραφείου του, για να μην πληρώσει ενοίκιο) – τότε θα οδηγηθούμε αβίαστα στη σκέψη ότι οι Κύπριοι ψηφοφόροι του στις τελευταίες Ευρωεκλογές έγιναν συνυπεύθυνοι – άθελά τους – μιας ακούσιας “προδοσίας”.

Οιονεί “προδοσίας” της Κύπρου, απ’ τη στιγμή που τους έχει δεμένους στο άρμα του ο ανιστόρητος εκπρόσωπός τους στην Ε.Ε, αν και οι ίδιοι αρνούνται να εξυπηρετήσουν τον Τούρκο (όπως κάνει εμμέσως ο Φειδίας) και να γίνουν προκάλυμμα της διαιωνιζόμενης τουρκικής κατοχής παραδίδοντας το νησί τους στη σφαίρα επιρροής του Αττίλα.

Και λέω ότι κάνει εμμέσως όλα αυτά τα ζημιογόνα για τα συμφέροντα της Κύπρου πράγματα ο εν λόγω, γιατί παραμένει και δρα ανεξέλεγκτος εκτός πολιτικών ομάδων, χωρίς δικαίωμα γνωμοδότησης και εισήγησης ή υποβολής τροπολογίας. Κι αυτό γεννά εύλογα ερωτήματα για το ποιον ή ποιους εκπροσωπεί, τελικά, ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής Φειδίας πίσω απ’ τα παρασκήνια…

Γιατί, σαν “ελεύθερος σκοπευτής” που είναι, μάλλον διευκολύνει – με όσα λέει και κάνει – την τουρκική προπαγάνδα εξοργίζοντας με τις αποφάσεις του το Προεδρείο του Ευρωκοινοβουλίου και τους Έλληνες ευρωβουλευτές, ενώ φέρνει σε αμηχανία και τους συμπατριώτες του στην Κύπρο. Αυτούς οι οποίοι προβληματίζονται για την κάκιστη επιλογή εκπροσώπησης ενός τόσο φαιδρού και επιζήμιου γι’ αυτήν (και όχι μόνο) προσώπου στην Ε.Ε.

Και το “όχι μόνο” έχει να κάνει με την πολιτική της Ενωμένης Ευρώπης στην οποία πάει κόντρα ο Φειδίας. Έχει να κάνει με τις ευρωπαϊκές αντιδράσεις που προκάλεσε η προ ημερών επίσκεψη του ανεξάρτητου Κύπριου ευρωβουλευτή στη Μόσχα (λόγω “Ημέρας της Νίκης”), με τρέχοντα ακόμα τον ρωσοουκρανικό πόλεμο στην Ουκρανία, όπου διαβιοί η αποδεκατισμένη πλέον απ’ τους ρωσικούς βομβαρδισμούς ελληνική μειονότητα .

Για την ποτισμένη με το αίμα των παιδιών της Ουκρανία, παρεμπιπτόντως, δε βλέπω να συγκινούνται ούτε ο Φειδίας ούτε οι… “ανθρωπιστές” φιλοπαλαιστίνιοι και φιλομετανάστες της ελληνικής Αριστεράς/Κεντροαριστεράς, αν λάβουμε υπόψη (στην πρώτη περίπτωση) τις ανιστόρητες δηλώσεις του Κύπριου βουλευτή που πάνε κόντρα στον ανθρωπισμό και έχουν να κάνουν με τα απαχθέντα από τους Ρώσους 20.000 παιδιά της Ουκρανίας.

Τα παιδιά που απήχθησαν από την πατρίδα τους και μεταφέρθηκαν σε ρωσικό έδαφος ως θύματα σύγχρονου παιδομαζώματος. Κάτι που δε συνάδει με το Διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματά τους.

Σημειωτέον ότι τις απαράδεκτες δηλώσεις του για τα παιδιά της Ουκρανίας που άρπαξαν οι Ρώσοι, τις έκανε ο Φειδίας Παναγιώτου στον κάτοικο Ουκρανίας Ιρλανδό δημοσιογράφος Caolan Robertson, ο οποίος του πήρε συνέντευξη στις Βρυξέλλες ζητώντας του εξηγήσεις για τη φιλορωσική στάση του.

Στάση που εξυπηρετεί τη ρωσική προπαγάνδα και βρίθει ψευδών και προκλητικών θέσεων για τον ρωσοουκρανικό πόλεμο και την Ουκρανία, κατά τα λεγόμενα του Ιρλανδού δημοσιογράφου. Κάθε τι όμως ανιστόρητο, είναι και ανήθικο κατά βάθος.

Γι’ αυτό οι δηλώσεις Φειδία ότι ζουν ευτυχισμένα στη Ρωσία τα απαχθέντα απ’ τα βομβαρδισμένα σπίτια τους 20.000 παιδιά της Ουκρανίας, δημιούργησαν αποτροπιασμό όχι μόνο στον Robertson, αλλά και σε όσους ξένους και Έλληνες (Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριους) πληροφορήθηκαν τις επικίνδυνες δηλώσεις του που παραπέμπουν σε απαγωγές και γερμανοποιήσεις παιδιών στη ναζιστική Γερμανία…

Ο δημόσιος διασυρμός του Φειδία, φυσικά, δεν έχει αντίκτυπο μόνο στον ίδιο, αλλά και στην Κύπρο. Σε μια εποχή μάλιστα όπου μέρος του κυπριακού λαού (αυτού, τουλάχιστον, που τον ψήφισε, αν και βλέπω να επεκτείνεται η τάση σε πολιτική, γεωπολιτική και εθνική αυτοχειρία και από μέλη του Κυπριακού Κοινοβουλίου) υιοθετεί τη Καραμανλική ρήση μισού αιώνα και βάλε “Η Κύπρος κείται μακράν” προσαρμόζοντάς την στην επιθυμία του να αποστασιοποιηθεί από την Ελλάδα .

Ρήση άστοχη εξαρχής (1974) ως σύμβολο πολιτικής αποστασιοποίησης της χώρας μας εκείνη την εποχή από τις εξελίξεις στην Κύπρο με πρόσχημα την απόσταση και την αδυναμία προβολής ισχύος, δηλαδή πλήρους στρατιωτικής συνδρομής της για ανάσχεση της τουρκικής εισβολής.

Πίσω από αυτήν την αποστασιοποίηση, προφανώς, των αδελφών μας της Κύπρου – που έχουν ακόμα απωθημένα με την αδιάφορη Δύση και την άτολμη Ελλάδα για τη διαμόρφωση διεξόδου στο αδιέξοδο του Κυπριακού με τιμωρία του εισβολέα, απομάκρυνση του στρατού κατοχής και επανένωση του νησιού – κρύβεται η οργή τους για την υποκρισία των ΗΠΑ και της Ευρώπης.

Κυρίαρχες δυνάμεις της Δύσης αμφότερες οι οποίες μισό αιώνα και βάλε περιορίζονται σε προσχηματικές λεκτικές καταδίκες και επετειακά συλλυπητήρια κατ’ έτος για την ξεχασμένη κυπριακή τραγωδία με υπαίτιο την εισβολέα Τουρκία.

Έτσι μόνο μπορεί να εξηγηθεί, γιατί ξέσπασαν την οργή τους πολιτικά οι Κύπριοι ψηφίζοντας έναν ανόητο για ευρωβουλευτή, θέλοντας να ξεσπάσουν – παράλληλα – την απογοήτευσή τους και για τους εγχώριους πολιτικούς τους οι οποίοι έχουν διασύρει την Κύπρο για λόγους διαφθοράς με ανάμειξη της ρωσικής ολιχαρχίας.

Ολιγαρχίας η οποία έδινε την ψευδαίσθηση στους Κυπρίους ότι η Ρωσία δε θα τους γυρίσει την πλάτη μετά τη στρατηγική συμμαχία της με την Τουρκία, κάτι που διαψεύστηκε πανηγυρικά. Ωστόσο, στο όνομα της Χριστιανοσύνης, διατηρήθηκε στην Κύπρο το κλίμα συμπάθειας για τον “Ορθόδοξο” Πούτιν, έστω κι αν αυτός μετατράπηκε σε απηνή διώκτη των ομοδόξων του της Ουκρανίας.

Αντιπροσωπευτική επιλογή αυτών των προτιμήσεων μερίδας του κυπριακού λαού στις Ευρωεκλογές ήταν ο… θαυμαστής του Έλον Μασκ της Αμερικανικής Ακροδεξιάς Φειδίας, η παρουσία του οποίου στο Ευρωκοινοβούλιο αντικατοπτρίζει το… παράλληλο γεωπολιτικό σύμπαν στο οποίο κινείται ήδη μεγάλο μέρος του λαού της Κύπρου.

Ένα… σύμπαν όπου οι Κύπριοι, σε αντίθεση με τους άλλους Ευρωπαίους, ψηφίζουν “τοξικά” στις δημοσκοπήσεις τους εκδηλώνοντας αλλοπρόσαλλες – τύπου Φειδία – θέσεις, που εκτοξεύουν τα ποσοστά δημοφιλίας του Πούτιν στο 62% (δείγμα μεγαλύτερης εμπιστοσύνης προς αυτόν, παρά στην Ελλάδα, σύμφωνα με την εταιρεία Analytica Market Research των Cyprus Times, για την περίοδο 13-19 Μαΐου 2025, σε δείγμα 2.500 ατόμων), αν και ο Ρώσος Πρόεδρος είναι αναθεωρητής εισβολέας…

Αναθεωρητής εισβολέας, στρατηγικός σύμμαχος του εισβολέα της Κύπρου, Αττίλα 1&2 το 1874. Του εισβολέα της Κύπρου τον οποίο συγχαίρει κατ’ έτος στις 19 Μαῒου για την γενοκτονία των Ποντίων Μικρασιατών από τον Κεμάλ.

Αλλά, φευ!, η έλλειψη εθνικής αλληλεγγύης μεταξύ Ελλαδιτών και Ελληνοκυπρίων έκανε τους αδελφούς μας της Κύπρου να μην τα λογαριάζουν αυτά και να αναδεικνύουν δημοσκοπικά δημοφιλέστερο όλων τον Ρώσο φίλο του Τούρκου ισλαμιστή Ερντογάν (οραματιστή της “Γαλάζιας Πατρίδας”), παρά το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Πούτιν έσπειρε το θάνατο στην ισοπεδωμένη Ουκρανία (κάτι ανάλογο με αυτό που είχαν κάνει οι Τούρκοι στην Κύπρο το ’74) – ενώ περιβάλλουν, επίσης, με συμπάθεια και τον Γενικό Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας από το 2012 Σι Τζινπίνγκ!!!

Στον αντίποδα αυτών, αντίθετα, δείχνουν μειωμένες προτιμήσεις για τους Ευρωπαίους ηγέτες – περιλαμβανομένου και του Έλληνα πρωθυπουργού (σ.σ: έχει 43% αρνητικές γνώμες) – εξαιρώντας τον φίλο του Ερντογάν “πλανητάρχη” Ντόναλντ Τράμπ, ο οποίος – ακατανόητα και παρά την αντιευρωπαϊκή πολιτική του – συγκεντρώνει στην κυπριακή δημοσκόπηση 44% θετικές γνώμες!!!

Αυτά εξηγούν πολλά για τις επιλογές του κυπριακού λαού, που δείχνει να επηρεάζεται από δύο ρωσόφιλους γεωπολιτικούς πόλους: Από το ΑΚΕΛ, το οποίο… κείται μακράν του Ελληνισμού και του Χριστιανισμού (ως “ουρά” του σοβιετικού καθεστώτος του παρελθόντος) και ήταν υπέρ του Σχεδίου Ανάν το 2004 για την Κύπρο, και από τον έτερο πόλο, την Εκκλησία της Κύπρου που κλίνει προς την Ανατολή (Ρωσία) παρά προς τη Δύση, όπως κι ο ιερέας πατέρας του Φειδία Παναγιώτου.

Οπότε, έτσι εξηγούνται πολλά. Εξηγείται η… δημοσκοπική επιβράβευση του θύτη (Πούτιν) στον ρωσοουκρανικό πόλεμο και η αποδοκιμασία του θύματός του (Ζελένσκι, με 86%). Εξηγείται και η αποδοκιμασία με 92% του συμμάχου μας Ισραήλ – της τριμερούς σημαχίας Ελλάδα – Κύπρος – Ισραήλ – στο πρόσωπο του Ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου.

Του εθνικιστή Νετανιάχου, τον οποίο αποστρέφονται οι ιδεοληπτικοί αριστεροί του ΑΚΕΛ, χωρίς να δείχνουν όμως την ίδια αποστροφή για την τρομοκρατική παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς, προστατευόμενη του Ερντογάν και υπεύθυνη για το “ποιος ήρξατο χειρών αδίκων” μεταξύ Ισραηλινών-Παλαιστινίων (8 Οκτ 2023), ώστε να φτάσουμε στους σφοδρούς βομβαρδισμούς και την αιματοχυσία της Γάζας…

Κι ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία εκπροσωπείται στην Ευρώπη από Φειδίες… Από Φειδίες που αγνοούν το ιστορικό τραύμα της πατρίδας τους και, κυριευμένοι από ιδεοληπτικό εγωισμό και υπεροψία, υιοθετούν σκοτεινά αφηγήματα της σύγχρονης γεωπολιτικής τα οποία εξυπηρετούν την Τουρκία και την κάνουν να νιώθει κυρίαρχη στην Ανατολική Μεσόγειο με θεραπαινίδα την Κύπρο…