Συνεχίζοντας την περιήγηση στην σελίδα μας αποδέχεστε την χρήση της τεχνολογίας cookies.

Τα αρχαία ελληνικά φύλα στην Ήπειρο - Η περίφημη «ιλλυρική» επιγραφή που αποδείχθηκε… ελληνική

Τα αρχαία ελληνικά φύλα στην Ήπειρο - Η περίφημη «ιλλυρική» επιγραφή που αποδείχθηκε… ελληνική

Σύντομη ιστορία της Ιλλυρίας - Η ιλλυρική γλώσσα - Σχέσεις Ιλλυριών και Αλβανών - Η περίφημη «ιλλυρική» επιγραφή που αποδείχθηκε… ελληνική - Τα αρχαία ελληνικά φύλα στην Ήπειρο - Οι ανασκαφές των Αλβανών αρχαιολόγων στη Βόρειο Ήπειρο και τα αρχαιοελληνικά ευρήματά τους

Οι ελληνοαλβανικές σχέσεις εξακολουθούν να βρίσκονται στο προσκήνιο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Κι ενώ από την ελληνική κυβέρνηση, υπάρχουν ήπιες αντιδράσεις (;), κάποιοι στη γειτονική χώρα φροντίζουν να ρίχνουν λάδι στη φωτιά και να πυροδοτούν εντάσεις. Πρόσφατα παραδείγματα, ο ηθοποιός Λαέρτης Βασιλείου (Laerti Vasili στην Αλβανία), ο οποίος εκτός από όσα απαράδεκτα είπε για τον Κωνσταντίνο Κατσίφα, ανέφερε ότι οι Αλβανοί είναι αρχαίος λαός που ζει στα δικά του εδάφη, ο πολιτικός μαθουσάλας Σαλί Μπερίσα, που ζήτησε να καταργηθεί ο εορτασμός του «Όχι» στη Βόρειο Ήπειρο(μήπως θέλει να γιορτάζουμε το «ναι» των συμπατριωτών του, που βρέθηκαν ξαφνικά ανάμεσα στους νικητές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου;), και διάφοροι άλλοι. Για ην τεκμηρίωση της πανάρχαιας παρουσίας τους στην περιοχή, οι Αλβανοί υποστηρίζουν ότι είναι απόγονοι των Ιλλυριών. Όταν βέβαια οι συνομιλητές τους δεν γνωρίζουν περί Ιλλυρίας, είναι πολύ εύκολο να πεισθούν. Ή όταν οι Αλβανοί παρουσιάζουν ως αποδείξεις για όσα λένε, διάφορες μελέτες κάποιων κατευθυνόμενων «επιστημόνων», σίγουρα ορισμένοι δέχονται τις απόψεις τους. Ας δούμε όμως, με ατράνταχτα επιστημονικά στοιχεία, την ιστορία της Ιλλυρίας και την πραγματικότητα για την ιλλυρική γλώσσα, της οποίας ΚΑΝΕΝΑ δείγμα κειμένου δεν έχει έρθει στο φως μέχρι σήμερα

Scan_v0001
Από το βιβλίο: ΦΩΤΙΟΣ Μ. ΠΕΤΣΑΣ, «ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΥΘΙΚΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΩΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΜΙΑΧ, ΙΩΑΝΝΙΝΑ 1993

Η ιστορία της Ιλλυρίας

Η Ιλλυρία, είναι περιοχή της δυτικής Βαλκανικής Χερσονήσου, τα όρια της οποίας δεν μπορούν να καθοριστούν με σαφήνεια καθώς οι Ιλλυριοί δεν είχαν σταθερή κοινωνική και πολιτική δομή.

Ως πυρήνας πάντως της Ιλλυρίας, θεωρείται μια ευρεία παραλιακή ζώνη της Αδριατικής που τα ακρότατα όριά της, προσδιορίζονταν από την Ήπειρο προς νότο και τον ρου του Μοράβα και του μέσου Δούναβη προς τα βορειοανατολικά.

Η ασάφεια αυτή των ορίων, έδωσε στη νεότερη εποχή σε διάφορες εθνικιστικές ομάδες και μεγαλοΐδεατικές τάσεις, αφορμές για πολιτική εκμετάλλευση.

concept_art_illyria02

Οι πρώτοι Ινδοευρωπαίοι κάτοικοι, δηλαδή το φύλο των Ιλλυριών, εγκαταστάθηκαν στην περιοχή κατά την 3η π.Χ. χιλιετία. Τις επόμενες χιλιετίες, ανέπτυξαν σχέσεις με τους κατοίκους της Κεντρικής Ευρώπης, τους Ετρούσκους, τους κατοίκους της υπόλοιπης Βαλκανικής αλλά και τους Μινωίτες και τους Μυκηναίους οι οποίοι έλεγχαν τις θαλάσσιες οδούς του εμπορίου στα παράλια της Αδριατικής.

Στους ιστορικούς χρόνους, τα πράγματα γίνονται ασαφή, καθώς οι πηγές παρέχουν ελάχιστα και αποσπασματικά στοιχεία.

Κάποιοι δέχονται ότι οι Ιλλυριοί είχαν ενιαίο κράτος, άλλοι όμως όχι. Και αν όντως υπήρχε κράτος των Ιλλυριών, αυτό δεν μπορεί να τοποθετηθεί γεωγραφικά με απόλυτη ακρίβεια. Αόριστα αναφέρουν οι αρχαίοι συγγραφείς ως έδαφος του κράτους αυτού, την περιοχή του Ριζονικού Κόλπου και της Λαβεάτιδος λίμνης.

Αγνοούνται επίσης η θέση και η ονομασία της πρωτεύουσας του ιλλυρικού κράτους. Αναφέρεται ανώνυμα, χωρίς όμως κανένα πρόσθετο στοιχείο που θα επέτρεπε τον εντοπισμό της. Σημαντική ήταν στην ανάπτυξη της Ιλλυρίας, η παρουσία των ελληνικών πόλεων στις ακτές της ανατολικής Αδριατικής. Οι Έλληνες της Απολλωνίας, της Επιδάμνου και των βορειότερων πόλεων-εμπορικών σταθμών όπως Τραγύριον ή Τραγούριον (Tragir-Trak), Λισσός (Issa Vis-Lissa), Φάρος (Lessina-Stari Grand), Κέρκυρα Μέλαινα (Korcula-Curzola) Επέτιον (Stobrec, κοντά στο Spalato-Split), καθιστούν εντονότερη την παρουσία τους από τον 6Ο π.Χ. αιώνα και διεισδύουν στα ενδότερα τη χερσονήσου, φτάνοντας στην Παννονία και τη Δακία. Από τον 5ο – 4Ο π.Χ. αι., οι Ιλλυριοί εξελίσσονται σε μια υπολογίσιμη στρατιωτική δύναμη.

Illyrian-women

Προβλήματα από αυτούς, αντιμετώπισαν κυρίως η Ήπειρος και η Μακεδονία. Ο Μέγας Αλέξανδρος τους κατατρόπωσε και τους υπέταξε.

Αργότερα, οι Ιλλυριοί επικράτησαν των Αιτωλών, ενώ η βασίλισσα Τεύτα εισβάλει στη σπουδαία ηπειρωτική πόλη Φοινίκη (230 π.Χ.). Μετά από έκκληση των ελληνικών πόλεων, επεμβαίνουν οι Ρωμαίοι οι οποίοι υποτάσσουν τους Ιλλυριούς, που σιγά σιγά εξαφανίζονται από το προσκήνιο (και το παρασκήνιο) της ιστορίας…

Η ιλλυρική γλώσσα

Κι ενώ η αρχαιολογική σκαπάνη φέρνει συνεχώς στην επιφάνεια στοιχεία για τον πολιτισμό των Ιλλυριών, δεν έχει ανακαλύψει ακόμα κανένα δείγμα κειμένου της ιλλυρικής γλώσσας.

Στην περιοχή Πούκα της Αλβανίας, σε πρώιμο βυζαντινό νεκροταφείο της περιοχής, μεταξύ άλλων ευρημάτων, ανακαλύφθηκαν τρία δαχτυλίδια με την επιγραφή ΚΕΒΟΗΘΗΑΝΝ (1898). Επειδή ο χώρος ανασκαφής βρίσκεται μεταξύ Σκούταρι-Σκόδρας και Χρυσόπολης, περιοχής ιλλυριόφωνης κατά την αρχαιότητα, η επιγραφή θεωρήθηκε για τουλάχιστον τριάντα χρόνια ιλλυρική.

Τελικά, προς απογοήτευση των Αλβανών, μετά από συνεξέταση και συσχέτιση όλων των ευρημάτων στον ίδιο χώρο, διαπιστώθηκε ότι πρόκειται για ελληνική επιγραφή των βυζαντινών χρόνων (6ος-7ος αι.), που αναγράφει:

Κ(ύρι)ε βοήθη Άνν(α)!

ringv

Κάνουμε εδώ μια παρένθεση. Κάτι ανάλογο συνέβηκε με το, λεγόμενο, δαχτυλίδι του Εζέροβο, που ανακαλύφθηκε το 1912, στο βορειότερο τμήμα της αρχαίας Θράκης, μεταξύ Χάσκοβο και Φιλιππούπολης στη Βουλγαρία. Αρχικά, υποστηρίχθηκε ότι το αρχαίο κείμενο που είναι χαραγμένο στην πλάκα χρυσού, είναι δείγμα αρχαίας σλαβικής ή βουλγαρικής γλώσσας. Τόσο όμως Έλληνες (Κ. Κουρτίδης, Μ. Αποστολίδης) όσο και ξένοι επιστήμονες (Merlingen, Ribezzo, Seure, Kretschumer), απέρριψαν κατηγορηματικά αυτή την εκδοχή.

Ο κορυφαίος Έλληνας γλωσσολόγος, κύριος Χριστόφορος Χαραλαμπάκης, σε δημοσίευσή του με τίτλο «Παρατηρήσεις στην Επιγραφή του Εζέροβου») περιοδικό «Θρακικά Χρονικά», τ. 34, σελ. 88-89, 1978), όσο και ο διαπρεπής συνάδελφός του, πανεπιστημιακός Χαράλαμπος Σπυρίδης, απέδειξαν ότι όσα γράφονται στο δαχτυλίδι αποτελούν μια αρχαία εκδοχή της ελληνικής γλώσσας.

Μάλιστα, ο κύριος Σπυρίδης, μετά από 25 χρόνια ερευνών, παρουσίασε το 2014, εμπεριστατωμένη μελέτη σύμφωνα με την οποία το δαχτυλίδι του Εζέροβο χρονολογείται από το 403 π.Χ., το φορούσε κάποιος ιερέας των Καβείρων και πιθανότατα, όσα αναγράφονται σ’ αυτό να είναι μια σειρά από νότες που δίνουν μια αρχαία θρακική μελωδία…

Επανερχόμαστε στην αρχαία ιλλυρική γλώσσα. Αν και αρχαίοι συγγραφείς κάνουν λόγο για χρήση της (π.χ. Πολύβιος 2,6,4) από την Τεύτα, δεν είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται για την ελληνική γλώσσα που ομιλούνταν εκείνη την εποχή (β’ μισό 3ου π.Χ. αι.) έως τη Δακία.

Η ιλλυρική γλώσσα εντάσσεται στις ινδοευρωπαϊκές γλώσσες και ακριβέστερα στην ομάδα satem. Εκεί βασίζεται ιδιαίτερα ο αλβανικός ισχυρισμός ότι η αλβανική γλώσσα είναι συνέχεια της ιλλυρικής και συνεπώς οι Αλβανοί είναι απόγονοι των Ιλλυριών. Όμως, όπως τονίζουν διακεκριμένοι επιστήμονες, στην ίδια ομάδα satem ανήκουν η θρακική και η δακική γλώσσα. Η απουσία από την αλβανική γλώσσα όρων ιχθυωνυμικών και ναυτικής ζωής δεν συνηγορεί ούτε για την αυτοχθονία ούτε για την ιλλυρική τους καταγωγή.

Northwester_Greeks_and_Southern_Illyrian_tribes

Σύμφωνα με τον Αχιλλέα Γ. Λαζάρου, βαθύτατο γνώστη της ιστορίας των Βαλκανίων και ρωμανιστή «η κοιτίδα των Αλβανών τοποθετείται στην ενδοχώρα της Χερσονήσου του Αίμου και προς τον θρακοκρατούμενο χώρο. Η αλβανική γλώσσα ανάγεται στη θρακική ή σε ιλλυροθρακικό υπόστρωμα που σημαίνει και αντίστοιχη θέση της αρχικής πατρίδας των Αλβανών».

Τα ελληνικά φύλα της αρχαίας Ηπείρου

Ο Στράβων στο ονομαστό του βιβλίο ''Γεωγραφικά'' περιγράφει ότι οι ηπειρωτικές φυλές ήταν 11: 1) Μολοσσοί, 2) Αμφίλοχοι, 3)Αθαμάνες, 4)Αίθικες, 5)Τύμφαλοι, 6)Ορέσται, 7)Ατιντάνες, 8)Παρωραίοι ή Παραυαίοι, 9)Χάονες, 10)Κασσωπαίοι και 11) Θεσπρωτοί. Ο Θεόπομπος αναφέρει επιπλέον τρία: τους Κεστρινούς, τους Τριφύλες και τους Εθνέστες.

Κατά τους ιστορικούς όμως, τα φύλα που κατοικούσαν στην Ήπειρο κατά την αρχαιότητα ήταν περισσότερα καθώς αναφέρονται σε ψηφίσματα και νομίσματα αρκετά ακόμα. Με τις ανασκαφές στη Δωδώνη το 1953 βρέθηκε μια μαρμάρινη πλάκα που περιείχε δύο ψηφίσματα στα χρόνια του βασιλιά Νεοπτόλεμου (370-368 π.Χ.). Σ' αυτά αναφέρονται και άλλα ηπειρώτικα φύλα, τα οποία έζησαν απομονωμένα για πολλά χρόνια σε ορεινές περιοχές ή συγχωνεύτηκαν με τα μεγαλύτερα ηπειρωτικά φύλα, κυρίως των Μολοσσών. Αυτά ήταν:

Οι Τάλαρες στην Πίνδο, οι Ονόπερνοι στη Θεσπρωτία, οι Όμφαλες στη Χαονία, οι Αμύμωνες στην Κασσωπία, οι Γενουαίοι στην Τύμφη (Γκαμήλα), οι Κέλαιθοι στην περιοχή της Θεσπρωτίας, οι Τριπολίτες επίσης στη Θεσπρωτία, οι Αρκτάνες στις ανατολικές περιοχές της Ηπείρου, οι Πείαλες στις ανατολικές περιοχές της Ηπείρου, οι Άβαντες στην περιοχή των εκβολών του Αώου, οι Αργυρίνοι στην περιοχή των Κεραυνίων, οι Δωδωναίοι, οι Ελεάτες, οι Έλινοι και οι Χειμέριοι φύλα της Θεσπρωτικής φυλής.

Από τη μυθολογία και τις παραδόσεις των προϊστορικών χρόνων διασώθηκαν και τα ονόματά των παρακάτω φύλων.

Selida-50isto

Οι Έλλοποι, οι Σελλοί και οι Ελλοί. Από κάποιους οι Σελλοί και οι Ελλοί που κατοικούσαν στην περιοχή της Δωδώνης ταυτίζονται.

Αναφέρονται επίσης ως ηπειρωτικές φυλές οι Δρύοπες και οι Περραιβοί. Τέλος αναφέρεται και η φυλή των Γραικών, το όνομα της οποίας δόθηκε από τους Ρωμαίους σε όλους τους Έλληνες αλλά είναι πανάρχαιο. Κατά τον Αριστοτέλη η φυλή των Γραικών είναι ελληνική από τους χρόνους του κατακλυσμού του Δευκαλίωνα.

Η φυλή των Γραικών κατοικούσε κατά τους μυθικούς χρόνους στην Ήπειρο γύρω από τη Δωδώνη ως την περιοχή του Αχελώου.

Από τα 14 κυριότερα ελληνικά φύλα που ζούσαν στην Ήπειρο τα σημαντικότερα ήταν οι Θεσπρωτοί, οι Μολοσσοί και οι Χάονες.

Σε ένα τμήμα της Βορείου Ηπείρου κατοικούσαν και οι Ατιντάνες. Συγκεκριμένα ζούσαν στην περιοχή του Πωγωνίου (ορισμένα χωριά του οποίου δόθηκαν κατά απαράδεκτο τρόπο στην Αλβανία, και με το θέμα αυτό θα ασχοληθούμε στο μέλλον).

Στο μεγαλύτερο όμως κομμάτι της Βορείου Ηπείρου κατοικούσαν οι Χάονες.

Η φυλή των Χαόνων ζούσε στο βορειοδυτικό τμήμα της σημερινής Βορείου Ηπείρου όπως ορίζεται από τον ποταμό Πόβλα στις νοτιοδυτικές ακτές ,που πηγάζει από το όρος Μουργκάνα (στη σημερινή ελληνοαλβανική μεθόριο) και τον ποταμό Αώο τις βόρειες ακτές. Περιλαμβάνει την εδαφική έκταση των επαρχιών Δελβίνου, Χιμάρας και Αυλώνα της σημερινής Αλβανίας. Κατείχε ακόμα και την εδαφική έκταση της περιοχής γύρω από τους Φιλιάτες της Θεσπρωτίας της αρχαίας Κεστρίνης.

Κυριότερες πόλεις των Χαόνων ήταν οι εξής: Το Βουθρωτό, η αρχαιότερη πόλη της Χαονίας ο Ογχησμός ή Αγχίασμος (σημ. Άγιοι Σαράντα), η Φοινίκη, πρωτεύουσα της Χαονίας, ο Ωρικός, λιμάνι στον Κόλπο του Αυλώνα, η Αμαντία, ανατολικά του Κόλπου του Αυλώνα, στη μέση της κοιλάδας των ποταμών Αώου και Σιούσιτσα, στο σημερινό χωριό Πλιότσα και η Αντιγόνεια, ανατολικά του Αργυρόκαστρου στη δεξιά όχθη του ποταμού Δρίνου, στο χωριό Γέρμα.

Η αλβανική Αρχαιολογική Υπηρεσία

Η αλβανική Αρχαιολογική Υπηρεσία είναι οργανωμένη από το 1976 υπό το Κέντρο των Αρχαιολογικών Ερευνών των Τιράνων που υπάγεται στην Ακαδημία των Επιστημών και είναι αρμόδιο για την αρχαιολογική έρευνα και τα μουσεία σε όλη τη χώρα. Διαιρείται σε τρία τμήματα:

Α) Προϊστορικό, β) Ιλλυρικό και γ) Μεσαιωνικό.

Οι ελληνορωμαϊκές αρχαιότητες, φυλάσσονται στο «Ιλλυρικό» τμήμα και οι χριστιανικές στο «Μεσαιωνικό». Το κέντρο ενδιαφέροντος του αλβανικού κράτους είναι η εθνογένεση των Ιλλυριών και επίσης «το πρόβλημα της συνέχειας Ιλλυριών και Αλβανών» τους οποίους η επίσημη αλβανική θέση, θεωρεί αυτόχθονες από την εποχή του Χαλκού (2.000 π.Χ.).

Οι ανασκαφές των Αλβανών αρχαιολόγων και τα ευρήματά τους

Από το 1973 ως το 1983 Αλβανοί αρχαιολόγοι (ανάμεσά τους και Βορειοηπειρώτες), έκαναν ανασκαφές σε διάφορες περιοχές της χώρας που χαρακτηρίζονται «ιλλυρικές». Τα ευρήματα των ανασκαφών αυτών ήταν σχεδόν αποκλειστικά ελληνικά όπως θα δούμε.

Ας δούμε συνοπτικά μερικά απ’ αυτά.

1) Στην περιοχή Σκόδρας (ανασκαφές Α. Κοka 1980 και 1983), τα προϊστορικά ευρήματα παρουσιάζουν χαρακτηριστικά που παρατηρούνται στο Αιγαίο, ενώ τα ευρήματα των πλούσιων τάφων του 6ου-5ου π.Χ. αι., περιείχαν αρχαϊκά ελληνικά αγγεία και ποικίλα κοσμήματα.

2) Στην περιοχή του ποταμού Ματ (ανασκαφές D. Kurti 1975, 1978 και 1980), ανάμεσα στα ποικίλα ευρήματα των πολυάριθμων ταφικών τύμβων, ξεχωρίζουν μυκηναϊκής εποχής ξίφη και εγχειρίδια τύπου γνωστού από την περιοχή του Αιγαίου.

epidamnos
Ερείπια του αμφιθεάτρου της αρχαίας Επιδάμνου-Δυρραχίου

3) Στο Δυρράχιο, την αρχαία ελληνική αποικία Επίδαμνο, βρέθηκαν πολυάριθμα κτερίσματα σε 135 τάφους, μεταξύ των οποίων κοσμήματα και πήλινα αγγεία κορινθιακής και ιωνικής τεχνοτροπίας. Νοτιοανατολικά του Δυρραχίου, βρέθηκε μεγαλοπρεπής βασιλική με ναό του αρχάγγελου Μιχαήλ, που αναφέρει η Άννα Κομνηνή. Νοτιοδυτικά του ποταμού Γενούσου, συνεχίστηκαν οι ανασκαφές (N. Ceka, 1973-1974) και βρέθηκαν κορινθιακά και πλήθος άλλων αγγείων.

4) Στην περιοχή του Φίερι, όπου βρισκόταν η αρχαία ελληνική πόλη Βύλλις, αποκαλύφθηκε αρχαίο θέατρο του 3ου π.Χ. αιώνα και μέρη σταδίου. Επειδή η διάταξη του θεάτρου και του σταδίου, θυμίζει τη Δωδώνη στους Αλβανούς αρχαιολόγους, στις θεωρίες τους η Δωδώνη… γίνεται ιλλυρική!

Scan_v0002
Από το βιβλίο: ΦΩΤΙΟΣ Μ. ΠΕΤΣΑΣ, «ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΥΘΙΚΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΩΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΜΙΑΧ, ΙΩΑΝΝΙΝΑ 1993=

5) Σημαντικά είναι τα ευρήματα στην αρχαία Απολλωνία, που την καθιστούν την σημαντικότερη από τις 30 Απολλωνίες του αρχαίου κόσμου.

Apollonia__Albania__by_Pudelek__-_Monument_of_Agonothetes
Απολλωνία - Μνημείο Αγωνοθετών

6) Στην περιοχή του Βερατίου, ανασκάφηκαν οι αρχαίες ελληνικές πόλεις Αντιπάτρεια (H. Spahin 1973-78) και Διμάλλη.

Στην Αντιπάτρεια, τα πρώτα ευρήματα χρονολογούνται από τον 6ο π.Χ. αι. Η νεότερη πόλη, χτισμένη από τον Πύρρο, χαρακτηρίζεται από τους Αλβανούς «Illyrian/Albanian City».

bouthroto-apo-psila
Βουθρωτό

Σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα, έχουμε επίσης από τις περιοχές του Πόγραδετς, της Κορυτσάς, της Κολόνιας, της Πρεμετής, των Αγίων Σαράντα, και φυσικά του Βουθρωτού και της Φοινίκης, με τα οποία θα επανέλθουμε, αν χρειαστεί.

Και τέλος, οι ανασκαφές κοντά στο Αργυρόκαστρο, αποκάλυψαν τη θέση της Αντιγόνειας, πόλης που ιδρύθηκε από τον Πύρρο.

Είναι χαρακτηριστικό επίσης, ότι σε πολλά αγάλματα και άλλα ευρήματα, είχαν χρησιμοποιηθεί παριανά μάρμαρα, δείγμα και αυτό της ελληνικότητας των ευρημάτων.

epidamnos2

Παρά τις προσπάθειες των Αλβανών να εμφανιστούν ως πανάρχαιοι κάτοικοι της περιοχής όπου ζουν σήμερα, κάτι τέτοιο δεν τεκμηριώνεται επιστημονικά. Και αν ζούσαν στη σημερινή Αλβανία από την αρχαιότητα, γιατί δεν υπάρχουν, έστω ελάχιστα εργαλεία, αγάλματα κλπ., που να φέρουν την σφραγίδα τους; Με το να βαφτίζονται «ιλλυρικά-αλβανικά», τα αρχαία ελληνικά ευρήματα, προκαλείται απλώς μια θυμηδία στους σοβαρούς, και όχι τους κατευθυνόμενους, επιστημονικούς κύκλους. Έτσι, η παλαιότερη γραπτή μαρτυρία γι’ αυτούς, προέρχεται από την Άννα Κομνηνή (11ος-12ος αι.), όταν αναφέρεται όπου αναφέρεται ο «κομισκόρτης ο εξ Αρβάνων». Και περιμένουμε, με πραγματικό ενδιαφέρον, οποιαδήποτε αντίθετη τεκμηριωμένη επιστημονική άποψη, για όσα γράψαμε…

Πηγές: ΦΩΤΙΟΣ Μ. ΠΕΤΣΑΣ, «ΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΥΘΙΚΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΩΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΜΙΑΧ, ΙΩΑΝΝΙΝΑ 1993.
ΚΩΣΤΑ Ν. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ, «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΗΠΕΙΡΟΥ», ΙΩΑΝΝΙΝΑ 1995
ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ «ΠΑΠΥΡΟΣ-ΛΑΡΟΥΣ-ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ», λήμματα «Ιλλυρία», «Ιλλυρική γλώσσα», του διακεκριμένου Βαλκανιολόγου-Ρωμανιστή Αχιλλέα Γ. Λαζάρου.

Μιχάλης Στούκας / protothema.gr

Ελένη Θεοχάρους: Η Αλβανία κάνει εθνοκάθαρση στη Β...
Lost in Kapllani’s translation
 
  1. Σχόλια (18)

  2. Σχολίασε

Σχόλια (18)

This comment was minimized by the moderator on the site

ευχαριστω φιλε

This comment was minimized by the moderator on the site

Μπραβο νικο

This comment was minimized by the moderator on the site

θα αναφερω μια λεξη λημνιακη novaisma που ήταν σημειωμένη στο λαιμό μιας οινοχόης που βρέθηκε στο ιερό των Καβείρων
aisma στα ετρουσκικα σημαινει θεικο aisma~αισμα~α(γ)ι(α)σμα απο την λεξη ἁγίασμα το αγιασμένο νερό, ο αγιασμός που ακομα και σημερα μεταφερεται σε δοχεια θεωρω οτι ειναι μια λεξη μιας τοπικης διαλεκτου ελληνικη που εχει περασει στους ετρουσκους απο τους ελληνες κατοικους της λήμνου ίσως προέρχονται οι λέξεις αυτές από το αρχαίο ελληνικό ίαμα που είναι το φάρμακο. οι ελληνες κατοικουν στο νησι χρονια εχουν βρεθει μηκυναικα κτερισματα απο τον 13 αιωνα πχ πληροφοριες για την λεξη στο κατωθι λινκ http://kokkinovraxos.blogspot.com/2011/03/blog-post_04.html
Η γλώσσα τον Ετρούσκων εχει μια συγγένεια με τα ελληνικά, πχ οι λέξεις ati, ματηρ, μητέρα στην δωρική γλωσσά. Η ετρ λεξη apa απο το πατερ η πατήρ. Άλλη λέξη η ετρούσκικη rumon- ποτάμι προέρχεται από την ελληνική ρώμη που σημαίνει ορμή, δύναμη, όπως και τα λατινικά με την ελληνική έχουν μια συγγένεια έτσι και η ετρούσκικη έχει με την ελληνική. Από τις αποδόσεις μου θεωρώ ότι η συγγενική γλώσσα τον προελληνικών λαών, τουλάχιστον σε περιοχές όπως η Κρήτη και η Λήμνος είναι τα αρχαία ελληνικά.
Η μετακίνηση των Ετρούσκων στην Ιταλία έγινε πρίν την κάθοδο των Δωριέων και η Λημνος απο τον 13ο αιώνα πχ και πιό πριν είχε αποικιστεί από ελληνικά φύλα
και έρχομαι και σε αυτό που λέει ο Διόδωρος Σικελιώτης. Αναφέρει ότι σύμφωνα με το Διονύσιο Σκυτέα, ένα αρχαιότερό του ιστορικό, στην Ελλάδα πριν από τη σημερινή ελληνική γραφή(φοινικικό αλφάβητο) υπήρχε μια άλλη, η Πελασγική, άρα η γραφή αυτή είναι εκείνη που ο Έβανς ονομάζει Γραμμική. Διόδωρος Σικελιώτης-βιβλίο βίβλος (3,67, 5 - 57 και 5, 74). αυτο μπορω να το αναλυσω παραταιρω τι πιστευω εγω για την πελασγικη γλωσσα συμφωνα με αυτο που μας μεταφερει ο διοδωρος σικελιωτης.

This comment was minimized by the moderator on the site

ελληνοθρακικη επιγραφη ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΕΖΕΡΟΒΟ ΡΟΛΙΣΤΕΝΕΑΣΝΕΡΕΝΕΑΤΙΛΤΕΑΝΗΣΚΟΑΡΑΖΕΑΔΟΜΕΑΝΤΙΛΕΖΥΠΤΑΜΙΗΕΡΑΖΗΛΤΑ

Η επιγραφή αντικαθιστώντας και συμπληρώνοντας τις λέξεις που λείπουν: (π)ολις~ με κλίση πολι(ν) Ρ (Π)ΟΛΙ(Ν)-(Ε)ΙΣΤ(ΗΝ) Ε- ΝΕΑ(Ν)- ΣΝ-(Ι)ΕΡ(Α) - Χ(ΑΙΡ)Ε - ΝΕΑ(Ν) ΤΙ(Ν) Α ΤΕΑΝ οπού (Τ) βάζω το (Θ)–Η (Α)ΣΚΟ-ΑΡΑ- Ζ(Γ)ΕΑ ΔΟΜ(Ο)-ΕΑΝ-ΤΙΛΕ(ΖΥ)ΠΤΑΜΙ Η(Ι)ΕΡΑ Ε(ΑΙ)Ρ(Ω)Α Ζ(Γ)Η-Λ-ΤΑ(ΥΤΗ)

Μεταγραφή: εις την Πόλιν, εις την νεᾶν (χαῖ)ρε ἱ(ερ)ά νεᾶν θεάν. ἀσκῶ εις την γαῖαν δόμον ἐὰν αἴρω ἱερά εις τήν Γῆν ταύτην αναλυση:
ΡΟΛΙΣΤΕΝΕΑΣΝ(ΕΡΕ)ΝΕΑΤΙΛΤΕΑΝ αναλύω το ερε κρυβει 2 λεξεις η πρώτη ειναι ι(ε)ρα και η δευτερη χ(αι)ρε.... το (ε) σε (αι)

μεταφραση: στην πολη στην νεα χαιρετιζω την νεα ιερα θεα. ἀσκω(προχωρώ) στην γη τον δόμον(το χτίσιμο, χτίσμα, τεχν στρώση) ἐὰν αἴρω(σηκώσω) τα ἱερά στην Γῆν ταύτη.

ἀσκω(προχωρώ) στην γη τον δόμο(το χτίσιμο, χτίσμα, τεχν στρώση) ἐὰν αἴρω(σηκώσω) τα ἱερά στην Γῆν ταύτη. η Δομος: (αρχιτεκτονική) τεχνική στρώση από πέτρες, πλάκες ή πλίνθους στην τοιχοποιία Αναλυση: το ρολι γίνεται (π)όλιν, το ερε κρύβει δυο λέξεις η πρώτη είναι η λέξη (ι)ερ(α) και η δεύτερη λεξη γίνεται αἴρω σημαίνει σηκώνω, η λεξη τεαν βλέπουμε ότι κρύβει την λεξη (θ)εάν, ασκώ σημαίνει υποβάλλω, η λεξη ζεα κρύβει την (γ)εα…. Γίνεται γαία. οι αρχαίοι στα αρχαϊκά χρονιά συμβόλιζαν με ένα γράμμα την λέξη Ηερα, εδώ βλέπουμε δυο λέξεις ιερά και αίρω όπως πιο πάνω ζη γίνεται γη. Όπως βλέπουμε σε μερικές προτάσεις ο γράφων επιλέγει ένα βασικό φωνήεν κυρίως και πρέπει να το αντικαταστήσουμε με σύμφωνο ή φωνήεν, εδώ το βασικό φωνήεν είναι το ε και το αντικαθιστούμε σε μερικές περιπτώσεις με το αι. και το βασικό σύμφωνο είναι το ζ και το αντικαθιστώ με το γ και το θ. στα κείμενα δεν υπάρχει ορθογραφία. Η "νέαν θεάν" του κειμενου αν παρουμε τις ριζες "εννοεί την νέαν θεάν γαίαν"΄ δηλαδή την "γη". H ζεα του κειμένου σαν λέξη ίσως συνδέεται και με την ζεια ή ζειά ή ζέα δημητριακό που αναφέρεται κυρίως σε αρχαία κείμενα Σύμφωνα με κάποιους λεξικογράφους και σχολιαστές η λέξη «ζεια» προέρχεται από τα Σανσκριτικά και καθορίζει τα πρώτα γνωστά δημητριακά. Ο Μπαμπινιώτης, γράφει ότι συνδέεται ετυμολογικά με τις Σανσκριτικές λέξεις yava, yavai που σημαίνουν σιτάρι. Από εδώ φαίνεται ότι προέρχεται και το όνομα της θεάς Δήμητρας («Δημήτηρ») της οποίας το όνομά στον δωρικό τύπο είναι από το Δη που σημαίνει Γη και το μήτηρ και σημαίνει μητέρα γη, αλλά και το συνώνυμό του «Δηώ», όπως και το Ομηρικό επίθετο της γης «ζείδωρος», το οποίο ο Ησύχιος ο Αλεξανδρεύς ερμηνεύει ως «βιόδωρος, ἡ (τά) πρός τό ζῆν δωρουμένη γῆ», ο Πατριάρχης Φώτιος Α´ ως «τήν πρός τό ζῆν δωρουμένην», το λεξικό Σούδα ως «τήν γῆν τήν τά πρός τό ζῆν δωρουμένην», ενώ μόνο ο Autenrieth σχετίζει τη ζείδωρο με τη ζεια, ερμηνεύοντάς την ως «ἡ ζειάς, γεννήματα δωρουμένη, χορηγοῦσα». Από τα πιο πάνω βλέπουμε πως συνδέεται με την γη.

This comment was minimized by the moderator on the site

ελληνοθρακική επιγραφή

2η επιγραφή βρέθηκε το 1965 κοντά στο χωριό του Kyolmen είναι του 6ου αιώνα πχ

πιστέυω οτι η επιγραφή αναφέρεται σε πολιορκία των γετών και κάποιος έλληνας άποικος την κατέγραψε. Η επιγραφή βρέθηκε σε νεκρόπολη κοντά στο χωριό kyolmen. το χωριο κyolmen βρίσκεται στα όρια της περιοχής της φυλής των γετών

ΙΛΑΣΝΛΕΤΕΔΝΛΕΔΝΕΝΙΔΑΚΑΤΡΟΣΟΕΒΑ•ΡΟΖΕΣΑΣΝΗΝ ΕΤΕΣΑΙΓΕΚΟΑΝΒΛΑΒΑΗΓΝ

Μεταγραφή: Στην μεταγραφή βάζω προθέσεις, τόνους, πνεύματα σημεία στίξης κλπ, οπότε η απόδοση γίνεται Είς πύλας οι γέται αἰτοῦσιν τας νεανίδας, τον ἰατρόν, (αἰτοῦσιν oi γέται) τὰς αἶγας

Ανάλυση συμπληρώνουμε τις λέξεις που λείπουν

(Π)ΙΛΑΣ~πύλας ΝΛ ΕΤΕ στην λέξη ετε κρύβονται δυο λέξεις η πρωτη ειναι (γ)έται η δεύτερη είναι η λέξη (αἰτ)οῦσιν που σημαίνει ζητάνε. ΔΝΛΕΔ ΝΕ(Α)ΝΙΔΑ με την αρχαια κλιση γινεται νεάνισιν (Ι)ΑΤΡΟ(Ν) ΣΟΕΒΑ• Ζ ΕΣΑΣ ΝΗΝ ΕΤΕ... οι δυο λέξεις που ανέλυσα πάνω Σ ΑΙΓ(ΑΣ) ΕΚΟΑΝΒΛΑΒΑΗΓΝ

This comment was minimized by the moderator on the site

Φρυγική γλωσσά πιστέυω οτι η κάτωθι επιγραφή ειναι κωδικοποιημένη ελληνική.

ATES: ARKIAEFAISAKENANOΓAFOS:MIDAI: ΓAFAΓTAEI: FANAKTEI: EDAES

ταις Αρχαίαις ταις αρχαίς εις το φῶς ο Μίδας ἀνακτᾶ

ATES: ARKIAEFAISAKENANOΓAFOS:MIDAI: ΓAFAΓTAEI: FANAKTEI: EDAES

Ανάλυση: ατες~ταις- αρκιαεαις-ακε οπου κ το χ ~αρχαίαις αχε σε αρχαίς το f δίγαμμα δεν το χρησιμοποιώ πουθενά στο κειμενο η φωνητική αξία του f δίγαμμα, ήταν ένας ασθενής διχειλικός συμφωνικός φθόγγος, όπως το αγγλικό w ([w] Ο φθόγγος αυτός υπέστη σίγαση νωρίς στην ελληνική γλώσσα πριν τον 8ο αιώνα π.Χ. και πλήρης αποβολής του.… ). για την μετατροπη του κ σε χ που βλεπουμε στο κειμενο εχουμε το παραδειγμα των αρχαίων Κρήτων που προέφεραν κ αντί χ. Πρβλ. τα αρχαία Κρητικά: κοῖρος = χοῖρος, ἔκεν = ἔχεν κ.λπ. ομοιαζει πολυ η συγκεκριμενη επιγραφη με την ετεοκρητικη που Βρέθηκε από τον καθηγητή Halbherr το 1893 κατά τις ανασκαφές στην Πραισό.
F(φ)OS~ (φ)ώς
ανακτει~ἀνακτᾶ

μετάφραση : τις αρχαίες αρχές εις το φώς ο Μίδας επαναφέρει.

This comment was minimized by the moderator on the site

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΠΙΓΡΑΦΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ

μεταφρασεις απο το βιβλιο: L’écriture et l’espace de la mort. Épigraphie et nécropoles à

1. Επιγράφη: ΓΑΙΕ Ε ΚΑΙ(Ε) ΙΕ ΑΝΚ ΛΕΝΕΙΤΕ ΧΡΙ(Ε)ΤΕ ΧΑΙΡΕ

μεταφρασή:

Γάϊε Καίσιε / Ἀνκωνείτη / χρηστὲ χαῖρε

2. Επιγραφή: ΕΥΝΟΙΑ ΒΕΝΕΤΟΥ ΧΑΙΡΕ ΄

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: έυνοια βενέτου χαῖρε

This comment was minimized by the moderator on the site

δυο αναλύσης για δυο επιγραφες η πρώτη εχει βρεθεί στην πόλη κορτόνα της τοσκάνης η επιγραφή ειναι γραμένη σε σαρκοφάγο και η επιγραφη εχει ως εξης: Ο ΑΝΙΑΑΝΑΙΕΙΡΕLΙΡΙ...

συμπληρώνουμε τις λέξεις που λείπουν οποτε Ο ΑΝΙΑ-Α-ΝΑΙΕ-(ΧΑ)ΙΡΕ-LΙΡΙ

μεταφραση: τον αινεία η τoν (νε)ανίαν εις τον ναόν (χα)ῖρε (αποχαιρετούμε)

αναλυση: ναιε~ναον μας το δινει σε πολλες επιγραφες που εχω μεταφρασει με την μορφη ναιτ, ναιθ, ναιρ....

2. Επιγραφή: FIMIAXIYNΕΡΟΝΧΑΙΡΕ απο την περιοχη της αλβανιας

μεταγραφή: Στην μεταγραφή βάζω προθέσεις, τόνους, πνεύματα, σημεία στίξης κλπ, οπότε γίνεται:

αρχαια ελλ: φήμη εις τον ιερόν ναόν χαῖρε

ελευθερη απόδοση: φήμη στον ιερό ναό χαιρε

η επιγραφή ειναι σε σχήμα αρχαίου ναίσκου.

ανάλυση: χιυνερονχαιρε..... λέξεις που βλέπουμε χ(ι)υν(ερον) βλέπουμε την λέξη ιερόν και νχαιρε.... βλέπουμε 2 λέξεις τις λ'εξεις ναιρ σημαινει ναος με κλιση ναόν και χαιρε

η επιγραφή είναι γραμένη σε μικρο αρχαιο ναισκο του 3ου αιωνα πχ και βρέθηκε στην περιοχη΄της αρχαίας απολλωνίας

This comment was minimized by the moderator on the site

4η ετεοκρητικη επιγραφη

ΕΠΙΟΙ ΖΗΘΑΝΘΗ ΕΝΕΤΗ ΠΑΡ ΣΙΦΑΙ

ΕΠΙΟΙΖ(ΗΘ-ΑΝΘΗ)ΕΝΕΤΗ ΠΑΡ ΣΙΦΑΙ
επει-δη
ΕΠΙΟΙ Ζ(ΗΘ-ΑΝΘΗ) ΕΝΕΤΗ ΠΑΡ ΣΙΦΑΙ

Ε-ΠΙΟΙ(Σ)ΗΣ(Ζ)Η 2 ΛΕΞΕΙΣ -Θ-ΑΝΘΗ-ΕΝΕΤΗ-ΠΑΡΣΙΦΑΙ

ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ Η ΠΡΟΤΑΣΗ

ΕΠΕΙΔΗ Η ΠΟΙΗ(Σ)ΗΣ (Ζ)Η ΤΑ ΗΘ(H) ΤΑ ΑΝΘΗ ΕΝ ΑΙΤΙ(A)

ΑΠΟΔΟΣΗ¨: ΕΠΕΙΔΗ Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ. ΜΕ ΑΙΤΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΑ ΗΘΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝΤΑΙ

This comment was minimized by the moderator on the site

3η Επιγραφη: από την ιστοσελίδα του Βρετανού γλωσσολόγου Raymond ArmarIgnatius Brown (1939-). Αυτή η επιγραφή βρέθηκε 1936 από τους P. Demargne και H.van Effenterre στον ανατολικό τοίχο του ναού του Απόλλωνα στην Δρήρο, εκλάπει κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου διαβάζεται σύμφωνα με τα βελάκια.

Επιγραφή:
PMAF/ ΕΤ/ ΙΣΑΛΑΒΡΕ/ ΚΟΜΝ ←
Δ/ ΜΕΝ/ ΙΝΑΙ/ ΙΣΑΡΥΡΙΑ/ ΛΜΟ ←
ΣΤΟΝ ΤΥΡΟΝ ΜΥΑ/ ΟΑΟΙΕFΑΔ ←
ΕΤΥΡΟ…ΜΥΝΑ/ ΟΑ ΣΕΝΗ →
ΜΑΤΡΙΤΑΙΑ ←

Μεταγραφή: Στην μεταγραφή βάζω προθέσεις, τόνους, πνεύματα σημεία στίξης κλπ οπότε η απόδοση γίνεται: Άρμα αἰτ(εῖται) ἴσα λαβεῖν κόμ(ιστα) μεν εἶναι ἴσα λυρια (μονάδα μέτρησης) των τηρουμένων του μηνός. τηρῶ τόν μῆνα ὅλα τα μετρητά.

Μεταφραση: Άρμα αιτείται για να λάβει ίσα κόμιστρα, μάλιστα είναι ισότιμα των τηρουμένων του μηνός. Τηρώ τον μηνά όλα τα μετρητά.

Παρατηρήσεις στο κείμενο: Το η και το ο αποδίδονται σαν υ και ο. και εδώ ο γράφων της στήλης έχει επιλέξει τα φωνήεν (υ κύριο φωνήεν όπως το ι στην στήλη της Λήμνου) και το φωνήεν ο και πρέπει να τα αντικαταστήσουμε με αλλά φωνήεντα οπού υ με το η και οπού ο με το ω σε μερικά σημεία του κειμένου.
Αρμα Ετ σε αι μεταθέτουμε τα γράμματα από το ματριταια δηλαδή φεύγει το (α ) από τα ματριταια και το (αι) και τα μεταθέτω στο ρμα ετ.
Λυρια: προελληνική μονάδα μέτρησης με την πρόθεση ίσα θα πούμε (ισοτιμία).
Αναλυση: Άρμα αἰτεῖται (ετ) ίσα λαβεῖν κόμιστρα, μάλιστα η τοὐλάχιστον εἶναι ίσο λυρια(μονάδα μέτρησης) σ(των) τυρον (τηρουμένων) του μηνός . Ετυρο( τηρέω-τηρῶ) τόν μῆνα ο-α ὅ(λα) (τ)α μετρητά.

Δεν υπάρχει κάποιο σχόλιο στο άρθρο
Φόρτωση Περισσότερων

Αφήστε τα σχόλια σας

Συνημμένα (0 / 3)
Share Your Location

Βρείτε μας

Μπορείτε να μας βρείτε και να συνδεθείτε μαζί μας στα παρακάτω μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Ακολουθήστε μας:


Η σελίδα είναι αφιερωμένη στην μνήμη του Γιώργου Γκιώνη