Πάτρια σάρκα (ποίημα)

Σάρκα κομμένη απ' το πλευρό μιας Νύμφης που στα αλαργινά της δόξας, τάιζε αγριόμελο τα ηλιοστάλακτα χείλη των μεστών κορασίδων. Σάρκα που ραπίσματα αιώνες δέχεσαι στο σαπισμένο σου δέρμα. Λιόγερμα στης Αντιγονειας το λόφο, βασίλεμα στης Χιμάρας τα κρυστάλλινα ύδατα. Αέναη ενέργεια του Πύρρου, δε δύναται να γέρνεις στο μνήμα της λήθης. Πορφύρα ανασταίνεται απ' το αίμα που πότισε το λιθάρι της Δρυινουπολης. Γεννάει η αλμυρά νέους Ποσειδώνες απ' τα βάθη στων Αγίων Σαράντα τα λημέρια. Φλέγονται οι ψυχές που ύψωσαν νικητήρια λάβαρα και παραμέρισαν την αδικία.

Υψώστε το Σταυρό των αιώνιων λυγμών στα Κεραύνια και νιώστε τα άκρα να φυτρώνουν ρίζες στα κάτασπρα βράχια. Σταθείτε τιτάνες ολόρθοι, της τρικυμίας κατευνάσετε τα κύματα. Μείνετε 'δω και θηλαστε νέα ζωή. Οι πληγές της Μάνας μας ας κλείσουν, ας έρθει η αυγή... Οι Χάονες ξυπνούν απ' τον αιώνιο ύπνο και στοιχειώνουν της Ηπείρου τα νυχτέρια. Απ' του Βουθρωτου την ηχώ ξεπετάγονται επικές μορφές. Μια σταλαγματιά από τα δάκρυα της Παναγιάς δικαιώνει τις ακλαφτες ψυχές. Λεύτερες τώρα οδεύουν στην αιωνιότητα. Μόνο αφήνουν πίσω, εδώ στο ατελές της κομμένης Πατρίδας, παρακαταθήκη βροντερή: "Ζήστε στη γη μας, χτίστε στις θυσίες μας τα νέα κάστρα"...

Δρϋινουπολίτης