Η Μοσχόπολη το 1888Τις εβδομήντα εκκλησιές
και ‘σέ μικρή μου κόρη.
Θα ‘θελα να σας έντυνα,
μ’ αγγέλων πανωφόρι.
Η Κορυτσά σε χαίρεται,
Ηπειρωτών καμάρι.
Όλη η κτίση σε θωρεί,
πολύτιμο πετράδι.
Μοσχόπολη υπέρλαμπρη,
κρίνο στη γη σπαρμένο.
Νούφαρο λίμνης ζωηρής,
σε φόντο μαγεμένο.

Ύμνε γλυκέ και μυστικέ
των χοηφόρων άσμα.
Κώμη μου υπέρτατη,
που γεφυρώνεις χάσμα.
Δοχείο αλαβάστρινο
μ’ αρώματα γεμάτο.
Να πλένοσουν να σου ‘δινε
ζωή των αθανάτων.
Κάστρο μου ανθόσπαρτο
χωρίς κάνα ψεγάδι.
Χρυσόσκονη σε έλουσε τ’
ολόγιομο φεγγάρι.


Γεώργιος Κ. Γκοτζιάς