Πεντακόσια χρόνια σκλάβοι, κάτω απ’ άγριο ζυγό, ζούσαμε με μιαν ελπίδα, η Ήπειρός μας πως θα γίνει μιαν ημέρα Ελληνική.
Και μιαν αυγινή του Μάρτη,
σπάνε ξάφνου τα δεσμά
και με περισσή λαχτάρα
χαιρετάμε δακρυσμένα
την πανώρια Ελευθεριά.
Τη χαρήκαμε ένα χρόνο μ’ όλη της την ομορφιά
Τώρα φεύγουν, μας αφήνουν σε μιαν άκρη απελπισιά.
Μ’ από κάτω απ’ τη σκιά της όποιος έμαθε να ζει ξέρει πως και να πεθάνει πριν την αποχωρισθεί.
Στάσου αντρίκεια Ηπειρώτη
και δεν είσαι μοναχός.
Τον ιερό σου τον αγώνα
παραστέκει ο Ελληνισμός.
