Ο νεότουρκος ηγέτης της Ερυθρόμαυρης Συμμαχίας Κρεσνίκ Σπαχίου ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης της Νέας Υόρκης σε ένδειξη ευγνωμοσύνης και εκτίμησης για τη συμβολή του στην προστασία των συμφερόντων των Αλβανών εντός και εκτός της Αλβανίας, με την ευκαιρία της 5ης επετείου της ανεξαρτησίας του Κοσσόβου.
Για αυτό το καταπληκτικό γεγονός μας ενημερώνει το ίδιο το Γραφείο Τύπου της Aleanca Kuqezi το οποίο γράφει:
«Κατόπιν αιτήματος της περιοχής του Μανχάταν και αυτής του πρόεδρου της περιοχής Scott M. Stringer, ο Κρεσνίκ Σπαχίου ανακηρύχθηκε “Επίτιμος Δημότης” της Νέας Υόρκης, όπου γίνεται ο πρώτος και μοναδικός ξένος υπήκοος που παίρνει αυτόν τον τίτλο σε μία από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Στην τελετή απονομής των βραβείων ο Κρεσνίκ Σπαχίου ευχαρίστησε όλη την αλβανική κοινότητα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, η οποία συνέβαλε στην απονομή του βραβείου, το οποίο βέβαια είναι αφιερωμένο στη θυσία των Αλβανών κατά τη διάρκεια των ετών, οι οποίοι προσπάθησαν για την ανεξαρτησία του Κοσσόβου και που αφιέρωσαν εξ ολοκλήρου τη ζωή τους για το μέλλον του Κοσσυφοπεδίου και των Αλβανών.»
Από τη μια το State Department και αμερικανοί πρεσβευτές στην Αλβανία και την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων επικρίνουν την εθνικιστική ρητορική της Αλβανίας και των πολιτικών ηγετών της, και από την άλλη βλέπουμε να επιβραβεύουν τον «βασιλιά» της. Τέτοια προώθηση και τέτοια προβολή να δω που θα μας βγάλει και να δούμε πότε θα ξυπνήσουμε για να δούμε ότι η ανθελληνική πολιτική και οι ακραίες θέσεις του Σπαχίου εκτός του ο,τι γίνεται η επίσημη πολιτική της Αλβανίας όπως βλέπουμε τελευταία, κερδίζει επίσης και διεθνή βραβεία από τούρκους και αμερικανούς.
Και ενώ ο σταυρός στους τάφους των Ελλήνων στρατιωτών ανατινάσσεται με δυναμίτιδα από τον εθνικισμό και το μένος που σπέρνει ο Κρεσνίκ Σπαχίου ενάντια στην Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό, όχι μόνο δεν απομονώνεται, όχι μόνο δεν καταδικάζεται, αλλά επιβραβεύεται κιόλας. Από τους ίδιους που επιβράβευαν και τους UCKάδες στο Κόσσοβο. Κι αν αυτό δεν είναι αρκετά ύποπτο για να προβληματίσει την Αθήνα και τους εντός και εκτός εκπροσώπους μας για τις προθέσεις των «συμμάχων» μας τότε τι να πω.
Και ενώ όλοι έχουν στραφεί εναντίον μας, με άγνωστες τις μελλοντικές συνέπειες που θα φέρει όλος αυτός ο πόλεμος, ο εκφοβισμός και η περιθωριοποίηση του ελληνικού στοιχείου στην αλβανική κοινωνία, «οι δικοί μας» ακόμα μαλώνουν για το πως θα μοιράσουν τις καρέκλες και τις πολυθρόνες. Λες και εμείς τους θέλουμε για να παλουκωθούν σε αυτές να ησυχάσουν.
