Οι Τσάμηδες χτίζουν μνημείο… γενοκτονίας!

Οι Τσάμηδες χτίζουν μνημείο… γενοκτονίας!

Τα σχέδιά τους ενισχύουν και τα αλβανικά κόμματα…

• Οι αυτοαποκαλούμενοι «Τσάμηδες» μάλλον έχουν ξεπεράσει κάθε όριο πρόκλησης σε βάρος της Ελλάδας. Ανεξάρτητα από το αν οι διεκδικήσεις τους είναι ιστορικά ανεδαφικές, ωστόσο στον διεθνή παράγοντα δημιουργούνται εσφαλμένες εντυπώσεις. Ξεκινούν τη διαδικασία για να στήσουν μνημείο της «γενοκτονίας» τους από τους Έλληνες στο χωριό Κλογκέρι των Αγίων Σαράντα.

Χρειάζονται 1 εκ. ευρώ, αφού το μνημείο, όπως τονίζουν, θα είναι μεγαλοπρεπές, και άρχισαν να μαζεύουν λεφτά. Μάλιστα τέτοιο είναι το θράσος τους - γιατί περί θράσους πρόκειται - που ζητάνε χρήματα και από κατοίκους της Θεσπρωτίας, της «Τσαμουριάς», όπως αυτοί την αποκαλούν!

 

Έρανος παντού

Εκτός από την αλβανική κυβέρνηση, που θα χρηματοδοτήσει την ανέγερση του μνημείου, οι «Τσάμηδες» αναζητούν οικονομική ενίσχυση στην Ελλάδα, στο Κόσοβο και στα Σκόπια. Πολιτικοί κύκλοι στην Αλβανία, τόσο από το δεξιό κυβερνητικό κόμμα του Σαλί Μπερίσα, όσο και από το σοσιαλιστικό του Έντι Ράμα, σχολιάζουν ότι είναι δικαίωμά τους! Σαφώς και είναι...  Όμως όταν ένα μνημείο κατασκευάζεται πάνω σε ψέματα, δεν μπορεί να δημιουργήσει ιστορικό τετελεσμένο. Πότε, πού και από ποιον σφαγιάστηκαν 5.000 «Τσάμηδες»; Αντίθετα τα εγκλήματα των ίδιων στη Θεσπρωτία κατά την περίοδο της Κατοχής, αλλά και νωρίτερα,  αποτελούν ακόμη ανοιχτές πληγές. Και οι ηγέτες τους στην Αλβανία πρέπει να καταλάβουν ότι με  απροκάλυπτα εξτρεμιστικές ενέργειες δεν κερδίζουν τίποτε επί της ουσίας, πέρα από κάποιες ψήφους. Το μόνο, δηλαδή, που καταφέρνουν είναι να ενισχύονται στο εσωτερικό κομματικό παιχνίδι της Αλβανίας... Κάτι που φαίνεται ότι τους ενδιαφέρει...

 

Η αλήθεια…

Οι «Τσάμηδες» συνεργάσθηκαν με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς κατακτητές. Τον Ιούλιο του 1942,  υπό την καθοδήγηση του J. Dino, γαμπρού του τότε Αλβανού πρωθυπουργού S. Verlatsi, οι Τσάμηδες συγκρότησαν την K.S.I.L.I.A. («Αλβανικό Σύστημα Πολιτικής Διοικήσεως») με 14 τάγματα, έχοντας ως κύριο στόχο τους την εξολόθρευση του ελληνικού πληθυσμού στην περιοχή της Θεσπρωτίας, Μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών το 1943, οι «Τσάμηδες» πέρασαν στο στρατόπεδο των Γερμανών.

Οργανώθηκε ένα ειδικό στρατιωτικό τμήμα των «Τσάμηδων» με γερμανικές στολές. Στη εφημερίδα των Τιράνων "Bashkimi i Kombit"  (14.3.1944) δημοσιεύθηκαν οι κοινές ενέργειες των «Τσάμηδων» με τους Ναζί το Φεβρουάριο του 1944, που είχαν ως τραγικό αποτέλεσμα την πυρπόληση 25.000 σπιτιών και τη δημιουργία 100.000 προσφύγων. Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, οι «Τσάμηδες»  συναισθανόμενοι τις συνέπειες από την συμπεριφορά τους στη διάρκεια της Κατοχής, αναζήτησαν  προστασία στην Αλβανία. 18.000 άτομα εγκατέλειψαν την  Ελλάδα, ενώ με βάση  τα στοιχεία της απογραφής της 7/4/1951, είχαν παραμείνει  στην Ελλάδα  123 «Τσάμηδες».  Μετά την αποχώρησή τους κατηγορήθηκαν για αξιόποινες πράξεις και για συνεργασία με τις κατοχικές δυνάμεις. Το Ειδικό Δικαστήριο Δοσίλογων των Ιωαννίνων, εξέδωσε μέχρι το 1948, χίλιες επτακόσιες  και πλέον καταδικαστικές αποφάσεις εις βάρος των «Τσάμηδων», με ποινή για πολλούς εξ' αυτών το θάνατο.  Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε η  απαλλοτρίωση και διανομή των περιουσιών των «Τσάμηδων», η οποία επεβλήθη από την ανάγκη εποικισμού των περιοχών, ενώ υλοποιήθηκε και η διαδικασία για την αφαίρεση της ιθαγένειας. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης της Αλβανίας από τους  Χότζα και Αλία το ζήτημα των «Τσάμηδων» πέρασε ουσιαστικά στο  περιθώριο. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι ο Χότζα τους αντιμετώπισε στην αρχή που κατέφυγαν στην Αλβανία με δυσπιστία, αφού  θεωρήθηκαν συνεργάτες των Ιταλών και γι’ αυτό ένα μέρος τους μετακινήθηκε προς τα βόρεια της χώρας, στο Δυρράχιο, στο Φίερι και την Αυλώνα.  Μετά από όλο αυτό το διάστημα της σιωπής γύρω από τους «Τσάμηδες», με την πτώση του κομμουνισμού στην Αλβανία το 1991, το ζήτημά τους επανήλθε στην επικαιρότητα και παραμένει ένα πρόβλημα,  που ανακύπτει συχνά.

 

Πρωινός Λόγος

Πραγματοποιήθηκε η ημερίδα της Ν.Δ με θέμα τη μετα...
Ο Ντούλες διαφοροποιείται από την αντιπολίτευση
 
  1. Σχόλια (2)

  2. Σχολίασε

Σχόλια (2)

This comment was minimized by the moderator on the site

Ξεχνάτε το από 22 Νοεμβρίου 1922 νομοθετικό διάταγμα «Περί επιτάξεως ακινήτων δι' εγκατάστασιν προσφύγων και απαλλοτριώσεως οικοπέδων δι' ανέργεσιν προσφυγικών συνοικισμών». Μάλιστα, με απόφαση του Ν. Πλαστήρα επετράπη η κατάληψη των ακινήτων και των κτημάτων των Τσάμηδων ακόμα και πριν την καταβολή αποζημίωσης. Βέβαια, ξεχνάτε να αναφέρετε για τους Χριστιανούς Ορθόδοξους Τσάμηδες που αναγκάστηκαν να εξελληνιστούν και παρέμειναν στην περιοχή, δεν μας λέτε τίποτα για όσους Τσάμηδες εξαναγκάστηκαν να ασπαστούν τον Χριστιανισμό για να παραμείνουν στα χωριά τους (τους οποίους το ελληνικό κράτος για λόγους προπαγάνδας αποκαλεί ως «Αρβανίτες» αν και οι ίδιοι μεταξύ τους αυτοαποκαλούνται «Shqiptarë»), ξεχνάει τις διάφορες απαγορεύσεις που είχαν επιβληθεί στους Τσάμηδες (αλλά και σε άλλους μουσουλμάνους πολίτες της Ελλάδας) όπως π.χ. απαγόρευση δικαιοπραξιών, ξεχνάει την εξορία που είχε επιβληθεί στους Τσάμηδες από το καθεστώς Μεταξά αλλά και πολύ πιο πριν (περίπου 2-3.000 Τσάμηδες εξορίστηκαν στην Κρήτη, στη Χίο κ.α.), δασικές εκτάσεις χιλιάδων στρεμμάτων, 120 υδρόμυλοι, 500.000 αιγοπρόβατα, 300 χιλιάδες στρέμματα καλλιεργήσιμης γης, 45 χωριά όπως η Πετροβίτσα/Petrovicë και η Αγία Κυριακή/Shëndelia (ή Shënedjella), δημεύτηκαν από το ελληνικό Δημόσιο που εγκατέστησε στην περιοχή έποικους από την Ήπειρο και πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, 100 τζαμιά γκρεμίστηκαν.

Θυμάστε τις δολοφονίες των Ελλήνων προκρίτων της Παραμυθιάς από τους Τσάμηδες αλλά ξεχνάτε τις δολοφονίες των Τσάμηδων από τους Έλληνες –σε ορισμένες περιπτώσεις σε συνεργασία με τους Άγγλους- στο Μαργαρίτι (Margëlliç), στους Φιλιάτες (Filati) και αλλού στην περιοχή. Οι Έλληνες σκότωσαν περίπου 2.877 ανθρώπους μετά το 1944, 1286 στους Φιλιάτες (Filati), 673 στην Παραμυθιά (Ajdonat), 626 στην Πάργα (Pargë) και στο Μαργαρίτι (Margëlliç), 192 στην Ηγουμενίτσα (Gumenicë) κ.α., οι οποίοι πέρα από 400 άτομα, ήταν οι περισσότεροι ηλικιωμένοι, έφηβοι, γυναίκες και παιδιά. 745 γυναίκες βιάστηκαν, 76 έγκυες γυναίκες ξεκοιλιάστηκαν, 5.800 σπίτια, τζαμιά και κτήρια γκρεμίστηκαν, 68 χωριά κάηκαν ενώ 323 άτομα παραμένουν αγνοούμενοι.

Ο διοικητής του 16ου Συντάγματος του ΕΔΕΣ, αντισυνταγματάρχης Αριστείδης Κρανιάς, που έφτασε στην Παραμυθιά, έγραψε ότι «αυτό που επακολούθησε δεν περιγράφεται». Στις 27 Ιουνίου του 1944 ο Κρανιάς μαζί με τους δικούς του (Σταυρόπουλος, Μπαλούμης, Στρουγκάρης κ.α.) μπήκαν στην Παραμυθιά και παρά τις συμφωνίες που είχαν γίνει ανάμεσα στον μουφτή Χασάν Αμπντουλλάχου, στον Επίσκοπο της περιοχής και στον ΕΔΕΣ, το τι ακολούθησε πράγματι δεν περιγράφεται. 600 περίπου μουσουλμάνοι Τσάμηδες της Παραμυθιάς δολοφονήθηκαν. Στις 28 Ιουλίου 1944 το 40ο τάγμα του ΕΔΕΣ μπήκε στην Πάργα και σκότωσαν 52 μουσουλμάνους, κυρίως νεαρά αγόρια, γυναίκες και παιδιά. Στις 23 Σεπτεμβρίου 1944 οι δυνάμεις του ΕΔΕΣ υπό τους Ηλία Κάκο, Χρίστο Μαυρουδή, Χάρη Διαμαντή και άλλους, μπήκαν στους Φιλιάτες (Filati) και στο Τρικόρυφο (Spatar). 47 άμαχοι Αλβανοί Τσάμηδες δολοφονήθηκαν στους Φιλιάτες και άλλοι 157 στο Τρικόρυφο. Στο χωριό Γρανίτσα (Granicë) κοντά στην Παραμυθιά βρέθηκαν 46 πτώματα Αλβανών που είχαν δολοφονηθεί με μαχαίρια (άλλα 45 βρέθηκαν σε κοντινή περιοχή).

Μετά τις επιχειρήσεις τον Δεκέμβριο του 1944 και την απελευθέρωση της περιοχής από την καταπίεση των δυνάμεων του ΕΔΕΣ και του Ζέρβα, ένα μέρος των Τσάμηδων που είχαν καταφύγει στην Αλβανία, επέστρεψαν στους Φιλιάτες (Filati). Στις 12 Μαρτίου 1945, κυβερνητικές ελληνικές δυνάμεις από την φρουρά της Κέρκυρας, έσφαξαν Αλβανούς Τσάμηδες στο χωριό Παραπόταμο (Varfani).

Ωστόσο οι δολοφονίες είχαν ξεκινήσει ήδη από το 1913 από ελληνικές συμορίες που επιτίθονταν στην περιοχή –ενθαρυμένες προφανώς και από τις τότε ελληνικές αρχές. Ο Μάρκος Δεληγιαννάκης (μετά την προσάρτηση της Παραμυθιάς και της υπόλοιπης Τσαμουριάς στην Ελλάδα το 23.02.1913) με τη συμμορία του συνέλλαβαν 72 πρόκριτους Τσάμηδες, τους μετέφεραν στην τοποθεσία «Λίβερη» κοντά στο Σελάνι και τους σκότωσαν. Το γεγονός –διανθισμένο φυσικά με μπόλικη ελληνική προπαγάνδα- ομολογεί ο Σταύρος Παπαμώκος στο βιβλίο του «Η Σέλλιανη χθες και σήμερα» (εκδόθηκε στην Αθήνα το 1997) στη σελίδα 160:

«Ο οπλαρχηγός Μάρκος Δεληγιαννάκης επί κεφαλής ομάδας κρητικών μαχητών, αλλά και άλλων ενόπλων από τα γύρω χριστια-νικά χωριά, κατέβηκαν στα τουρκοχώρια της Τσιαμουριάς και συνέλαβαν 72 Τουρκαλβανούς, τους οποίους μετέφεραν δεμένους στο απόμερο και ολοσκότεινο ρέμα ‘Μπιντούρια και Κατσικιά’ της Σέλλιανης και τους εκτέλεσαν».

Προσέξτε πως αποκαλεί τα αλβανικά χωριά περιφρονητικά ως «τουρκοχώρια». Παρόλο που ο Παπαμώκος κατακρίνει στο βιβλίο του για λόγους τακτικής- την πράξη του συμμορίτη Δεληγιαννάκη, ο στόχος του είναι προφανής. Εννοεί ότι ‘οι Τούρκοι ήταν κατακτητές των Ελλήνων και τους είχαν σκλάβους, ο Μάρκος Δεληγιαννάκης επιτέθηκε στα τουρκοχώρια κ.τλ.’. Δηλαδή με λίγα λόγια, αφήνει να εννοηθεί ότι ο Δεληγιαννάκης είχε το δίκαιο με το μέρος του, ότι επιτέθηκε στα χωριά των κατακτητών κ.α.

Για την πράξη αυτή του Δεληγιαννάκη έχει βγει ακόμα και δημοτικό παραδοσιακό τραγούδι από τους Έλληνες, με το όνομα «Του Μάρκου Δεληγιαννάκη» όπου περιγράφεται αυτή η σφαγή στο Σελάνι (ελλ. ‘Σέλλιανη’):

«Σαν τι κακό σας έκανα, κι μι κατηγουράτι;
Ιγώ χουριά δεν έκαψα και σκλάβους δεν επήρα.
Ιγώ τους πρώτους έμασα, εξήντα δυο νουμάτους
Στη Σέλλιανη τους έσυρα, στο μνήμα του Μανώλη.
Ξύπνα, Μανώλη ψυχογιέ, απού το μαύρου χώμα,
να δεις αρνιά που σου ’φερα, κριάρια σουβλισμένα».

Οι Έλληνες πρόκριτοι της Παραμυθιάς που δολοφονήθηκαν από κάποιους Τσάμηδες ήταν λοιπόν αθώα θύματα αλλά οι 72 Αλβανοί που δολοφονήθηκαν από τη συμμορία του Δεληγιαννάκη ήταν κριάρια για σούβλισμα!!!

Στις 12/1/1942, στο κέντρο της Παραμυθιάς, ο ανθυπασπιστής της Χωροφυλακής Ηλίας Νίκου, Διοικητής του τοπικού σταθμού, μαζί με έναν σύντροφό του, δολοφόνησε δύο από τους πιο σημαντικούς παράγοντες των Τσάμηδων στην περιοχή, τον κτηματία Τεφήκ Κεμάλ και τον γιατρό Αχμέτ Κασήμ. Οι συγκρούσεις και οι διαμάχες μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων είχαν αυξηθεί, ειδικά μετά την δολοφονία από τους χριστιανούς ενός επιφανούς μουσουλμάνου, του Γιασίν Σαντίκ, τον Δεκέμβριο του 1942.

Μαρτυρίες υπάρχουν ακόμα και από Έλληνες που είχαν δει τα γεγονότα αυτά και όχι μόνο από Αλβανούς. «Τα έκτροπα σε βάρος των μουσουλμάνων συνεχίστηκαν από δημόσιους λειτουργούς και χριστιανούς κατοίκους, μόλις έφυγαν οι άντρες για εξορία. Με το πρόσχημα της δήθεν ανάκρισης…καλούσαν στα γραφεία τους όμορφες χανούμισσες και τις βίαζαν…Οι λεηλασίες σπιτιών, οι αρπαγές ζώων φανερές. Οι βιασμοί κοριτσιών και γυναικών πολλοί και επώνυμοι. Η βίαιη υποχρέωση σε έκδοση μουσουλμανίδων σε ορισμένα χωριά μεγάλη…» λέει ο Γιάννης Σάρρας (Γιάννης Σάρρας, «Ιστορικά-Λαογραφικά περιοχής Ηγουμενίτσας», σελ.631). Γράφει επίσης για την εκτέλεση των 8 μουσουλμάνων κατοίκων στη θέση Βίγλιζα στα υψώματα Λαδοχωρίου, που την επιβεβαιώνει –ως αυτόπτης μάρτυρας- ο Χρίστος Λόης, οπλίτης τότε στο 39ο Σύνταγμα Ευζώνων, και την καταγράφει στο βιβλίο του «Από τις σελίδες της μνήμης. Περιστατικά Πολέμου, 1940-1941», εκδ.Παπαδήμα, σελ.17.

Το θέμα της γενοκτονίας των Τσάμηδων συμπεριελήφθη στην ατζέντα της τέταρτης γενικής συνέλευσης του Οργανισμού Μη Αναγνωρισμένων Εθνών και Λαών (UNPO) -που εδρεύει στη Χάγη- στις 20-26 Ιανουαρίου 1995.

This comment was minimized by the moderator on the site

i tsamides mnimiou genoktonias k emis tou iouliou kesara

Δεν υπάρχει κάποιο σχόλιο στο άρθρο

Αφήστε τα σχόλια σας

Συνημμένα (0 / 3)
Share Your Location

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ

Μπορείτε να μας βρείτε και να συνδεθείτε μαζί μας στα παρακάτω μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Ακολουθήστε μας:


Η σελίδα είναι αφιερωμένη στην μνήμη του Γιώργου Γκιώνη