Today marks exactly thirty-one years since the death of a hierarch who "marked" hearts with his unyielding struggle for Orthodoxy, but also for the defense of the human rights of the people of North Pireo, who were chained by the regime of atheism, the bells were silent in their churches and only the voice of the modern "Father-Cosmas", as they described him, reached their ears and touched their souls.
31 years after his death, on December 12, 1994, the memories come one after the other. Unbroken memories, which become testimonies of an exemplary priest, of a hierarch who had the seal of eternity upon him, whom the love of God placed in my life, but whom I did not deserve to imitate, but at least I try to live by his blessing.
What can one say about Sebastian… What can one say for the first time about this unique bishop. And one could talk for hours about this shocking physiognomy, which positively marked and continues to mark many people today. In his way, in his miraculous way, allow me to say. Every time, when we think of Sebastian, our heart is flooded with blessing, from the blessing of this blessed man….
We feel him next to us.
One feels his two hands still being raised in supplication to God… His pure eyes still facing the poor and despised. His clear mind still grasping the sorrows and desires of the suffering people of Northern Epirus. And defending the justice of the wronged.
Although 31 years Ago sebastian ceased To exist on earth and passed from the winter of sorrow and suffering of the earthly world to the spring of eternity, to the insurmountable beauty of Paradise, we nevertheless feel him beside us... Close to Us... praying for the Church, the Homeland and the People.
Earth angel
Sebastian, although absent, is not absent. Although missing, he is not missing. And this, because he hid greatness, faith, humility and nobility within his heart. The one who some, without knowing him, characterized as harsh and conservative, was a piece of crap, with the sensitive features of a child. Or better yet, he was an earthly angel, constantly fluttering towards heaven.
This is clearly shown and revealed by the following incidents, most of which I personally experienced:
First incident: August 2, 1987. On this hot afternoon, Metropolitan Sebastian, the then preacher of the Metropolis, Father Andreas Trembelas, and a high school student are having lunch in the Metropolitan building, which is small and has many shortcomings and which the dynamic hierarch uses as a residence and an office.
The dilapidated kitchen table, on which the plates of food are placed, creaks. But there is nothing else to replace it.
The student drinks the water in the glass in front of him. At some point, he gets thirsty again, takes the glass and gets up to fill it from the kitchen tap. The holy Despot notices this movement, grabs the glass from his hands and sternly says to him: “You sit down, because you are a guest.” He leaves his food in the middle, goes to the tap, puts water in the glass and offers it to the 17-year-old child, who is literally left speechless.
Yes… It seems incredible, but it's true. A hierarch with international recognition and influence became a servant of a child.
Second incident, που δείχνει αρχοντιά, μεγάλη αρχοντιά μέσα από τον πλούτο της φτώχειας. Τι εννοούμε, ακούστε: 17 Δεκεμβρίου 1991. Στην ακριτική Κόνιτσα όλα δείχνουν ότι θα χιονίσει. Το απόγευμα της παγερής αυτής ημέρας ο Μητροπολίτης Σεβαστιανός αφήνει το φτωχό γραφείο του με τις παμπάλαιες και ξεχαρβαλωμένες καρέκλες και τη διαλυμένη από τη χρήση ξυλόσομπα και πηγαίνει με τα πόδια στο ραδιοσταθμό της Μητροπόλεως, που τον έφτιαξε με κόπους και θυσίες, για να απευθύνει λόγια παρηγοριάς, λόγια ανάστασης, λόγια ελπίδας στους Βορειοηπειρώτες. Ενώ ο φλογερός Δεσπότης είναι στο στούντιο, έξω χιονίζει. Αφού τελειώνει την εκπομπή και εξετάζει ορισμένα φλέγοντα ζητήματα με τους συνεργάτες του, ανοίγει την πόρτα για να φύγει από το σταθμό. Βλέποντας το χιόνι σταματάει απότομα. Γυρίζει πίσω και κάθεται σε μια καρέκλα, όπου μένει σκεπτικός, χωρίς να μιλάει. Ένας από τους παριστάμενους εκεί, νιώθει την ανάγκη να τον ρωτήσει τι συμβαίνει. Τότε ο ασκητικός Δεσπότης του απαντάει: «Ειδοποιήστε, παρακαλώ, αν είναι εύκολο κάποιον να έρθει με το αυτοκίνητο για να με πάρει, γιατί είναι αδύνατο να περπατήσω μέσα στο χιόνι». Την αιτία, που δεν μπορεί να βαδίσει στο χιονισμένο δρόμο, δύσκολα τη φαντάζεται κάποιος. Οι σόλες των παπουτσιών του είναι γεμάτες με τρύπες. Μάλιστα!!! Από τα χέρια του περνούσαν εκατομμύρια για φιλανθρωπικούς σκοπούς, όμως τίποτε δεν κρατούσε για τον εαυτό του. Όλα τα έδινε με άνεση και ικανοποίηση στους άλλους. Η ακτημοσύνη του επιβεβαιώθηκε και όταν κοιμήθηκε. Για να τον αλλάξουν οι συνεργάτες του, αναζήτησαν ένα παντελόνι. Βρήκαν ένα, αυτό, που φορούσε διαρκώς και ήταν μπαλωμένο. Έτσι αγόρασαν ένα παντελόνι από κάποιο μαγαζί. Τα λόγια περιττεύουν.
Third incident: Ο γνωστός σ’ όλο τον κόσμο από τους πολύχρονους αγώνες του για την πολυβασανισμένη Βόρειο Ήπειρο Μητροπολίτης Σεβαστιανός, υποδέχεται τον τότε πρεσβευτή της Αμερικής στην Ελλάδα Μάικλ Σωτήρχο. Αφού ο Αμερικανός πρεσβευτής τελείωσε τη συζήτηση με το Μητροπολίτη Σεβαστιανό, δήλωσε στους δημοσιογράφους. «Η απλότητα του χώρου με εντυπωσίασε, αλλά εκείνο, που θα μου μείνει αξέχαστο είναι η απλότητα της καρδιάς του Δεσπότη». Ο Σεβαστιανός είχε απλή καρδιά, γιατί είχε καθαρή καρδιά. Η καθαρή καρδιά του, ήταν ο καλύτερος και ασφαλέστερος δρόμος της αγωνιστικής πορείας του.
Fourth incident: When he was sick, he was forced to miss the Konitsa Parade: a primary school child, the next day, wrote sadly in his report: “This Year i didn’t like the parade, because sebastian wasn’t there To make us proud.” He had succeeded and had touched and captivated the souls of even the little children.
Fifth incident:Τα λόγια μιας γερόντισσας Βορειοηπειρώτισσας, της κ. Ευθαλίας, για τον Σεβαστιανό, δεν θέλουν σχολιασμό. Μιλάνε από μόνα τους, γιατί είναι βγαλμένα με ειλικρίνεια και αγνότητα από τα κατάβαθα της ψυχής της. Είπε η γερόντισσα αυτή από τη Βόρειο Ήπειρο: «Κλαίω όταν τον ακούω από το ράδιο. Μας γιατρεύει την ψυχή με τα λόγια,που λέει. Μας σμίγει, μας αβγατίζει τη ζωή. Νάρθει τον κατήφορο, θέλουμε να του φιλήσουμε το χέρι. Θέλει ο κόσμος να τον δει εδώ. Όλοι είναι μετ’ αυτόν. Ο Σεβαστιανός, λένε, είναι πατριώτης ταμάμ και άγιος άνθρωπος».
Έκτο περιστατικό: Ο Σεβαστιανός δεν είναι καλά. Η αρρώστιά του καλπάζει. Το πόδι του δεν το πατάει, το σέρνει. Το κορμί του δεν το ορίζει. Ένα πρωινό του Σεπτεμβρίου του 1994η νεκροφόρα κάποιου παππού από το Δίστρατο, που κατευθύνεται στο χωριό από τα Ιωάννινα, σταματάει έξω από τη Μητρόπολη, για να πάρουν τα παιδιά του κεκοιμημένου την ευχή του Δεσπότη. Ο Σεβαστιανός σύρεται μέχρι το παράθυρο. Φοράει πετραχήλι και κοιτάζοντας προς το φέρετρο πάνω στη νεκροφόρα, διαβάζει τρισάγιο! Διαβάζει τρισάγιο από το παράθυρο! Είναι άξιο σημειώσεως το γεγονός πως μέχρι, που μπορούσε, πήγαινε και χοροστατούσε, χωρίς να τον καλέσουν τις περισσότερες φορές, στις κηδείες απλών ανθρώπων. Βέβαια, για αμοιβή ούτε λόγος να γίνεται. Δεν έβαζε στην τσέπη του ούτε «τσακιστή» δεκάρα.
Έβδομο περιστατικό, το περιεχόμενο της διαθήκης του, όπου αποκαλύπτεται το μεγαλείο της καρδιάς του:29 χρόνια μετά, είναι επίκαιρη όσο ποτέ, η διαθήκη του. Το καυτό απόγευμα απόγευμα της 27ης Αυγούστου του 1994 ο εξασθενημένος από την ανίατη αρρώστια Επίσκοπος προαισθάνθηκε ότι “ταχινή” θα είναι η έξοδός του από τον κόσμο. Ένιωθε πια σίγουρος, πως η ώρα που θα…φτερούργιζε προς τον ουρανό πλησίαζε.
Γι’ αυτό κάθισε και έγραψε τη διαθήκη του. Μια διαθήκη γεμάτη υποθήκες. Με σταθερό χέρι χάραξε στο χαρτί την ευγνωμοσύνη του, τη συμβουλή του, τη συγγνώμη του, την πτωχεία του, την προσευχή του.
Ανέφερε, μεταξύ άλλων: “…Ζητῶ, τώρα, συγγνώμην ἀπό ὅλους, ὅσους ἐλύπησα ἡ ἐπίκρανα καθ’ οἱονδήποτε τρόπον. Παρέχω δέ καί ἐγώ τήν ἐξ ὅλης ψυχῆς καί καρδίας μου συγχώρησιν εἰς ὅσους, ἄθελά τους, μέ ἐλύπησαν καί μάλιστα ἐξ αἰτίας τοῦ ἐθνικοῦ θέματος τῆς Β. Ἠπείρου. Τώρα, ἀσφαλῶς, ὅπως ἐξελίχθησαν τά πράγματα, ὅλοι, ὑποθέτω, θά ἀντελήφθησαν τήν ἁγνότητα τῶν προθέσεών μου.
Assets: I have no personal movable or immovable property to leave. I neither inherited nor acquired it through my priesthood. 'Whatever money is found in my office, my close associates know that it belongs to charitable purposes…'
Eighth incident, που καταδεικνύει πόσο πνευματικός, συνεχόμενα και ατελείωτα πνευματικός άνθρωπος ήταν ο Σεβαστιανός: Λίγες ώρες πριν καταλήξει στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Ιωαννίνων, όπου νοσηλευόταν και ενώ σχεδόν βρισκόταν σε κώμα, ο π. Ανδρέας Τρεμπέλας έσκυψε κοντά στο αυτί του και με κάπως δυνατή φωνή του λέει: «Σεβασμιώτατατε θέλετε να φέρουμε τη θεία κοινωνία;».Tότε έγινε ένα θαύμα. Γύρισε προς τα εκεί, που ακουγόταν η φωνή, άνοιξε τα μάτια του και κοίταξε μ’ ένα ιλαρώτατο βλέμμα. Όλοι σχημάτισαν την εντύπωση ότι πραγματικά επιθυμούσε τη θεία κοινωνία. Ήρθε ιερέας από το Μετόχι της Ιεράς Μονής Σινά να τον μεταλάβει. Όταν πήγε ο ιερέας με τη θεία κοινωνία, σκύβει πάλι στο αυτί ο π. Ανδρέας και του λέει: «Σεβασμιώτατε, ήρθε η θεία κοινωνία». Άνοιξε τα μάτια του και προσπάθησε να ενώσει τα δάχτυλά του, για να κάνει το σημείο του σταυρού. Βοηθήθηκε να κάνει το σημείο του σταυρού και με πλήρη συναίσθηση και με βαθύτατη ικανοποίηση και χαρά μετέλαβε την τελευταία θεία Μετάληψή του. Και ενώ στο αυτί του, του ψιθύριζαν αυτό, που του άρεσε, «Του Δείπνου Σου του Μυστικού» τα μάτια του δάκρυσαν. Η καρδιά του δάκρυσε. Και δεν είναι τυχαίο, πως μόλις γνωστοποιήθηκε ότι κοιμήθηκε ο Σεβαστιανός, συγκεντρώθηκαν γιατροί, νοσοκόμες και καθαρίστριες. Και έκλαιγαν για τον άνθρωπο, που, όπως έλεγαν, στάθηκε αφορμή με το παράδειγμά του, με την ευσέβειά του, με το απαράμιλλο ήθος του «να μπουν στο δρόμο του Θεού».
***
The image that Sebastian has left behind is that of a visionary and at the same time a fighter, who manages to make the vision a deed and a work, to chart paths and inspire us to follow them. Because visions are born in pious people, but they are shaped by the strong and the brave. By complete and radiant personalities, like that of the unforgettable Sebastian.
