Himara is a city in Northern Epirus, with a significant Greek population and facing the Ionian Sea. The area was inhabited in antiquity by the Chaones, an ancient Greek tribe of Epirus, and was a city of the Epirus state, until its conquest by the Romans.
During the Ottoman period, the people of Himarria enjoyed relative independence and many privileges. Its captains had the right to bear arms, even when visiting the Pasha of Ioannina.
During the revolution of 1821, the people of Himarrio – led by Spyros Milios – fought against the Turks, at the Exodus of Messolonghi, in Faliro and elsewhere. The inhabitants of the area were Orthodox Christians with a purely Greek conscience.
Sultan Suleiman the Magnificent (1494-1566) attempted to subjugate Himara, but was unsuccessful. In fact, a resident named Damian managed to invade his court with the intention of killing him.
The "Federation of Himara", at that time, consisted of 50 villages, and was the epicenter of numerous uprisings against the Ottomans, the most characteristic of which were those of 1481, 1488, 1494-1509, 1537, 1571, 1595, 1690 and 1713.
Ο Αλή Πασάς ήταν ο μοναδικός που μπόρεσε να υποτάξει τη Χειμάρρα – και τα γύρω χωριά της – το 1797. Λίγο αργότερα – στα 1812 – ο Μπάυρον έγραψε:
«Οι χειμαρριώτες δεν συγχωρούν ούτε τον φίλο τους, πως μπορούν να αφήσουν ζωντανό τον εχθρό τους;».
Είναι μια από τις είκοσι λιθογραφίες που επέλεξε ο Έντουαρντ Λίαρ για την εικονογράφηση του έργου του ”Journals…”, το 1851. Ένας Χειμαρριώτης κάθεται στην άκρη ενός βράχου και απολαμβάνει το ηλιοβασίλεμα του Ιονίου. Στο βάθος η Κέρκυρα. Αριστερά τα βουνά και στην κορυφή η πόλη της Χειμάρρας. Παρά τις κακουχίες που πέρασε εκεί ο Λίαρ, γοητεύτηκε από την άγρια ομορφιά της περιοχής και την παρθένα φύση της: «Επισκέφτηκα…», γράφει, «…έναν τόπο που κανένας άγγλος δεν τον είχε επισκεφτεί μέχρι σήμερα. […]
Η Χειμάρρα συνδυάζει δύο ανόμοια πράγματα, το φωτεινό γαλάζιο της θάλασσας από τη μια πλευρά και το απόκρημνο βουνό – τοίχο, από την άλλη. Γι’ αυτό είναι ελκυστική και πολύ ενδιαφέρουσα».
Δυο μόλις βράδια έμεινε ο Λίαρ στη Χειμάρρα, όμως γράφει πολλά ”χαριτωμένα” στο ημερολόγιό του: «Δυο μόνον ώρες κοιμήθηκα – με το σακκίδιό μου για μαξιλάρι – γιατί δέχτηκα επίθεση από μια στρατιά από ψύλλους, που με τρέλαναν στον πόνο, ενώ δέκα γάτες νιαούριζαν δίπλα μου. Ήταν μια νύχτα πόνου. Αυτό είναι το τίμημα της γραφικότητας. Αλλά κανείς δεν έρχεται στα Ακροκεραύνια για φαγητό, ύπνο ή καθαριότητα».
Και συνεχίζει: «Πριν από το φως της ημέρας, ανυπομονώντας να δω τον λαμπερό ήλιο – μετά την τιμωρία της νύχτας – έτρεξα στην πόρτα. Αλλά πριν κάνω τρία βήματα, ένιωσα ένα χέρι στο γιακά μου να με τραβάει βίαια, προς τα πίσω. Ήταν ο οικοδεσπότης μου, που με έσωσε από μια επίθεση τριάντα τεράστιων σκυλιών, που ξεπήδησαν από τις πιο απομονωμένες γωνιές και θα με είχαν κάνει ”breakfast”, αν δεν είχα τόσο ανέλπιστα διασωθεί. Σίγουρα τα σκυλιά της Χειμάρρας είναι τα πιο τρομερά θηρία που έχω δει μέχρι τώρα…».
Την εποχή που ο Λίαρ επισκέφτηκε τη Χειμάρρα, ο οικισμός περιοριζόταν στην κορυφή του οχυρού λόφου, γύρω ή μέσα στο Κάστρο (διακρίνεται με εξαιρετική πιστότητα στο ανωτέρω σχέδιο). Σήμερα ιδιαίτερα μετά το 1990 – έχει επεκταθεί στην παραθαλάσσια ζώνη, όπου έχει μεταφερθεί και το κέντρο της πόλης. Η Χειμάρρα διαθέτει μια από τις ομορφότερες παραλίες.
*Απόσπασμα από το έργο «Ο Lear στη Βόρειο Ήπειρο»
Πάλι με αρχαιότητες ασχολούμαστε; Μας έχει πιάσει τρελή όρεξη για χρονομηχανή. Too much ιστορία, λιγότερο drama!
ρε φίλε, αυτός ο κύριος τι έκανε άραγε σε εκείνο το μέρος τότε; έχει βάθος η ιστορία του!
Η ιστορική συνέχεια και η στρατηγική θέση της περιοχής αποκαλύπτουν διαχρονικά τα γεωπολιτικά της διακυβεύματα. Ενδιαφέρουσα οπτική.