The chieftain from Himara, Crocodile Branches, and his actions

On this day In 1479: Krokondeilos Kladas abandoned koroni At the Head of 16,000 men and marched Towards mani, where he declared his decision to continue the war and called The greeks to arms by raising his banner.

Kladas, commander of Mani – His struggles against the Ottomans – His flight to the West – His action in Northern Epirus – The end of the heroic revolutionary

In today's article, we will deal with a heroic chieftain, leader Of the first revolutionary movement Against The ottomans After the Fall Of constantinople (1453), crocodile or crocodile branches.

The oldest shipwreck ever discovered is located in Dokos

The rebel with the strange name!

Crocodile Branch Was born in 1425. He came from Himara (<arch. Chimera) (and Chimarra <stream) of Northern Epirus. His father, like others from the neighboring areas of Himara, settled in the Peloponnese and entered the service of the Palaiologoi.

There is a lot of interesting information about the name of Crocodile Kladas in the “Historical Dictionary of Greek Surnames” by the late Dikaios Vagiakakos (1917-2016). His surname comes from the ancient Greek word κλάδος = branch, twig (the word with this meaning already exists in Herodotus). The metaphorical meaning of the word, an autonomous part of a broader whole, is found in Empedocles.

Για το όνομα Κροκόδειλος γράφει ο Δικαίος Βαγιακάκος:<<Εκ του ουσ. κροκόδειλος… Το όνομα εχρησιμοποιήθη και ως βαπτιστικόν και ως επώνυμον υπό διάφορους τύπους, ως Κορκόδειλος, Κροκόντειλος. Ενδιαφέροντα περί του ζώου γράφει ο Ηρόδοτος, ο οποίος αναφέρει ότι εις την Αίγυπτον καλείται Χάμψα(han-emsah), κροκόδειλον δε τον ονόμασαν οι Ίωνες, οι οποίοι ενόμισαν ότι είναι το ίδιον είδος ζώου με τας σαύρας τας οποίας εκείνοι είχον εις τους τοίχους των. Ως προς την σημασίαν του ονόματος ο Αχμέτ εις το Ονειροκριτικόν του παρατηρεί ότι αρχικώς το επώνυμο εδόθη εις φονέα και απονενοημένον άνθρωπο: ” Κροκόδειλος πειρατήν ή φονέα ή ουδέν ήττον απονενοημένον άνθρωπον σημαίνει.”

It is worth mentioning that Dikaios Vagiakakos, a Maniatian by origin, makes special mention of Crocodile Kladas, with a brief biography of him, something rather rare for the “Historical Dictionary of Greek Surnames”.

We should also note that the name occurs in various sources with the forms Korkontylos, Korkodeilos and Acrokondylos. We note here, without necessarily relating this to Kladas, that the word kondylos in ancient Greek but also later, in the epic of Digenis Akritas, also had the meaning of “fissure”.

The life and work of Crocodile Kladas

Όπως αναφέραμε, πατέρας του Κροκόδειλου ήταν ο Θεόδωρος Κλαδάς, βορειοηπειρώτης στην καταγωγή. Μπήκε στην υπηρεσία των Παλαιολόγων του Δεσποτάτου του Μορέως και λόγω των ικανοτήτων και του συνετού χαρακτήρα του, διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής της Μάνης. Ήταν μάλιστα ο τελευταίος Βυζαντινός στρατιωτικός διοικητής της περιοχής. Όταν πέθανε ο Θεόδωρος Κλαδάς (άγνωστο πότε ακριβώς, πάντως πριν το 1460), οι κάτοικοι εξέλεξαν διοικητή τους το γιο του Θεόδωρου, Κροκόδειλο Κλαδά. Αυτός έκανε αρχηγείο του το φρούριο του Αγίου Γεωργίου των Βαρδουνίων στη Λακωνία.

During the period 1458-1460, when the Ottoman invasion of the Peloponnese began, Kladas fought heroically on the side of the Palaiologos, but was eventually forced to submit to Sultan Mehmed II (the Conqueror), receiving from him in exchange tracts of land in Laconia (Elos plain) and Messinia.

The Byzantine chronicler George Sfranzis writes characteristically:…seeing these (i.e. the conquests of Muhammad) Krokontylos, or rather, Krokodilos (Kladas), more familiarly, he too bowed down to the amir (amiras = title given to Muslim rulers and chieftains), and he gave him the castle of Saint George and his two sons…>>

William Miller, in his work “The Frankish Rule in Greece”, writes: “Kladas was one of the last Peloponnesian warriors who had submitted to Muhammad II at the time of the conquest and whom the conqueror, considering him wise, had granted the rich plain of Elos, near Sparta, as a military timarium. Elos, according to one theory, gave the Helots their name in ancient times, but Kladas had a more Spartan than Helot character.”

During the First Turkish-Venetian War (1463-1479) and with the arrival of the Venetian warlord Bertoldo d' Este, who was commander-in-chief of the Venetian military operations in Greek territory, Kladas entered as the leader of <<soldiers>> (stradioti) under the protection of the Venetian flag, rousing those <<Greeks of the unruly Mani who had submitted to the conqueror>> (Alexis G. K. Savvidis, "The Balkan Reaction")

The Venetians, thanks to his great influence and value, appointed him leader of The greek Armatoles (beis in cernide, che in lingua nostra e ditto capo di stratiotti) and it seems that he managed to recapture the Ancestral Timari in vordonia. despite these successes Of kladas and The venetians, The ottomans In 1474-1475 occupied most of the Peloponnese except for some fortresses.

For these services, Kladas was honored by the provident (proveditore) of the Venetian fleet, Ieronymos Contarini, with the decoration of the Lion of Saint Mark and a gold-embroidered mantle (September 1479), while he was granted new land holdings in Koroni.

However, after the Ottomans abandoned the siege of Nafpaktos, the Venetian-Turkish war ended and the Venetians signed a peace treaty with not particularly favorable terms for themselves. By this treaty, they were forced to cede the regions of Mani to Mehmed II and at the same time pressured Kladas to resign (1479/1480). Kladas, angered by the Venetians’ attitude, left Koroni and went to Mani (9 October 1480) at the head of a corps of “stradioti”.

According to Konstantinos Sathas, “he gathered 16,000 thieves and other rebels, went to Mesa Mani and called them all to a revolution” (K. Sathas, Turkish-Occupied Greece 1914). The information cited by K. Sathas (1842-1914) was received from K. Kladas’ descendant Ioannis Georgios Kladas who lived in Kefalonia and who had copied it from a manuscript preserved in the British Museum: “Storia della Guerra dei Veneziani 1478-1482. Ms. Mus. Britan Additional no. 8586”

It should be noted that the first edition of K. Satha's book was published in 1869 when the great historian was only 27 years old(!!!)

Ο Κλαδάς πολύ σύντομα υπέταξε τους Οθωμανούς τουρμάρχες (διοικητές ιππικών σωμάτων, η λέξη είναι βυζαντινή, τουρμάρχης< τούρμα<λατιν. turma) και σουμπασήδες (τοπικούς άρχοντες με διοικητική και αστυνομική δικαιοδοσία) των χωριών Μεγάλου και Μάνης, κυρίευσε το φρούριο και τον πύργο του Τριγοφίλου και του Οίτυλου και φυλάκισε τους φύλαρχους και τους φρούραρχους. Ύστερα κατέλαβε τα στενά περάσματα (κλεισούρες) των βουνών Μάνη και Μεγάλου και στη συνέχεια εκστράτευσε και κατέκτησε τα φρούρια και τους πύργους της Καστανιάς, της Λεφτίνης, της Ανδρούσας, του Βάσκου, της Πιάγας και το χωριό Παπαφίγγο.

When they learned of the developments, the commander of the garrison of Koroni, Nicolo Novager, and the commissioner, Nicolo Contarini, were alarmed and immediately arrested Kladas' wife, children, and two brothers who were in Koroni.

Δεν ήθελαν με κανένα τρόπο να ενοχοποιηθεί η Βενετία για την επανάσταση στον “Βραχίονα της Μάνης” (Brazzo di Maina) κ.ά. Γι’ αυτό διακήρυξαν δημόσια προς όλους τους αρματολούς και άλλους, να μην πάνε στη Μέσα Μάνη, απειλώντας τους ότι θα χάσουν τη ζωή και την περιουσία τους, ενώ συγχρόνως αποκήρυξαν και όλους τους αντάρτες, στέλνοντας κι έναν πολίτη με ανοιχτά γράμματα προς όλους τους Μανιάτες, όπου διακηρυσσόταν ότι ο Κλάδας δεν πήρε τα όπλα με τη συναίνεση των Ενετών και ότι δεν πρέπει να του ορκιστούν πίστη, αλλά να τον συλλάβουν και να τον παραδώσουν στον σαντζάκμπεη της Πελοποννήσου. Ταυτόχρονα, έγραψαν στον Σουλεϊμάν σαντζάκμπεη του Μοριά γνωστοποιώντας το πώς ακριβώς έγιναν τα γεγονότα. Έγραψαν επίσης και στον Νικολό Κόκκο, απεσταλμένο της Βενετίας στον Μωάμεθ και στον βάιλο (πρεσβευτή) στην Κωνσταντινούπολη, Βαπτιστή Γκέτι, να σπεύσουν να δηλώσουν την ειλικρίνεια τους, αναγγέλλοντας συγχρόνως ότι συνέλαβαν την οικογένεια του Κλαδά.

Στο μεταξύ, ο Κλαδάς ο οποίος απέφευγε να αποκόψει τον εαυτό του από την Βενετία, εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί τον Λέοντα του Αγίου Μάρκου ως επίσημο έμβλημα του. Το κίνημά του, είχε απήχηση και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Από το Ναύπλιο ξεκίνησαν για να τον ενισχύσουν οι οπλαρχηγοί Θεόδωρος Μπούας και Μέξας Μποζίνης (Μποζίκης), με σώματα μάχιμα ιππέων. Ο Μπούας πήγε αρχικά στο Άργος, όπου βρήκε 30 Τούρκους. Κατακρεούργησε τους τρεις, ενώ τους υπόλοιπους τους αιχμαλώτισε. Στη συνέχεια πήγε στη Μάνη όπου οι δυνάμεις του ενώθηκαν με εκείνες του Κλαδά.

In an article by Th. Katrivanos in the “Journal of the Leontarites Association of Arcadia”, vol. 6, July – September 1981, we read: “Korkodeilos Kladas is mentioned in the Venetian archives as CAPO DI STRADIOTI, i.e. the leader of the soldiers… Kladas… confined the Turks to the fortresses of Leontario, Androsas, Karytaini and Mystras.

Kladas, with the castles of Kastania and Helmos as its base, above what is now Skortsinos, cuts off communication between Laconia and the rest of the Peloponnese.

The Venetians, who had characterized Kladas as “hominis perfidissimi et scandalossimi ac perturbatoris in Brachio Mane” (“a most perfidious and scandalous man, as well as a disruptor of the Arm of Mani”), awarded him, dead or alive, by decision of the Council of the Most Serene and with votes of 79 to 57, with a reward of 10,000 hyperpyri (gold Byzantine coins).

The Venetians treated Kladas in this despicable manner, violating all agreements between them and audaciously presenting the excuse that the lands of Mani, before the war with the Ottoman Empire (1463 – 1479), were not Venetian, but Byzantine territory and since Byzantium had become Ottoman territory, these lands, namely Mani, should rightfully be returned to their legitimate overlord, namely the Ottomans!

Kladas Did not accept any agreement whatsoever.

Mehmed II decided to send strong troops against him. Thus, the Sanjakbey of Rumelia, Ali Bumito (Bumiko), invaded Mani in early 1481.

However, they suffered a crushing defeat by Kladas' forces at the closed passes (kleisoures) of the Oitylus mountain range. Seven hundred of their men were killed and the Ottoman forces retreated to Sparta on 19 January 1481.

Ο Αλί Μπουμίτο αντικαταστάθηκε ως μπεηλέρμπεης Ρούμελης από τον ικανότερο στα πολεμικά ζητήματα Αχμέτ πασά, ο οποίος με ακόμα μεγαλύτερη δύναμη στην οποία υπήρχαν και 1.500 γενίτσαροι, εισέβαλε και πάλι στη Μάνη (Φεβρουάριος – Απρίλιος 1481), έχοντας χωρίσει στον Μυστρά τον στρατό του σε δύο τμήματα: το πρώτο κατευθύνθηκε στην Καλαμάτα, για να φράξει τον δρόμο εξόδου για τους Μανιάτες, ενώ το δεύτερο έφτασε στο Γύθειο και κατέλαβε το στρατηγικό πέρασμα Μαυροβουνίου – Πασ(σ)αβά. Ο Κλαδάς με τους άνδρες του κλείστηκε στο φρούριο της ορεινής περιοχής Καστανιάς και η θέση του δυσκόλεψε ακόμα περισσότερο, με την αποχώρηση του οπλαρχηγού Θεόδωρου Μπούα με τους άνδρες του.

In early April 1481, Kladas found himself in a very difficult position. In addition to the Ottomans on land, who had been reinforced by 2,000 Azapids and 1,000 Arkasides, he also had to face their fleet approaching the port of Vasilopotamos from Chalkis.

However, on the night of April 6, 1481, three galleys belonging to Ferdinand II, King of Naples, Sicily and Aragon, were found at the Cape of Saint Angelo in Mani, bound for Rhodes and the Hellespont to find out if Mehmed II was preparing to campaign against the Italian city.

Μέσα σ’ αυτές τις γαλέρες, υπήρχε και κάποιος Giangho (Giangho da Venezia), αδελφικός φίλος του Κλαδά στον οποίο διαμήνυσε ότι μπορεί να του προσφέρει κάθε βοήθεια στο όνομα του βασιλιά Φερδινάρδου, πηγαίνοντάς τον όπου αυτός ήθελε. Κι ενώ ο σαντζάκμπεης Αχμέτ είχε στρατοπεδεύσει πάνω στο όρος της Καστανιάς, ο Κλαδάς που είχε καταφύγει στο ίδιο μέρος, με μια ηρωική επίθεση εξόδου, αφού σκότωσε κι αιχμαλώτισε πολλούς εχθρούς, στις 13 Απριλίου 1481 με 50 άνδρες του, πήγαν στο Πόρτο Κάγιο όπου επιβιβάστηκαν στις γαλέρες του Φερδινάρδου.

The Branch in Epirus

In Naples, Kladas was welcomed with honors by King Ferdinand, who was a great admirer of his.

At the same time, an Embassy of Epirus was in neapolis to Urge ioannis, son Of Georgios kastriotis, to help his homeland.

John Served with other nobles in the camp of the duke of Calabria.

Ferdinand decided to send Kladas along with Kastriotis to the opposite mainland coasts.

Kastriotis landed in the area around Dyrrachium. The inhabitants welcomed him with great enthusiasm as a ruler. However, the Ottomans moved against him with large forces.

Kladas and Kastriotis returned to Neapolis.

With their valuable help, the Duke of Calabria recaptured Otranto (the ancient Hydra) from the Ottomans. It should be noted that the Ottomans had captured Otranto after a short siege on August 11, 1480. 12,000 inhabitants of the city and surrounding areas were killed and another 5,000 were captured. Bishop Stefano Pentinelli and the commander of the city's garrison, Count Francesco Zurlo, were sawn (!) alive.

In the end, 813 men remained. The Ottoman leader, Gedik Ahmed Pasha, led them to the Hill of Minerva, where he gave them the choice of converting to Islam or being killed.

The brave Christians, led by Antonio Primaldo, replied that they would rather die than deny their faith. Then the ruthless Gedik Ahmet Pasha ordered them all to be beheaded on the spot. These 813 martyrs of the Christian faith were canonized by Pope Francis I on May 12, 2013. The Vatican had already "blessed" them since 1771.

Μετά την απελευθέρωση του Οτράντο, που είχε πολύ μεγάλη σημασία καθώς θα μπορούσε ν’ αποτελέσει προγεφύρωμα των Οθωμανών στην Ιταλία και ορμητήριο για την κατάκτηση και άλλων ευρωπαϊκών περιοχών, ο Φερδινάρδος αντάμειψε γενναία τον Κλαδά. Με βασιλικό διάταγμα της 12ης Ιουλίου 1481, του απένειμε τον τίτλο του «Μεγαλοπρεπή» (Magnifico) , του χορήγησε ετήσια σύνταξη από 300 καρολικά δουκάτα και παράγγειλε στον γιο του δούκα της Καλαβρίας να συνεχίσει, και μετά τον θάνατό του, να δίνει τα χρήματα αυτά στον Κλαδά.

Then, Kladas and Kastriotis, with 4 of Ferdinand's galleys, landed in Epirus, destroying everything Turkish they found on their way. Thus they reached Avlona and then the mountains of Himara. As soon as they appeared in the area, the Christian inhabitants of 50 villages took up arms and expelled the Turks.

Then they attacked the fortress of the same name in Himara with their galleys: “castello chiamato Cimera, principal fortezza di duella privincia” (“castle called Cimera, a fortress of primary importance for the surrounding area”). Three thousand Ottomans rushed to the aid of the subasi (commander) of the fortress. However, the inhabitants and the hoplites from the galleys surrounded them. They killed and captured about 1,000. The rest fled in terror.

The Ottoman subaltern arrived In Corfu By boat on august 31, 1481. Kladas Immediately Captured the fortress, as well as the fortress of papalos, In the name of king Ferdinand.

The heroic end of Kladas

Το 1489 – 1490 ξέσπασε νέος τουρκοβενετικός πόλεμος, κατά τον οποίο ο Κλαδάς αφού κατόρθωσε να συγκροτήσει σώμα 14.000 ανδρών στη Μάνη, ξεκίνησε νέο εθνοαπελευθερωτικό αγώνα. Ο Φερδινάρδος, αφού ήρθε σε συνεννόηση με το νέο σουλτάνο Βαγιαζήτ Β’, εγκατέλειψε τις κτήσεις του στην Ήπειρο. Παράλληλα σταμάτησε την παροχή οποιασδήποτε βοήθειας στον Κλαδά, ο οποίος οργάνωσε αντάρτικα σώματα στον Ταΰγετο που τρομοκρατούσαν τις τουρκικές φρουρές και δημιουργούσαν σοβαρά προβλήματα. Σε μια αψιμαχία όμως στη Βέργα, ο Κλαδάς αιχμαλωτίστηκε (1460). Υπέστη μαρτυρικό θάνατο με αποτρόπαια βασανιστήρια, γδάρσιμο και διαμελισμό του σώματός του. Το δέρμα του, το γέμισαν με άχυρο οι Οθωμανοί και το έστειλαν στην Κωνσταντινούπολη, στον σουλτάνο Βαγιαζήτ Β’ για να βεβαιωθεί ότι ο μεγαλύτερος εχθρός των Οθωμανών είναι νεκρός…

This was a well-known ottoman practice, As each sultan would Receive as proof of the successes of the various pashas, loads of pickled ears of their victims...

Epilogue

Korkodeilos Kladas is undoubtedly a heroic figure who acted in the difficult years after the fall of Constantinople. The situation at that time was completely confused. As Th. Katrivanos writes in the “Leontarios’ Journal”, Turkish spahids, Orthodox Christians in religion, fought on the side of the Ottomans with the flag of Saint George against the Greeks. The unquenchable religious hatred between the unifiers and the unifiers existed everywhere.

On the other hand, the Venetians, however, very aptly writes W. Miller: "... discovered since then that an active leader of irregulars, although useful in times of war, becomes dangerous in times of peace."

"His (Kladas) heroism, his cheerfulness, his continuous revolutionary action make him without a doubt one of the pioneering figures of the Struggle, without this, however, implying a conscious national liberation effort" (WORLD BIOGRAPHICAL DICTIONARY, ATHENS PUBLISHING).

However, many, especially younger, historians consider him an early hero of the Greek national liberation struggle and a role model for many armatolos and heroes of 1821.

P.S. I warmly thank the leading Greek linguist Mr. Christoforos Charalampakis for his valuable suggestions on the subject of the etymology of the name Korkodeilos Kladas.

Sources: Konstantinos Sathas, "Turkish-Occupied Greece", "NEA SINORA" – A.A. LIVANI, 1995, ALEXIS G.K. SAVVIDIS, "PAGES FROM THE BALKAN REACTION TO THE OTTOMAN EXPANSION DURING THE 14TH AND 15TH CENTURIES", published by HERODOTOS 1991. WILLIAM MILLER, "FRANKLAND IN GREECE, 1204-1566", 1st EDITION 1908, 2nd EDITION "HELLENIC LETTERS", 1990.

Michalis Stoukas / protothema.gr