The administration of The Evelpidon school by Spyros Milios (1840 – 1844)

Στις 8 Φεβρουαρίου 1840, όταν ο Εδ. Ράΐνεκ απαλλάχθηκε από τα καθήκοντά του, η διοίκηση της Σχολής Ευελπίδων ανατέθηκε στον Αντισυνταγματάρχη Σπύρο Μίλιο εκ Χιμάρας. Η τετραετία της διοικήσεώς του αποτελεί λαμπρό σταθμό για την περίοδο εκείνη, όταν η Σχολή διένυε τα πρώτα της βήματα. Ο νέος διοικητής διέθετε τα προσόντα και το ανάλογο κύρος. Ήταν απόφοιτος Ιταλικού Στρατιωτικού Σχολείου και είχε σπεύσει ως εθελοντής στον Αγώνα. Συμμετέσχε στην πολιορκία του Μεσολογγίου και κατόπιν ακολούθησε τον Καραϊσκάκη. Ακέραιος στο χαρακτήρα, αυστηρός αλλά δίκαιος, προσπάθησε να μορφώσει όχι μόνο το πνεύμα αλλά και το χαρακτήρα των Ευελπίδων.

I knew, Spyros Milios reported a year after assuming his duties, that the Euelpides never confess their erring classmate, considering this to be treason. I also became convinced during my days that if the erring classmate wanted to confess, the others would become hostile and mistreat him. I am trying to eliminate this completely anti-military principle through punishments and admonitions, but without achieving any great things to date.

​14 Ιουλίου 1993: Οι 6 όροι του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη προς την Αλβανική Κυβέρνηση

With repeated reports, Spyros Milios requested that the preparatory classes for the Evelpides be re-established, because he believed that when they are of a tender age, discipline is more easily instilled in them. He eventually succeeded in increasing the period of study to six years, which was maintained throughout the reign of Otto.

He also sought to purge the students and improve the performance of the teaching staff, for whom he expressed disfavor (except for major michanikou Stavridis And professors despotopoulos and Stroumpos, whom He calls the pillars of the School).

Διέταξα, αναφέρει, τους κυρίους διδασκάλους να μη κρατούν μυστική τη βαθμολογία αλλά να την κοινοποιούν στους μαθητές. Και οι μαθητές ηύχαριστηθησαν διά τούτο, διότι δεν μένουν κρυφά αι συστάσεις των διδασκάλων και δύνανται να παραπονούνται οσάκις αδικούνται. Αλλά οι κύριοι διδάσκαλοι δεν έπειθάρχησαν, λέγοντες ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο αποκτούν τους μαθητές εχθρούς. Εκ τούτων όλων η Β. Γραμματεία παρατηρεί με ποιούς παραλογισμούς και κακές έξεις είμαι βιασμένος ν’ αντιπαλαίσω.

For the first time, in July 1840, the promotional examinations were held in writing, at the suggestion of Spyros Milios, who considered it unfair that the examinations should be oral, where teachers indulged and assisted the students with appropriate questions, in order to prove the progress of their students. He changed the examination committee, against which complaints of bias had been made, and established the selection of examination topics by lot.

Μετά ένα χρόνο, ο Σπύρος Μίλιος εγκαινιάζει ένα ωραίο έθιμο που διατηρήθηκε σε όλο το διάστημα της βασιλείας του Όθωνος. Ο Βασιλέας έδινε δώρα στους άριστεύοντες μαθητές. Ο Σπύρος Μίλιος είχε προτείνει να δίνονται όπλα, σπαθιά και άλλα είδη στρατιωτικά, αλλά ο Όθωνας τού αποκρίθηκε ότι τα όπλα είναι δώρα για όσους διακρίνονται στο πεδίο της μάχης, ενώ στους μαθητές αρμόζουν περισσότερο τα βιβλία. Οι εξετάσεις του 1841 έγιναν τον Ιούλιο με μεγάλη επισημότητα. Στην έναρξή τους παραβρέθηκαν οι Βασιλείς, όταν δε εκδόθηκαν τα αποτελέσματα, ο Υπουργός των Στρατιωτικών απένειμε τα βραβεία στους δύο πρώτους της κάθε τάξεως. Ήταν βιβλία ιστορικά, μαθηματικά και κείμενα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, με πολυτελή εξώφυλλα από κυανό δέρμα, όπου είχαν χαραχτεί με χρυσά γράμματα το βασιλικό στέμμα και η επιγραφή «Προσφέρονται υπό του Υπουργού των Στρατιωτικών κατ’ εντολήν του Βασιλέως.»

Also, for the first time, in December 1841, the measure of joint entrance examinations of all candidates according to their degree of intelligence was applied. This ranking failed. Protests were provoked and so Otto himself was forced to subject the candidates to a very long examination, as a result of which several of those who had been characterized as having good intelligence and one as having excellent intelligence were found to be much inferior to the average.

After this, an order was issued by the Ministry of Military Affairs, whereby those judged to be of mediocre and limited intelligence were allowed to enter the School, subject to the condition that they would be dismissed if, at the end of the school year, they did not prove capable of promotion to the higher class.

Το 1841 εφαρμόσθηκε ο πρώτος Κανονισμός υπηρεσίας των Ευελπίδων, που είχε συντάξει με εξαιρετική επιμέλεια ο ίδιος ο Σπύρος Μίλιος. Περιελάμβανε 157 άρθρα, με τα οποία ρυθμίζονταν όλες οι λεπτομέρειες για την άρτια λειτουργία της Σχολής. Οι κυριότερες λεπτομέρειες ήταν οι εξής: Οι Ευέλπιδες ήταν οργανωμένοι, όπως και προηγουμένως, σε ενωμοτίες για την εσωτερική υπηρεσία και σε τάξεις για την εκπαίδευση. Σε όλους τους ανωτέρους αξιωματικούς απονεμόταν ο χαιρετισμός εν στάση. Έξοδος επιτρεπόταν μία φορά το μήνα. Όταν επέστρεφαν από την έξοδό τους, οι Ευέλπιδες ήταν υποχρεωμένοι να παρουσιάσουν σημείωμα των γονέων ή κηδεμόνων τους ότι η διαγωγή τους κατά το διάστημα της εξόδου ήταν καλή. Ειδικός Αξιωματικός οριζόταν σε κάθε έξοδο να επιτηρεί τους αδειούχους Ευέλπιδες. Η έξοδος των μαθητών των μικρών τάξεων επιτρεπόταν μόνο με τη συνοδεία γονέων ή κηδεμόνων. Απαγορευόταν στους Ευέλπιδες να μπαίνουν σε καφενείο, να καπνίζουν, να διαβάζουν εφημερίδες, να χαρτοπαίζουν και να ρίχνουν πυροτεχνήματα (συνήθεια πολύ διαδεδομένη την εποχή εκείνη).

Spyros Milios' administration was interrupted in September 1843, when he was appointed Chief of Staff of the Ministry of Military Affairs and Chief of the Gendarmerie. However, in February 1844 he again assumed the Administration of the School until June, when he permanently left the School. Later he served as Military Inspector of the Cyclades, Secretary General of the Ministry of Military Affairs, Minister of Military Affairs and Senator.

What particularly characterizes Spyros Milios' administration was the smooth operation of the School throughout his administration. He managed to inspire exemplary discipline in the entire staff, based on a sense of duty and not on the fear of punishment.