On this day in 1579: Liberation of Sopot from the Chimarran-Venetian forces

Η παράλια ορεινή Χιμάρα και Ήπειρος ανήκουν στα τμήματα του χώρου μας που βρίσκονταν σε διαρκή αναβρασμό, με πληθυσμούς που διατηρούσαν σταθερό φρόνημα ανεξαρτησίας. Τα δύο αυτά στοιχεία, ο ορεινός όγκος και η πρόσβαση στη θάλασσα, καθιστούσαν τις περιοχές αυτές στρατηγικά σημεία καταφυγής, αλλά και επίθεσης. Στην ορεινή αλυσίδα της Κεντρικής και Δυτικής Ελλάδας υπάρχουν ο όγκος των Αγράφων (με πρόσβαση στον Κορινθιακό Κόλπο), τα βουνά του Σουλίου και, πιο βόρεια, οι οροσειρές των Ακροκεραυνείων (Χιμάρας), που επικοινωνούν με το Ιόνιο Πέλαγος.

The victory of the Christian Powers during the naval battle of Nafpaktos is rightly considered a turning point in the development of movements in the Greek region. On the one hand, hopes were raised for a serious intervention by the West and on the other hand, the slaves believed that the Turks had entered a period of weakness. However, long before the naval battle, the unbearable conditions of slavery did not restrain the people of Himariots. The impending child-massacre and new taxes stirred them up:

​14 Ιουλίου 1993: Οι 6 όροι του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη προς την Αλβανική Κυβέρνηση

Curse on a king and thrice curse on (…)

parents, children, sisters, brothers cry.

i too cry and burn and as long as I live I will cry,

last year they took my wife, this year they took my brother.

These events took place in 1565. On October 14, 1566, the dignitaries of the Himara region gathered and swore that they would take up arms as soon as the order was given by the King of Spain. This had been preceded by the successful rebuff of Piali Pasha, who, triumphant from the occupation of Chios and the Cyclades, had attacked with 8,000 men. Then Piali, knowing that the Venetians were uninvolved and that the instigators were the Spanish, turned against the coasts of Apulia (Spanish territory).

Η Βενετία δεν επιθυμούσε ρήξη με την Πύλη, αλλά οι εμφανείς προετοιμασίες για κατάληψη της Κύπρου ώθησαν σε κινήσεις αντιπερισπασμού. Τον Μάρτιο 1570, ο Σεμπαστιάνο Βενιέρ, γενικός προβλεπτής της θάλασσας, έλαβε την εντολή να διαπραγματευτεί με τους Χιμαριώτες τη συμμετοχή τους σε εξέγερση. Οι Βενετοί θα απέστελλαν οπλισμό, θα παραχωρούσαν ελευθερία διακίνησης στα βενετικά εδάφη, θα εγγυούνταν την κοινοτική τους αυτονομία και στους καταδιωκομένους από τις Αρχές της Κέρκυρας θα παρείχαν αμνηστία. Η παροχή χρηματικών ποσών φαίνεται ότι έπεισε τους Χιμαριώτες, που τον Απρίλιο προχώρησαν στην πρώτη αλλά αποτυχημένη επίθεση κατά του κάστρου του Σοποτού (σημ. Μπόρτσι). Στην επιχείρηση κύριο ρόλο έπαιξε ο αρχηγός της πολιτοφυλακής της Κέρκυρας Θωμάς Μουζάκης, που δεν κατόρθωσε να οργανώσει το πλήθος των πολεμιστών.

Η δεύτερη προσπάθεια στηρίχτηκε στη συνεργασία επτά χωριών: Χιμάρα, Βούνο, Δουκάτες, Πήλιουρι, Ηλιάτες, Δρυμάδες και Παλιάσα. Ο Βενιέρ μετέβη κρυφά στο Σοποτό και χαρτογράφησε την περιοχή και, επιστρέφοντας στην Κέρκυρα, ανέθεσε την αρχηγία στον Nadal da Crema με σωματάρχες τους Θωμά Μουζάκη, Πέτρο Λάντζα και Χριστόφορο Κοντόκαλη. Ο Μανώλης Μόρμορης οργάνωσε τους Χιμαριώτες, που ανέλαβαν τη φύλαξη των περασμάτων, ενώ έφθασαν είκοσι περίπου βενετικά καράβια. Την 8η Ιουνίου 1570 είχε ολοκληρωθεί η πολιορκία και την επομένη, διαπιστώνοντας την αδυναμία τους, οι Τούρκοι αποχώρησαν κρυφά. Η οριστική απελευθέρωση του Σοποτού ολοκληρώθηκε την 10η Ιουνίου. Στο πλευρό των Βενετών προσχώρησαν σχεδόν όλα τα χωριά και κατόπιν άρχισε η πολιορκία της Νίβιτσας, που εκπορθήθηκε την άνοιξη 1571.