Kiparo: Concrete and money uproot centuries-old olive trees

Οι νότιες ακτές, και συγκεκριμένα ο Κάμπος του Κηπαρού (Fusha e Qeparoit), αντιμετωπίζουν μια από τις πιο επιθετικές και σιωπηλές μεταμορφώσεις των τελευταίων ετών. Αυτό που κάποτε ήταν ένας εθνικός πλούτος καλυμμένος με στέφανα αιωνόβιων ελαιόδεντρων, μετατρέπεται ραγδαία σε εργοτάξιο για βίλες από μπετόν. Αυτή δεν είναι μια αυθόρμητη «ανάπτυξη», αλλά ένα καλομελετημένο σχέδιο όπου η δύναμη του χρήματος των ιδιωτών κατασκευαστών αψηφά ανοιχτά τη φύση, την κληρονομιά και τους ίδιους τους νόμους του αλβανικού κράτους.

The plan of destruction: The market and the uprooting

Οι ιδιώτες και οι κατασκευαστικές εταιρείες ξεκινούν αυτή τη διαδικασία αγοράζοντας ολόκληρες εκτάσεις αγροτικής γης από τους ντόπιους κατοίκους, με τιμή που απέχει πολύ από την πραγματική τους αξία σε σύγκριση με τα πρότζεκτ που πρόκειται να κατασκευάσουν. Αφού εξασφαλιστεί η ιδιοκτησία και ληφθεί (ή παραποιηθεί) η άδεια ανάπτυξης, ξεκινά η πιο βάναυση φάση του έργου: ο καθαρισμός του εδάφους. Αντί η αρχιτεκτονική να προσαρμοστεί στη φύση διατηρώντας τα δέντρα ως προστιθέμενη αξία της βίλας, η πιο εύκολη και φθηνή επιλογή για τον κατασκευαστή είναι η διαγραφή τους από τον χάρτη.

In the absence of Gorou's appeal to the Supreme Court, his conviction is locked

The main violations committed by individuals in this process include:

• Uprooting in broad daylight without fear: To avoid the backlash of the local community or the minimal institutional oversight that exists, trees are often uprooted at night and the trunks are hidden, sold for firewood, or secretly burned.
• The alibi of "Transplantation": In cases where major projects are in the spotlight, private individuals use the pretext of transferring olive trees to other plots as compensation. In practice, for centuries-old trees this is tantamount to death. The deep damage to the root system at this age makes drying inevitable, turning the process into a mere theatrical performance to justify the environmental permit.
• Illegal alteration of land: The commencement of works, excavations and dumping of waste on land that still bears the status of "orchard" or "agricultural land", killing the ecosystem before the bureaucratic procedures for changing land use are even fully completed.

The dangerous pattern: From Zvernets to Kiparos

Αυτό το φαινόμενο, δυστυχώς, δεν είναι μεμονωμένο, αλλά αντικατοπτρίζει ένα ευρύτερο και επικίνδυνο μοτίβο. Η κατάσταση στο Κηπαρό παρουσιάζει ανησυχητικές ομοιότητες με το Ζβερνέτς (Zvërnec), όπου με κυβερνητικούς νόμους και αποφάσεις, μια άλλη πανέμορφη πεδιάδα γεμάτη ελαιόδεντρα μετατρέπεται νομίμως σε ένα απέραντο πεδίο κατασκευών. Αυτό αποδεικνύει περίτρανα ότι το περιβαλλοντικό κίνημα στην Αλβανία δεν έχει την πολυτέλεια να είναι επιλεκτικό. Ο αγώνας πρέπει να είναι συνολικός: η κοινωνία οφείλει να πολεμά όχι μόνο για την προστασία της άγριας ζωής, όπως είναι οι πελεκάνοι στους υδροβιότοπους της περιοχής, αλλά με το ίδιο πάθος πρέπει να παλέψει και για τη χλωρίδα, σώζοντας τους ιστορικούς ελαιώνες από την αδίστακτη επέλαση του τσιμέντου.

What the law says: Cutting down olive trees is an environmental crime

In Albania, the cutting and destruction of fruit trees, especially olive trees, is not just a moral offense, but a punishable legal violation. Albanian legislation protects the olive tree in a specific way. It is treated as a national treasure. Based on the Law No. 10431 "On the Protection of the Environment", as well as the Law No. 9244 "On the Protection of Agricultural Land" (as amended over the years), the irreversible destruction of agricultural ecosystems is prohibited.

In addition to the general laws, olive tree felling is subject to very strict regulations from the Ministry of Agriculture. The law clearly states that:Η κοπή, το ξερίζωμα ή η καταστροφή των ελαιοδέντρων απαγορεύεται αυστηρά χωρίς ειδική, καλά τεκμηριωμένη άδεια από τις Περιφερειακές Διευθύνσεις Γεωργίας. Ακόμη και σε περιπτώσεις ανάπτυξης υποδομών, απαιτούνται λεπτομερή σχέδια προστασίας. Για τα παλαιά ελαιόδεντρα που μπορεί να θεωρηθούν «Φυσικά Μνημεία» ή μέρος της γενετικής κληρονομιάς, η καταστροφή αποτελεί ποινικό αδίκημα και τιμωρείται με εξαιρετικά υψηλά πρόστιμα, έως και ποινική δίωξη για καταστροφή περιβαλλοντικής περιουσίας.

Despite this clear framework, why does the destruction continue? Because fines are often either not imposed at all due to corruption in supervisory institutions (such as IKMT or local inspections), or when they are imposed, they are "crumbs" compared to the million-euro profit that comes from selling a villa by the sea. The law is circumvented with money.

A "development" that eliminates identity

Cutting down a centuries-old olive tree because someone has the budget to acquire a second or third home in the south Shows a profound lack of vision and education.

Quality tourists and visitors don’t travel thousands of kilometers to kiparos To see concrete blocks, perimeter walls and swimming pools — they Find these everywhere in the world. they Come for the authenticity, for the stone village, for the green crown and for the history hidden in the twisted trunks of these trees.

If the local government and the central government do not urgently intervene to put an end to these violations, the Plain of Kiparos will lose its identity forever. Concrete can fall in a few weeks and can be bought with money, but a century-old olive tree takes hundreds of years to grow — and no bank account can turn back lost time.

The state apparatus as an accelerator of Cementation: how politics facilitates the destruction of nature

The government, instead of being the bulwark against uncontrolled construction, often functions as the main lever that allows the cementation of agricultural lands. Through institutional decisions and legislation, the state machine facilitates the destruction of olive groves in the following ways:

• Spatial Redevelopment: Through the “General Local Plan” (PPV) and the decisions of the “National Spatial Planning Council” (KKT), the government allows the re-categorization of land. Areas that were historically agricultural and protected are now legally converted into tourist or residential development zones, paving the way for concrete.
• Strategic Investments Law: This law is a powerful tool in the hands of investors. It provides “fast-track” procedures for issuing permits, downgrading environmental controls in the name of supposedly “tourism development.” In reality, this means that strict control procedures are bypassed to serve private interests.
• The Institutionalized Illusion of Transplantation: To circumvent the olive tree protection law, investors are given the “green light” to “transfer” the century-old olive trees instead of keeping them in place. This is essentially environmental “greenwashing,” as transplanting these trees at an advanced age often leads to their destruction. Thus, the state allows developers to appear formally legal, while the ecosystem is destroyed.

Conclusion: The cementing of areas like Kampos tou Kiparou is not a random phenomenon, but a political choice. The sacrifice of national wealth and rural heritage for short-term profits from building villas reveals a profound lack of vision for the future of the place, where profit is prioritized above the identity of the country itself.