Rama Found the culprit (again): Greece is to blame for Everything

The Zvernec case is no longer just a matter of investment, the environment, or local protest. After the events of the last few days, and especially after the public statement of Prime Minister Edi Rama, the issue has revealed something deeper: the way in which the Albanian government, when pressured by internal crises, easily returns to the old and familiar shape of the “external enemy.”

The reason was the tension surrounding the plan for a large tourism investment in Zvernetsi, which caused reactions, local mobilizations and a peaceful protest by citizens in Tirana. The behavior of employees of a private security company towards a protester also caused particular indignation, a fact for which Rama himself was forced to admit that their behavior was violent, while he also criticized the Vlora police for not reacting immediately.

Korça: Romanian propaganda about the "Aromanians" is Holding up well

Όμως, αντί η δημόσια συζήτηση να επικεντρωθεί στην ουσία — στη διαφάνεια της επένδυσης, στα δικαιώματα των πολιτών, στη στάση της αστυνομίας, στη λειτουργία των θεσμών και στην ευθύνη του κράτους — ο Πρωθυπουργός επέλεξε να ανοίξει ξανά το γνώριμο κεφάλαιο της Ελλάδας. Σε ομιλία του για το Ζβερνέτσι, διερωτήθηκε: «Πώς είναι δυνατόν οι εφημερίδες της Ελλάδας να είναι σύμμαχοί σας στην προστασία του περιβάλλοντος της Αλβανίας;» και πρόσθεσε ότι οι ελληνικές εφημερίδες «γέμισαν» με την υπόθεση των διαμαρτυρομένων, αφήνοντας να εννοηθεί ότι «κάτι δεν πάει καλά» όταν η ελληνική δημοσιότητα ασχολείται με μια αλβανική υπόθεση.

Η διατύπωση αυτή δεν είναι αθώα. Δεν αποτελεί απλώς πολιτική ειρωνεία. Είναι μια καθαρή προσπάθεια μετατόπισης της προσοχής. Αντί να απαντηθεί το ερώτημα τι συνέβη στο Ζβερνέτσι, ποιος ευθύνεται για τη βία, ποιοι είναι οι όροι της επένδυσης και αν οι πολίτες έχουν δικαίωμα να διαμαρτύρονται, το βάρος μεταφέρεται αλλού: στις «ελληνικές εφημερίδες», στη «γειτονική ζήλια», σε έναν υποτιθέμενο εξωτερικό παράγοντα που τάχα υποκινεί, εκμεταλλεύεται ή ενισχύει την αλβανική κοινωνική αντίδραση.

In the same vein, Taulant Balla's statement was also made, who, referring to the reactions from Greece to Zvernetsi, said ironically that "the neighbor envies the neighbor" when it comes to such investments. Thus, an issue that concerns Albania, its citizens, its environment, its institutions and the behavior of its state and private security mechanisms, is suddenly presented as a case of "Greek annoyance."

This is tragic for a country that wishes to present itself as a mature European democracy. It is even more tragic for a Prime Minister who has been in power for so many years and yet, every time he is faced with a crisis, finds it difficult to say the obvious: "yes, there is responsibility here; here the institutions must be checked; here we must be held accountable."

Instead, the old tool returns: blame others. Blame the media. Blame the citizens who were "led away." Blame the opponents. And when the crisis touches sensitive areas or relationships, Greece is also to blame.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η αλβανική πολιτική σκηνή χρησιμοποιεί την Ελλάδα ως βολικό σκιάχτρο. Η επίκληση του «εξωτερικού εχθρού» έχει βαθιές ρίζες στην πολιτική κουλτούρα που κληρονόμησε η Αλβανία από το καθεστώς του Ενβέρ Χότζα. Για 45 χρόνια, το μονοκομματικό κράτος συντηρούσε την κοινωνία μέσα στον φόβο, παρουσιάζοντας διαρκώς εχθρούς που απειλούσαν την πατρίδα. Έτσι απέφευγε την αυτοκριτική, απέκρυπτε την αποτυχία του και μετέτρεπε κάθε εσωτερική δυσλειτουργία σε αποτέλεσμα ξένης επιβουλής.

Unfortunately, this method did not disappear with the regime. It survives, changes form and reappears whenever necessary. Today it is not used with the same ideological vocabulary, but it operates with the same mechanism: when society reacts, when there are scandals, when institutions are pressured, when corruption becomes a public scourge, then an “other” is needed to shoulder the responsibility.

Και η Ελλάδα προσφέρεται συχνά για αυτόν τον ρόλο. Παρά το γεγονός ότι εδώ και 35 χρόνια αποτελεί τον τόπο όπου εργάστηκαν, πρόκοψαν, σπούδασαν και ενσωματώθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανοί πολίτες. Παρά το γεγονός ότι η ελληνική κοινωνία, με όλες τις δυσκολίες και τις αντιφάσεις της, άνοιξε τις πόρτες της σε ανθρώπους που έφευγαν από τη φτώχεια, τον φόβο και την απομόνωση της μετακομμουνιστικής Αλβανίας. Παρά το γεγονός ότι Έλληνες και Αλβανοί ζουν επί δεκαετίες σε μια καθημερινή, πραγματική και συχνά υποδειγματική συνύπαρξη.

This truth, however, does not serve propaganda. The truth of common life, work, neighborhood, friendship and mutual assistance does not suit those who need ghosts. Because ghosts are useful in politics when a power does not want to look in the mirror.

Και ο καθρέφτης σήμερα είναι βαρύς για την κυβέρνηση Ράμα. Η Αλβανία έχει ζήσει τα τελευταία χρόνια σοβαρές υποθέσεις διαφθοράς, που αγγίζουν υψηλά κυβερνητικά επίπεδα. Ο πρώην αναπληρωτής Πρωθυπουργός Άρμπεν Αχμέταϊ κατηγορήθηκε από την ειδική εισαγγελία SPAK για διαφθορά, ξέπλυμα χρήματος και απόκρυψη περιουσίας σε σχέση με την υπόθεση των αποτεφρωτήρων, ενώ εγκατέλειψε τη χώρα μετά το αίτημα σύλληψής του. Η Μπελίντα Μπαλούκου, πρώην αναπληρώτρια Πρωθυπουργός και υπουργός Υποδομών, βρέθηκε επίσης στο επίκεντρο έρευνας για δημόσιους διαγωνισμούς μεγάλης αξίας, με το Reuters να αναφέρει ότι κατηγορήθηκε για χειραγώγηση διαγωνισμών, ενώ η ίδια αρνείται τις κατηγορίες.

These are not Greek propaganda. They were not created by Greek newspapers. They are not the fantasies of some “jealous neighbor.” They are cases that have preoccupied the Albanian judiciary, the international press, and Albanian society itself. And they show that the problem does not lie outside the country, but within the way in which power is exercised.

Γι’ αυτό και η εικόνα ενός Πρωθυπουργού που, αντί να σταθεί με θεσμική σοβαρότητα απέναντι στην κοινωνία, επιλέγει να εμφανιστεί ως ο μόνος προστάτης του λαού απέναντι στους «ξένους», είναι βαθιά προβληματική. Η φράση του ότι σκέφτηκε να πάει στο χωριό του και να αφήσει τους πολίτες να διαλέξουν ποιος θα τους προστατεύσει από τους ξένους, όπως μεταδόθηκε από αλβανικά μέσα, κινείται ακριβώς σε αυτή τη λογική: εγώ είμαι ο φρουρός σας, εγώ σας προστατεύω, χωρίς εμένα είστε εκτεθειμένοι.

Αυτή δεν είναι δημοκρατική γλώσσα. Είναι γλώσσα προσωπολατρίας. Είναι η παλιά πολιτική σκηνοθεσία του ηγέτη που δεν απαντά για τα προβλήματα, αλλά ζητά ευγνωμοσύνη επειδή τάχα συγκρατεί τους κινδύνους. Όμως μια χώρα δεν χρειάζεται σωτήρες. Χρειάζεται θεσμούς. Χρειάζεται λογοδοσία. Χρειάζεται διοίκηση που σέβεται τον πολίτη. Χρειάζεται αστυνομία που προστατεύει τον αδύναμο και όχι τον αφήνει στα χέρια ιδιωτικής βίας. Χρειάζεται κυβέρνηση που να μη βαφτίζει κάθε αντίδραση «υποκίνηση».

The arrogance of power never stays only at the top. It trickles down. It permeates the administration, the managers, the mechanisms, the services, the way the ordinary citizen is treated. When the top speaks with contempt, the base governs with arbitrariness. When the top never apologizes, the administration learns not to be accountable. When the Prime Minister does not accept responsibility, every small official also feels uncontrollable.

And here lies the real impasse of Albania. On the one hand, a government that has been transformed into a power mechanism with enormous wear and tear. On the other, an opposition that remains deeply wounded by its own past and by the person of Sali Berisha. Two political poles that often insult the intelligence of a people that has gone through poverty, isolation, migration, humiliation and endless transitions.

The Albanian people deserve better. They deserve a policy that does not frighten them with enemies. They deserve leadership that does not use Greece as an alibi. They deserve public discourse that recognizes that the relationship between Greeks and Albanians is not a relationship of jealousy, but a relationship of life. It is a relationship of families, work, trade, studies, friendship, faith, shared difficulties and shared everyday life.

That's why today's rhetoric is dangerous. Not because it will easily damage the deep relationship between the two societies — that is much stronger than the statements of politicians — but because it poisons public discourse. It cultivates suspicion where there is experience of coexistence. It turns criticism into a national threat. It makes the citizen afraid instead of thinking.

Greece is not to blame for Albania's problems. Greece is not to blame for corruption. Greece is not to blame for the arrogance of power. Greece is not to blame for the violence of private security guards. Greece is not to blame when citizens demand respect, transparency and justice.

Responsibility lies where decisions are made. In the government. In the institutions. In the political class. In the way power perceives itself.

And the sooner Albania understands this, the freer it will become from the ghosts of the past. Because people are not saved by leaders who scare them. They are saved when they have the courage to look the truth in the face.

Dr. Th. B.
For the Pelasgian Sea of Korytsa