Ημέρα Πρώτη

Το ταξίδι από τα Τρίκαλα, την πόλη που γέννησε Πλαστήρες, Τσιτσανιδες και λεφουσια Ηρώων κλεφτουργων, προς τα Γιάννενα και από εκεί μέσω της Κακαβιάς στη χώρα του Βουθρωτού, την Γη της Βόρειας Ηπείρου τραβούσε αρμαθιές περισυλλογής, προσδοκίες και ανησυχίες.

Ήταν η πρώτη φορά που θα πήγαινα και θα έβλεπα από κοντά, την Βόρεια Ήπειρο. Μια αδικημένη κόρη της μάνας Ελλάδας.

Το προσκύνημα αυτό, αποφασίστηκε και προγραμματίστηκε στην εξέλεγξη των δραστηριοτήτων του`` Καναδάς, Βόρεια Ήπειρος Εκπαιδευτικό Ίδρυμα Α.Ε.``

(Canada, Northern Epirus Educational Foundation Inc., -- C.N.E.E.F.) που εδρεύει στο Τορόντο του Οντάριο.

Το Ίδρυμα (C.N.E.E.F.) έχει σαν πρώτο σκοπό την υιοθέτηση φτωχών και ορφανών παιδιών καθώς επίσης την οικονομική βοήθεια σε άτομα με ειδικές ανάγκες της Βόρειας Ηπείρου. Δεύτερος σκοπός του Ιδρύματος είναι η προμήθεια aγaθων και μέσων που θα πραγματοποιούσαν κατά το δυνατόν επιθυμίες, δυνατότητες και ανάγκες ατόμων στον εκπαιδευτικό χώρο και στον χώρο της υγείας.

Η ομάδα του Ιδρύματος που πήρε μέρος σ’ αυτήν την Περιήγηση ήταν, ο πρόεδρος του Ιδρύματος κύριος Νίκος Μαναφας, ο ταμίας του Ιδρύματος κύριος Ανέστης Βερνεζος και ο γράφων που τυχαίνει να είμαι ο γραμματέας του Ιδρύματος.

Λίγο μετά το μεσημέρι ξεκίνησα την περιήγηση μου, με την παρέα του Ιδρύματος ,που συνάντησα εδώ στα Τρίκαλα ,την πόλη του Σακαφλια. Όσο έφευγα από την πόλη , τόσο πιο αισθητή γινόταν η ομορφιά της Ελληνικής φύσης.

Τα βουητά της πόλης σιγά-σιγά χάθηκαν από τ’αυτια μου και η σαγηνευτική της φύσης ζωηρότητα, όπως ήταν απομεσήμερο, έμπαινε απ’ολες τις αισθήσεις στο σώμα μου και μ’εδεναι σ’ενα αόρατο σύννεφο και μ’επερναι ψηλά σ’ολα τα σημεία του ορίζοντα και των γραμμών της κάθε φυσικής ύπαρξης γύρο μου.

Ο δρόμος όπως όλοι οι παλιοί δρόμοι στην πατρίδα, ελικοειδείς, ακολουθούσε μικρές και μεγάλες καμπύλες των παριών των υψωμάτων και βουνών της περιοχής. Καθώς έφευγα από την πόλη όπου η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη μ’ολα τα επιτεύγματα του ανθρώπου, ο απογευματινός αέρας έδινε μια ξεχωριστή ευχαρίστηση. Ήταν σαν την κυρά του τόπου να μου προσφέρει σε κάθε μια νέα στροφή του δρόμου ένα ποτήρι δροσερό νερό κατευθείαν από τα έγκατα των μουλωχτών βράχων και μια μικρή μυροσκορπουσα πολύχρωμη ανθοδέσμη από αγριολούλουδα της Ελληνικής υπαίθρου.

Ο ήλιος κι’αυτος είχε το μέρος του μέσα στην τόση ζωηρότητα της φύσης. Κάθε τόσο μαζί με τις στροφές και ανηφόρες έβγαινε και χανόταν πίσω από τις πλάγιες η από τα βαριά πέπλα που άπλωναν τα ερωτευμένα πεύκα, όλα ήταν αγκαλιασμένα μαζί τους με τον αέρα με το φως. Το φως ήταν ασπροτερο από το λευκό. Σε κάθε ξαφνικό ήλιασμα έπαιρνα ένα ηδονικό λούσιμο από το κρυσταλλικό φως.

Μέχρι την Κακαβιά έχω να περάσω πολλά και μεγάλα βουνά της πατρίδας. Βουνά που από καταβολής Ελληνισμού προσέφεραν και προσφέρουν στην κάθε εποχή όλων των ειδών τις ευχαριστίες και θυσίες.

Ο δρόμος είναι δύσκολος για τον οδηγό που πρέπει να έχει όλες του τις αισθήσεις στην δουλειά της οδήγησης. Ο δρόμος στενός. Από την αριστερή μεριά σχεδόν πάντα ελεύθερος γκρεμός με βάθος που συνεχώς μεγαλώνει όσο ανεβαίνω το πρώτο ορεινό συγκρότημα έξω από τα Τρίκαλα. Δύσκολος είναι ο δρόμος και για το αυτοκίνητο που χρειάζεται κάθε λίγο και λιγάκι να στρίβει απότομες στροφές και να επιβάλλεται να αναρριχιέται σε μακρύτερες και πιο απότομες ανηφόρες με χαμηλή ταχύτητα αλλά πολλές στροφές στη μηχανή για να διατηρεί κατάλληλη σχέση ανάμεσα στις συνθήκες του δρόμου και στην ανάγκη να προχωρήσω σχετικά γρήγορα για τον προορισμό μου.

Το ταξίδι δεν με απασχολούσε παρά μόνον αισθησιακά και σε επίπεδο ένστικτου. Δεν θα μπορούσε να με αποσπάσει από τις σκέψεις τα συναισθήματα και τις φανταστικές εικόνες για αυτό που θ’αντικριζα μ’ολα τ’αποθυμενα της καρδιάς μου. Θα ήταν πολύ δύσκολο να περιορίσω τα συναισθήματα μου από την αφθονία των εμπειριών που θα πέφτουν συνεχώς μαζεμένες και απρόοπτα σε τόσο λίγο χρόνο που θα μείνουμε στην χώρα του Βουθρωτού.

<<Να ! επιτέλους! φαίνονται τα Μετέωρα>> με διέκοψε από τις σκέψεις μου η φωνή του προέδρου. Γυρίζω προς τα πίσω, καθόμουν στο πίσω μέρος του αυτοκίνητου, και βλέπω ένα μέρος από τα Μετέωρα. Ήταν η πρώτη φορά που τα έβλεπα πραγματικά. Η απόσταση που μας χώριζε ήταν αρκετά μεγάλη, όμως, η ξεχωριστή φυσιογνωμία τους μέσα σε κείνο τον γεωγραφικό χώρο ήταν αναπροσμενη και επιβλητική. Ελπίζω να μου δοθεί στο μέλλον η ευκαιρία να επισκεφτώ αυτά τα θαύματα της φύσης αλλά και της υψηλής χριστιανικής πίστης και ανάγκης των ανθρώπων.

Ο ουρανός πενταγαλανος, μόνον από μακριά φαινόταν μερικά αδύνατα σύννεφα, σαν τα αχνά της αναπνοής σε μια κρύα μέρα. Ο ήλιος λαμπρός και ο δροσερός αέρας κρατούσε την θερμή του ήλιου σε ευχάριστα επίπεδα.

Η φυσιογνωμία του δρόμου ασταμάτητα επαναλαμβάνεται, στενός, ανηφορικός η κατηφορικός με ατελείωτες στροφές διάφορων γωνιών. Το πράσινο απλώνονταν σ’ολο το χώρο και μου ξεκούραζε την όραση και την επιμονή μου. Διακρίνω μακρινές και φυσικά, κοντινές λεπτομέρειες των τοπίων. <<αυτός ο δρόμος είναι σ’αυτην την κατάσταση εδώ και πολλά χρόνια>>, λέγει ο πρόεδρος, ο οποίος, είναι από την Θεσσαλία και ταξιδεύει στην περιοχή τακτικά. Οι μεταφορικές και επικοινωνιακές ανάγκες της Ηπείρου με την κεντρική και ανατολική Ελλάδα εξυπηρετούνται από αυτόν τον δρόμο.