Η περιοχή της Χιμάρας με πρωτεύουσα την κωμόπολη της Χιμάρας στις ακτές του Ιονίου, ιστορικά αρχίζει από το χωριό Νίβιτσα στα νότια και τελειώνει στον αυχένα Λογαρά στα βόρεια. Από την μία πλευρά το γαλάζιο Ιόνιο με μία συνεχή εναλλαγή χερσονήσων, ακρωτηρίων και όρμων, άλλων πολύ κλειστών και υπήνεμων όπως της Πανόρμου και άλλων με πανέμορφες εκτενείς παραλίες, από την άλλη πλευρά ο ορεινός όγκος των Ακροκεραυνίων με τις πανύψηλες κορυφές του Τσίκα, Αυγό, Μεσημέρι κ.α. και εκεί σε αυτή την λουρίδα γης, ανάμεσα στις βουνοκορφές και στο πέλαγος βρίσκεται η πανέμορφη ιστορική γη της Χιμάρας με τα παλαιά πετρόκτιστα σπίτια των χωριών της, τις Βυζαντινές εκκλησίες και τα μοναστήρια της, τα κάστρα της και τα λοιπά μνημεία αλλά και τους Χιμαριώτες τους φιλόξενους αλλά και υπερήφανους και ανυπότακτους κατοίκους της.

Ας δούμε λοιπόν τα χωριά της Χιμάρας, κατ’ αρχάς την πρωτεύουσα, την Χιμάρα, η οποία εκτείνεται σε επιμέρους οικισμούς το Κάστρο, την Παλαιά Χιμάρα με τα μνημεία της και την μοναδική αρχιτεκτονική της, τα Σπήλια στην παραλία το σημερινό οικονομικό και τουριστικό κέντρο, το Ποτάμι με την υπέροχη πλάζ του και τα ξενοδοχειακά καταλύματα, ακόμα το Λιβάδι με την πανέ μορφη θάλασσα, το Ζάμαρι, το Μιχαήλι, το Στεφανέλι.

Βόρεια της Χιμάρας πρώτα συναντάμε το Βούνο, όμορφο χωριό με παλαιά πετρόκτιστα σπίτια, η παραλία του το Γιάλι πανέμορφη. Μετά συναντάμε ένα μικρό χωριό τους Λιάτες (Ηλίας) εκεί κοντά η καταπληκτική παραλία Ζoυπαία που καταλήγει σε μία μεγαλοπρεπή και απόκρημνη χαράδρα. Μετά τους Λιάτες ο δρόμος μας οδηγεί στις Δρυμάδες, μεγάλο και πολύ όμορφο χωριό, παλαιές εκκλησίες, ωραία σπίτια και επάνω στην κορυφή του λόφου σαν στέμμα το κάτασπρο μοναστήρι της Παναγίας. το βουνό πιο ψηλά ένα άλλο μοναστήρι η μονή Σταυρού ή Σταυρίδι.



Στην χαράδρα ανάμεσα στις πλαγιές που οι Δρυμάδες είναι κτισμένες ρέει χείμαρρος που σε ορισμένα σημεία σχηματίζει μικρούς καταρράκτες. Η παραλία των Δρυμάδων, το Γιαλισκάρι είναι ίσως η ωραιότερη παραλία όλης της περιοχής.

Μετά τις Δρυμάδες προς τα βόρεια συναντάμε το τελευταίο χωριό την Παλάσα, την αρχαία Πα λαίστη. ετά ο δρόμος ανηφορίζει στα Ακροκεραύνια σε έναν γκρεμό που κόβει την ανάσα, ψηλά επάνω μεγαλοπρεπής η υψηλότερη κορυφή των Ακροκεραυνίων, η Τσίκα. Στον αυχένα, εκεί που ο δρόμος αρχίζει να κατηφορίζει προς τον Αυλώνα βρίσκεται ο Λογαράς, όπου σε μία δασώδη περιοχή λειτουργούν πολλές ταβέρνες.

Βόρεια της Χιμάρας υπάρχουν και δύο ορεινά χωριά τα οποία δεν τα συναντάμε στον παράλιο δρόμο αλλά για να τα γνωρίσουμε πρέπει να πάρουμε άλλους δρόμους σκαρφαλώνοντας στα Α κροκεραύνια. Το Πύλιουρι βρίσκεται σε μεγάλο υψόμετρο, κτισμένο σαν αετοφωλιά, με εκπληκτική θέα προς το Ιόνιο, πάνω από τα σύννεφα και τους αετούς που αφθονούν στην περιοχή. Το όνομα του προέρχεται από το πύλη των ορέων, και πραγματικά οι κάτοικοι του παλαιά ήσαν ορεσίβιοι πολε μιστές που κρατούσαν την ορεινή πρόσβαση της Χιμάρας. Το δεύτερο χωριό το Κούδεσι σε πιο χαμηλό υψόμετρο, σε πλαγιά των Ακροκεραυνίων, σε μία εσωτερική κοιλάδα που οδηγεί νότια.

Γυρίζουμε στην Χιμάρα και κατευθυνόμαστε προς τα νότια, μετά από την παραλία Λάμανα συναντάμε τον κλειστό όρμο της Πανόρμου, στην μέση του όρμου σε μία χερσόνησο ορθώνεται το ομώνυμο κάστρο διατηρημένο σε άριστη κατάσταση καθώς και το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου. Συνεχίζουμε και σε λίγο συναντάμε το χωριό Κηπαρό. Ψηλά στο βουνό σε απόκρημνη θέση βρίσκεται το Παλαιό Κηπαρό, ένα πραγματικό μουσείο τοπικής αρχιτεκτονικής με υπέροχα παλαιά σπίτια και εκκλησίες, το νέο Κηπαρό παραθαλάσσιο προσφέρει μία καταπληκτική παραλία. Εδώ τελειώνει ο δήμος της Χιμάρας, τα υπόλοιπα χωριά που θα συναντήσουμε, αν και ιστορικά είναι χωριά της Χιμάρας, σήμερα υπάγονται στους Αγίους Σαράντα, εμείς όμως θα τα περιλάβουμε στο οδοιπορικό μας θέλοντας να δείξουμε όλη την ιστορική Χιμάρα.

Συνεχίζουμε λοιπόν και μετά από 4 χιλιόμετρα συναντάμε το Μπόρσι, στην αρχαιότητα λεγόταν Μαιάνδρεια, στα Βυζαντινά χρόνια ονομαζόταν Σοποτό. Το κάστρο του Σοποτού βρίσκεται λίγο βορειότερα του σημερινού οικισμού στην κορυφή ενός λόφου. Το χωριό αυτό με τα τρεχούμενα νερά και την πολύ όμορφη παραλία διαθέτει αρκετές ταβέρν ς είναι δε το μοναδικό χωριό της περιοχής με μουσουλμάνους κατοίκους. Όλα τα υπόλοιπα χωριά κατοικούνται στην συντριπτική τους πλειοψηφία από Ελληνορθόδοξους κατοίκους. Από το Μπόρσι ξεκινά ένας δρόμος κακής όμως βατότητας που οδηγεί στην λεγόμενη Λιαπουριά, πίσω από τα Ακροκεραύνια, τα χωριά της περιοχής αυτής μέχρι τον 17ον αι. ανήκαν και αυτά στην Χιμάρα.

Συνεχίζουμε νότια μετά το Μπόρσι, συναντάμε δύο χωριά κτισμένα σε καταπράσινο περιβάλλον και με ωραίες παραλίες, το Πικέρνι και το Λούκοβο. Στην συνέχεια ο δρόμος προχωρά στην ενδοχώρα και συναντάμε τον Άγιο Βασίλη, χωριό πλούσιο σε παραδοσιακά αρχιτεκτονικά στοιχεία. Κοντά στο χωριό αυτό υπάρχουν αρχαία τείχη, κάποιοι αρχαιολόγοι πιστεύουν πως ανήκουν στην αρχαία πόλη της Χαονίας Φοινίκη. Τέλος φθάνουμε στο τελευταίο χωριό της διαδρομής μας την Νίβιτσα με παραλία την Κακομαία.