Εκδήλωση στο Αλύκο για τα 26 χρόνια από την εν ψυχρώ εκτέλεση των τεσσάρων νέων (βίντεο)

26 χρόνια απώλειας, σπαραγμού, οργής και νοσταλγίας

Την Δευτέρα 12 Δεκεμβρίου 2016, πραγματοποιήθηκε το μνημόσυνο των εκτελεσθέντων πατριωτών του Αλύκου και της Γέρμας. Οι ήρωες Μάσσιος Ευθύμιος, Μήτρου Ευάγγελος, Κώτσης Αθανάσιος και Ράφτης Αϊδώνης, ήταν νέοι από 26 έως 16 ετών ο καθένας και ήταν μέλη μιας μεγαλύτερης ομάδας συνομιλήκων τους που προσπάθησε να διαβεί τα ηλεκτροφόρα συρματοπλέγματα και να διαφύγει προς την νότια Ήπειρο. Η δολοφονία τους υπήρξε αφορμή για δυναμικές κινητοποιήσεις των Ελλήνων της περιοχής οι οποίες και στόχευαν στην ανατροπή των αλβανικών αρχών των Αγίων Σαράντα και την πυρπόληση των γραφείων του “Κόμματος”. Αυτές οι μαζικές διαμαρτυρίες έγραψαν και τον επίλογο του αλβανικού καθεστώτος και στην ουσία βοήθησαν στην μετάβαση προς την μεταπολίτευση. Να θυμίσουμε πως και κατά την αυγή του καθεστώτος Χότζα πάλι ο ελληνισμός ήταν αυτός που αντέδρασε, στη Χιμάρα του 1945-46.

Μετά την επιμνημόσυνη δέηση ακολούθησε η καθιερωμένη τελετή μνήμης στην πλατεία Κύπρου και μπροστά από το μνημείο των ηρώων. Σε αυτή μίλησαν ή απηύθυναν χαιρετισμό οι:
- Χρήστου Λεωνίδας, δήμαρχος Φοινικαίων,
- Κοκαβέση Ελεονώρα – Ελένη, μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΟΜΟΝΟΙΑΣ (εκφώνησε τον πανηγυρικό της ημέρας)
- Παππάς Λεωνίδας, πρόεδρος ΟΜΟΝΟΙΑΣ
- Τόλιος Βασίλειος, πρόξενος Αργυροκάστρου
- Μάρτος Ανδρέας, βουλευτής Σοσιαλιστικού Κόμματος Αλβανίας
- Μάσσιος Βασίλειος, εκπρόσωπος οικογένειας πεσόντων
- Γιόγιακας Βασίλειος, βουλευτής Νέας Δημοκρατίας (ν. Θεσπρωτίας)
- Παπαχρήστος Ευάγγελος, εκπρόσωπος του συλλόγου “Οπλαρχηγός Θύμιος Λώλης”

Μεταξύ πολλών άλλων παρεβρέθησαν ο ο πρόεδρος του συλλόγου Αλυκιωτών Γιώτης Μιχαήλ, ο δήμαρχος Ηγουμενίτσας Λώλος Ιωάννης και ο αντιδήμαρχος Δρυϊνούπολης Μάνος Μιχαήλ. Στη συνέχεια παραθέτουμε το πλήρες κείμενο που εκφώνησε η κ. Κοκαβέση Ελεονώρα – Ελένη:

Πανηγυρικός λόγος προς τιμήν των τεσσάρων νέων των Χωριών Αλύκου και Γέρμας των Αγίων Σαράντα

Αξιότιμοι συγγενείς των εθνομαρτύρων
Αξιότιμες κυρίες και αξιότιμοι κύριοι
Αδέλφια και αδελφές

Σήμερα αποτίουμε φόρο τιμής σε τέσσερις νέους ανθρώπους που προσπάθησαν να απαλλαχθούν από τον ζυγό της σκλαβιάς και να κάνουν πραγματικότητα ένα όνειρο. Τιμούμε τέσσερις πολίτες που αντιστάθηκαν σε ένα στυγνό καθεστώτος που ακόμα και στα οστά των νεκρών φυλακισμένων επέβαλε την ολοκλήρωση της ποινής που είχαν ως ζωντανοί.

Οι τέσσερις νέοι, προσπάθησαν να αποτινάξουν τον ζυγόν της δουλείας, καθώς ζούσαν σε ένα καθεστώς όπου διαχρονικοί μας τύραννοι μας αντιμετώπιζαν ως ενόχους, μόνο και μόνο γιατί επιμένουμε στην ελληνικότητά μας. Αναφερόμαστε σε ένα καθεστώς στο οποίο διώκονταν ακόμα και αυτοί για τους οποίους υπήρχαν υποψίες για αντικανονική σκέψη. Και όταν θεωρούσαν πως πέρναγε από κάποιον η ιδέα της απόδρασης, αυτό θα μπορούσε ντου στοιχήσει φυλακές και άλλες διώξεις. Οι άνθρωποι καταδικάζουνταν όχι μόνον γιατί έπραξαν κάτι που απαγορευόταν, αλλά και γιατί το σκέφτηκαν!

Ήταν ημέρα Δευτέρα και το ημερολόγιο έγραφε 10 Δεκεμβρίου 1990. Η Ιστορία ετοιμάζονταν για μια ακόμα έκπληξη. Τα θεμέλια του συστήματος έτριζαν. Εννιά νέοι ξεκινούν την πορεία τους προς το όνειρο… Στόχος τους: η Ελευθερία, η Ελλάδα! Όμως το φίδι δεν είχε ξεψυχίσει. Στο σύνορο, οι τελευταίοι πιστοί της τυραγνίας αντιδρούν όπως έχουν μάθει. Πυροβολούν στο ψαχνό. Από τα πυρά τους πέφτουν τέσσερις νέοι: ο Ευθύμιος Μάσσιος, ο Ευάγγελος Μήτρου, ο Αθανάσιος Κώτσης και ο Αϊδώνης Ράφτης.

Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει και το επόμενο πρωϊνό τα μαντάτα κινητοποιούν εκατοντάδες πατριώτες. Όλοι γνωρίζουν ότι τα ιερά σκηνώματα των τεσσάρων νέων εθνομαρτύρων θα διαπομπευτούν και ποιος ξέρει που θα καταλήξουν. Η ιεροσυλία δεν μπορεί να γίνει πλέον ανεχτή. Ο Θύμιος, ο Βαγγέλης, ο Θανάσης και ο έφηβος Αϊδώνης μπορεί να μην πρόλαβαν να προσφύγουν στην Ελλάδα μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πήγαιναν άκλαυτοι και χωρίς τις τιμές που τους αρμόζει. Χιλιάδες άλλοι είχαν πληρώσει ακριβά τον πόθο τους για τη Λευτεριά και οι μανάδες τους για χρόνια έχυναν βουβό το δάκρυ τους. Οι συγχωριανοί απαιτούν από τους δημίους να τους δώσουν τα νεκρά κορμιά. Τα παραλαμβάνουν, καθώς οι καθεστωτικοί φοβούνται γενίκευση των αντιδράσεων. Όμως, την επόμενη μέρα συμβαίνει κάτι μοναδικό. Χιλιάδες λαού πορεύονται, ανεμίζοντας εθνικές σημαίες, πρόχειρα φτιαγμένες από διάφορα γαλανά και λευκά υφάσματα, και με τα σώματα των εθνομαρτύρων στην κεφαλή, προς τους Αγίους Σαράντα. Εκεί θέλουν να διαδηλώνουν την απόφασή τους να σταματήσουν μια για πάντα οι βάρβαρες πρακτικές, να φύγει το σάπιο καθεστώς, να ανασάνουνε και κυρίως να επαναλάβουν πως ζητούν να επανέλθουν στην αγκαλιά της Μητέρας! Το καθεστώς, με όσα από τα τοπικά στηρίγματα του έχουν απομείνει (στρατός, αστυνομία, έποικοι και ντόπιοι συνεργάτες), φράζει το δρόμο και ασκεί… βια. Νέο αίμα αθώων κυλά. Εν τέλει, μπορεί οι αρχές των Αγίων Σαράντα να μην καταλύθηκαν, μπορεί οι Άγιοι Σαράντα να μην είχαν την τιμή να γίνουν η πρώτη επαναστατημένη πόλη των σκλάβων, όμως το περιστέρι με το μήνυμα είχε ήδη πετάξει: ο ελληνισμός διεκδικεί και θα αγωνίζεται μέχρι την τελική δικαίωση.

Κάθε μέρα ο ελληνισμός δίνει μάχες. Κάθε μέρα μας χτυπούνε σε διαφορετικό σημείο. Κάθε μέρα κάποιοι φαντασιώνονται μια βόρειο Ήπειρο καταματωμένη, καταληστευμένη, κατεστραμμένη, χωρίς τους Ηπειρώτες. Αυτό γίνεται σήμερα στη Χιμάρα με την ανίερη ένωση κερδοσκόπων και ανθελλήνων. Αυτό γίνεται με την βεβήλωση των αρχαίων και θρησκευτικών μνημείων μας, με τις αλλαγές στο χάρτη της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που στοχεύουν στον περιορισμό της δύναμής μας, με τις επανειλημμένες κλοπές και τις καταπατήσεις της ακίνητης περιουσίας, με τις προσβολές ενάντια στην εθνική μας καταγωγή, την ύψωση μνημείων μίσους και παραχάραξης της ιστορίας κλπ.

Αδέρφια και αδελφές:

Σαν το Αλύκο και τη Γέρμα, υπάρχουν και άλλα μέρη της ιδιαίτερης πατρίδας μας που χτυπήθηκαν βάναυσα. Στα κιτάπια τους, οι εκτελεστές της Σιγκουρίμι και οι συνεργάτες τους, κρύβουν πολλές αμαρτίες. Εμείς, έχουμε δικαίωμα να θυμόμαστε τους νεκρούς αγωνιστές μας. Πέρα από το Βούρκο, τα Πωγώνια και τη Δρόπολη, βρίσκονται οι άγνωστοι – γνωστοί ήρωες από το Ροδοβίστι, την Χοτσίστα, την Δρατσόβα, το Λεσκοβίκι, τον Βούνο, το Κηπαρό, τη Νίβιτσα, την Άρτα, το Μουρσί…

«Κι εμείς επιμένουμε.
Κι αντοχή μας γίνεται πλατάνι ριζιμιό στις ποταμιές.
Η περηφάνια κυπαρίσσι κι έλατο στα πλάγια, οι πόθοι μας θυμάρι στα φαράγγια.
Οι ελπίδες μας κρυμμένες κάτω από την πέτρα της υπομονής…»

(Ανδρέας Ζαρμπαλάς)

Ζήτω η Ελευθερία!
Ο αγώνας συνεχίζεται…

Διαβάστε επίσης: Η ομιλία της Ελεονώρας Κοκαβέση στην βουλή τον εφήβων το 1996

Η Αλβανία η δεύτερη φτωχότερη χώρα στην Ευρώπη
Νέα πρόκληση κατά της Ελληνικής Μειονότητας, Αλβαν...
 

Σχόλια (0)

Δεν υπάρχει κάποιο σχόλιο στο άρθρο

Αφήστε τα σχόλια σας

Συνημμένα (0 / 3)
Share Your Location

Βρείτε μας

Μπορείτε να μας βρείτε στα παρακάτω μέσα κοινωνικής δικτύωσης και επίσης μπορείτε να κατεβάσετε την εφαρμογή μας για συσκευές android και iOS


Ακολουθήστε μας

Android APPiOS APP


Η σελίδα είναι αφιερωμένη στην μνήμη του Γιώργου Γκιώνη

Λίστα ενημερώσεων

Himara.gr © 2002 - Forever / info[at]himara.gr / Android / iOS